รอยยิ้มยามเช้า

"ถ้าจะจ้องจนกระดูกพรุนขนาดนี้... ไม่ต้องรอให้ถึงมื้อเช้าหรอกครับ ผมว่าผมคงละลายกลายเป็นน้ำไปตั้งแต่ตรงนี้แล้ว" เสียงแหบพร่าของคนเพิ่งตื่นดังขึ้นแผ่วเบา น้ำนิวพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายจากการถูกจ้องมองจนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่แผ่ซ่านอยู่เหนือใบหน้า ผมที่ยุ่งเหยิงจากการนอนไม่เป็นท่าถูกปัดป่ายไปมา แต่สายตาก็ยังไม่กล้าผละออกจากดวงตาคมกริบของคนที่นั่งเท้าคางอยู่ข้างเตียง ธามไม่ได้หลบสายตา แถมยังกระตุกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของคนประเภท 'รู้ทัน' แต่แกล้งทำเป็นไร้เดียงสา "ก็นึกว่าตุ๊กตาหน้ารถที่พกมาด้วยจะตื่นยากกว่านี้เสียอีก" ธามตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทว่าแฝงไปด้วยความกวนประสาท "แต่ก็นะ... เวลาหลับน่ะน่ารักกว่าตอนโวยวายเยอะเลย ว่าไหม?" "คนบ้า!" น้ำนิวสบถอุบ รีบคว้าหมอนข้างใบยักษ์ขึ้นมาปิดหน้าตัวเองทันที หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความร้อนผ่าวลามไปทั่วใบหน้าเมื่อนึกถึงว่าเขานั่งมองตนอยู่นานแค่ไหน นี่มันไม่ใช่แค่การตื่นนอนธรรมดา แต่มันคือการ 'ถูกจับได้' ว่านอนดิ้น หรือนอนน้ำลายยืดหรือเปล่าก็ไม่รู้! "ปิดไปก็แค่นั้นครับ ผมเห็นหมดแล้ว" "เห็นอะไร!" เสียงอู้อี้ดังลอดออกมาจากใต้หมอน "เห็นว่าคิ้วขมวดตอนฝันถึงอะไรสักอย่าง... เห็นว่าปากบางๆ นี่ขยับงุบงิบเหมือนกำลังบ่นใครอยู่" ธามขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมผสมกับกลิ่นสะอาดของโรงแรมทำให้ลมหายใจของน้ำนิวสะดุด "แล้วก็นะ... เห็นว่าตื่นมาแล้วหน้าแดงจัดแบบนี้ มันก็น่าแกล้งดีเหมือนกัน" น้ำนิวทิ้งหมอนลงแล้วลุกพรวดขึ้นมานั่งเผชิญหน้า พยายามทำใจดีสู้เสือ แม้แววตาจะสั่นไหวไปบ้าง "ไปแปรงฟันไปเลยไป! ไม่ต้องมานั่งจ้องเหมือนคนโรคจิตแถวนี้หรอก ผมจะอาบน้ำแล้ว!" ธามหัวเราะหึในลำคอ เขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา แล้วยื่นหน้าจอที่เปิดแอปฯ แชตกลุ่มของพวกเพื่อนตัวดีอย่างจ๋าและบอยมาให้ดู **[Group: ทริปนี้ไม่มีวันล่ม (ถ้าพวกมึงไม่ล่มหัวจมท้ายกันเอง)]** *บอย:* "พวกมึงตื่นยังวะ? หรือยัง 'ดื่มด่ำ' บรรยากาศยามเช้ากันอยู่?" *จ๋า:* "อย่าไปขัดจังหวะ! ธามมันส่งข้อความมาบอกว่ากำลัง 'เก็บรายละเอียด' อยู่" *บอย:* "เก็บรายละเอียดอะไร? เก็บกระเป๋าหรือเก็บแต้ม?" *จ๋า:* "ปากเสีย! เดี๋ยวน้ำนิวก็ตบกะโหลกแยกหรอก" น้ำนิวอ่านข้อความเหล่านั้นแล้วเม้มปากแน่น ความเขินเปลี่ยนเป็นความอับอายขายหน้าจนอยากจะคว้ากระเป๋าเป้ใบเก่งแล้วกระโดดหน้าต่างลงไปข้างล่างเสียให้รู้แล้วรู้รอด นี่เขากลายเป็นหัวข้อสนทนาของแก๊งเพื่อนไปตั้งแต่เมื่อไหร่? "พวกมันก็แค่ปากว่างน่ะครับ ไม่ต้องไปถือสา" ธามพูดพลางวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของร่างสูงใหญ่ทอดทับร่างของน้ำนิวจนดูเล็กลงถนัดตา "แต่ที่ผมมานั่งดูคุณตรงนี้... ไม่ใช่เพราะอยากให้พวกนั้นแซวหรอกนะ" "แล้วเพราะอะไรล่ะ?" น้ำนิวเผลอหลุดปากถามออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด ธามนิ่งไปชั่วอึดใจ สายตาที่เคยกวนประสาทแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างที่เจ้าตัวไม่ค่อยจะแสดงออกบ่อยนัก "ก็แค่กลัวว่าถ้าวันหนึ่งตื่นมาแล้วไม่เจอหน้าคุณ... ผมคงรู้สึกเหมือนลืมของสำคัญที่สุดไว้ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงแอร์ที่ทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนควบคุมไม่ได้ น้ำนิวรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เขานิ่งอึ้งไปกับคำพูดที่ดูเหมือนจะธรรมดา แต่กลับบาดลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของความรู้สึก ธามยกมือขึ้นมาวางบนกลุ่มผมของน้ำนิวเบาๆ ลูบมันอย่างทะนุถนอมก่อนจะผละออกแล้วเดินไปที่ประตูห้องน้ำ "ไปอาบน้ำได้แล้วครับคุณชายปากแซ่บ... ขืนช้ากว่านี้ ผมอาจจะทนไม่ไหวแล้วหิ้วคุณลงไปกินข้าวเช้าทั้งชุดนอนแบบนี้จริงๆ ด้วยนะ" ประตูปิดลงทิ้งให้น้ำนิวจมอยู่กับความคิดตัวเองเพียงลำพัง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูแอปฯ แชตของตัวเองโดยไม่รู้ตัว นิ้วมือสั่นระริกขณะกดเข้าไปในห้องแชตส่วนตัวกับธาม ข้อความที่ค้างอยู่คือสิ่งที่เขาพิมพ์ทิ้งไว้เมื่อคืนตอนที่ธามเผลอหลับไป—ข้อความที่เขาตั้งใจจะลบทิ้งก่อนเช้า แต่ดันเผลอหลับไปเสียก่อน *น้ำนิว:* "ธาม... ถ้าทริปนี้จบลงจริงๆ เราจะยังเป็นแบบนี้กันอยู่ไหม?" หน้าจอแสดงผลว่าข้อความถูกอ่านแล้ว (Read) ตั้งแต่เมื่อไหร่เขาก็ไม่ทราบ แต่ที่แน่ๆ คือข้อความนั้นยังคงค้างอยู่ และดูเหมือนธามจะเห็นมันแล้วตั้งแต่ก่อนที่เขาจะตื่นเสียอีก เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น ธามเดินออกมาพร้อมกับใบหน้าที่ดูเรียบเฉย แต่ในมือเขากลับถือโทรศัพท์ของน้ำนิวที่วางทิ้งไว้บนเตียงค้างไว้อยู่ ธามมองหน้าเขาด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนเดาอารมณ์ไม่ได้ "เมื่อกี้ผมเพิ่งอ่านแชตที่คุณค้างไว้" ธามเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า น้ำนิวรู้สึกเหมือนขาหมดแรงจนเกือบจะทรุดลง "คำตอบของผม... อยากรู้ตอนนี้เลยไหมครับ?" ก่อนที่น้ำนิวจะได้เอ่ยปากถาม ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นเมื่อเสียงเคาะประตูห้องรัวๆ ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนลั่นของจ๋าจากหน้าห้อง "เฮ้ย! พวกมึง! ออกมาด่วน! มีเรื่องใหญ่แล้ว!" ธามชะงัก สายตาที่จ้องมองน้ำนิวเปลี่ยนไปทันที เขาหันไปมองที่ประตูแล้วหันกลับมามองน้ำนิวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "มีคนเห็นว่าเราอยู่ที่นี่... พวกนักข่าวสายบันเทิงกำลังมาที่โรงแรมแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาลุ้นไปพร้อมกันครับ! - แบกเป้