งานโรงเรียนอนุบาล(รึเปล่า)

"ถ้าแกยังแปะกาวตราช้างลงตรงมุมนั้นอีกแค่หยดเดียว ฉันจะเอาโมเดลตึกคณะวิศวะของแกไปทำเป็นรังนกกระจาบหลังตึกคณะจริงๆ ด้วยนะธาม!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัด พร้อมกับแรงฟาดแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ปึ้ง!* จนเศษกระดาษชานอ้อยและฟิวเจอร์บอร์ดที่กองสุมกันอยู่สะเทือน น้ำนิวในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงเลาสตร์ลายช้างสุดเซอร์ กำลังยืนเท้าเอวทำหน้ายักษ์ใส่ร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างถือหลอดกาวอยู่บนเก้าอี้หมุน ธามไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เจ้าตัวลอยหน้าลอยตาเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ รอยยิ้มแบบที่น้ำนิวเห็นทีไรก็อยากจะหยิบไม้บรรทัดเหล็กฟาดหน้าผากสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ "ใจเย็นก่อนสิครับคุณรูมเมตคนสวย... เอ้ย คนเก่ง" ธามรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นสายตาอาฆาตที่ส่งผ่านมา "ที่ผมต้องรีบแปะ เพราะถ้าเราไม่เสร็จภายในตีสองพรุ่งนี้โดนอาจารย์หักคะแนนพาร์ตพรีเซนต์แน่ๆ แล้วใครล่ะที่จะต้องมานั่งทำหน้าหงิกอยู่ข้างผมตอนนี้ ถ้าไม่ใช่คุณ" "ก็เพราะนายมันวางแผนห่วยแตกไง! งานกลุ่มตั้งสี่คน แต่สุดท้ายเหลือฉันกับนายมารับกรรมนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่สองคนเนี่ยนะ!" น้ำนิวทิ้งตัวลงนั่งกระแทกกระทั้นบนเก้าอี้พลาสติก ดึงเป้คู่ใจที่วางอยู่ข้างตัวมาค้นหาปากกาเน้นข้อความอย่างหัวเสีย "แล้วดูสภาพห้องเราตอนนี้สิ นึกว่าโรงงานรีไซเคิลขยะเปียก โมเดลตึกคณะบริหารของฉันกับตึกคณะวิศวะของนายจะรวมร่างกลายเป็นชุมชนแออัดอยู่แล้วเนี่ย" ห้องพักยามเที่ยงคืนสงบเงียบ มีเพียงเสียงแอร์เก่าๆ ที่ส่งเสียงครางหึ่งๆ กับโคมไฟตั้งโต๊ะสีส้มอุ่นที่สาดแสงกระทบกับกองวัสดุก่อสร้างจำลอง โมเดลสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ทั้งไม้บัลซ่า กาวร้อน และกระดาษลุกซ์สเกลต่างๆ บ่งบอกถึงสงครามขนาดย่อมที่ดำเนินมานานหลายชั่วโมง "บ่นเก่งเป็นยายแก่ไปได้นะเรา" ธามหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความเอ็นดูไว้อย่างชัดเจนจนคนฟังต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวอย่างไร้สาเหตุ "ใครยายแก่ พูดให้มันดีๆ นะธาม ฉันเพิ่งจะอายุเท่าแกมั้ย!" "ครับๆ เด็กน้อยก็เด็กน้อย" ธามส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้เพื่อช่วยจัดวางเสาอาคารจำลองลงบนฐานฟิวเจอร์บอร์ด ระยะห่างที่ลดลงอย่างกะทันหันทำให้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของคนตัวโตปะปนกับกลิ่นกาวลาเท็กซ์ ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดอยู่ใกล้ใบหูทำให้น้ำนิวตัวแข็งทื่อโดยอัตโนมัติ มือที่ถือคัตเตอร์อยู่ชะงักกึก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง *ให้ตายเถอะ... ผู้ชายบ้าอะไร ทำไมถึงอันตรายต่อหัวใจขนาดนี้วะเนี่ย* น้ำนิวแอบสบถในใจ พยายามขยับตัวถอยห่างแต่มือหนาของธามกลับเอื้อมมาจับข้อมือเขาไว้เบาๆ เพื่อบังคับให้ตัดกระดาษต่อ "อย่านิ่งสิครับ มือสั่นเป็นเจ้าเข้าเลยนะ หรือว่า... หวั่นไหวกับความหล่อของผมตอนทำงานดึกๆ" ธามกระซิบข้างหู น้ำเสียงเจ้าเล่ห์มาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดในสามโลก "หล่อกับผีสิ! ปล่อยมือเลยนะ เจ้าช่างกาวเลอะเทอะ เดี๋ยวก็ติดมือฉันหรอก!" น้ำนิวสะบัดข้อมือออกทันที หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับโดนน้ำร้อนลวก รีบก้มหน้าก้มตาตัดกระดาษต่อโดยไม่กล้าสบตาคนตรงข้ามอีกเลย เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกที เข็มนาฬิกาบนผนังก็ฟ้องเวลาตีสามครึ่งแล้ว ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและหักโหมทำโปรเจกต์มาหลายวันเริ่มกัดกินพลังชีวิต น้ำนิวที่นั่งสัปหงกอยู่หน้าโต๊ะทำงาน หัวเริ่มโอนไปโอนมาเหมือนตุ๊กตาหน้ารถ หนังตาที่เคยแข็งขันเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด... สติก็ดับวูบลง ศีรษะทุยกระแทกเบาๆ ลงกับขอบโต๊ะที่มีกองสมุดโน้ตวางรองไว้ ธามที่นั่งเก็บเศษอุปกรณ์อยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นมองทันที รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยแววตานุ่มนวลและอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็น ร่างสูงลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เจ้าตัวถอนหายใจออกมาเบาๆ กับสภาพของคนปากเก่งที่ตอนนี้หลับสนิท ซบหน้าลงกับแขนตัวเองบนโต๊ะอย่างน่าสงสาร มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากมนออกอย่างเบามือที่สุด กลัวว่าคนหลับจะตื่นขึ้นมาโวยวาย "ปากเก่งนักนะ... สุดท้ายก็ร่วงคาโต๊ะจนได้" ธามพึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย แทนที่จะปลุกให้ลุกขึ้นไปนอนดีๆ ธามกลับตัดสินใจช้อนร่างโปร่งของคนหลับขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง น้ำหนักตัวไม่ได้มากอย่างที่คิด แต่วินาทีที่วงแขนแกร่งช้อนสะโพกและแผ่นหลังขึ้นแนบอก น้ำนิวส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอด้วยความรำคาญ ก่อนจะซุกใบหน้าลงกับซอกคอของเขาตามสัญชาตญาณความอบอุ่น กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกธามจนหัวใจกระตุกวูบ จังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มรัวเร็วจนน่าตกใจ ธามก้าวเท้าเดินอย่างระมัดระวังผ่านกองขยะโมเดลบนพื้น มุ่งตรงไปยังเตียงนอนนุ่มฝั่งของน้ำนิว เขาวางร่างบางลงบนฟูกอย่างนุ่มนวลที่สุด ดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมให้ถึงอก จัดท่าทางให้นอนตะแคงอย่างสบายตัว แต่พอดึงมือกลับ... เรียวแขนเล็กกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของธามไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงดึงมหาศาลทำให้ธามเสียหลักเซถลา ล้มลงไปทาบทับอยู่บนเตียง โดยมีร่างของน้ำนิวคว้ากอดเอวเขาไว้แน่นราวกับหมอนข้างตัวโปรด! ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากซึ่งกันและกัน ธามเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่น้ำนิวที่ยังคงละเมอไม่รู้เรื่อง ซุกหน้าเข้ากับอกแกร่ง พึมพำงึมงำออกมาเบาๆ "อื้อ... ธาม... อย่ากวน..." ธามหยุดหายใจไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนเมื่อได้ยินเสียงกระซิบที่เรียกชื่อตัวเองอย่างสนิทสนม ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ท่ามกลางความเงียบสงบยามวิกาล แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือของธามที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ดังขึ้น *“ติ๊ง!”* ขัดบรรยากาศโรแมนติกพอดิบพอดี ธามเหลือบสายตาไปมองหน้าจอเรืองแสงที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ข้อความจากแอปพลิเคชันแชตเด้งขึ้นมาพร้อมกับชื่อของ "จ๋า" เพื่อนสนิทตัวดีในกลุ่ม ส่งภาพหน้าจอหลุดๆ ของเขาตอนอุ้มน้ำนิวเมื่อกี้ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาคนเจ้าเล่ห์ถึงกับเหงื่อตก *[จ๋าตัวแม่]: อุ๊이! ภาพนี้น้ำย่อยกำลังดี ท่าทางละมุนแบบนี้ ขออนุญาตส่งลงกลุ่มรวมคณะนะเพื่อนนะ 1 2 3 ส่ง!* ธามเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงด้วยมือข้างเดียว พยายามจะกดกดยกเลิกข้อความและบล็อกเพื่อนตัวแสบทันที แต่ทว่า... ปลายอีกด้านหนึ่งกลับขึ้นสถานะว่า *'อ่านแล้ว'* และส่งสติกเกอร์หัวใจรัวมาเป็นชุด พร้อมกับข้อความใหม่ที่ทำให้ธามแทบอยากจะเอาหัวโขกหมอน *[จ๋าตัวแม่]: แหมมมม พ่อคนปากแซ่บ บอกว่าแค่รูมเมต แต่วันนี้อุ้มเขานอนเตียงเดียวกันแถมกอดกันกลมขนาดนี้ เตรียมตัวตัดชุดแต่งงานได้เลยจ้าเพื่อนรัก!* ธามชะงักค้าง มือถือในมือสั่นระริก เขาก้มมองคนในอ้อมแขนที่ยังคงหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อตระหนักได้ว่า... ความลับเรื่องที่เขาแอบคลั่งรักรูมเมตปากแซ่บคนนี้ น่าจะจบเห่และแพร่งพรายไปทั่วทั้งคณะในอีกไม่ถึงสิบวินาทีข้างหน้าอย่างแน่นอน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาลุ้นไปพร้อมกันครับ!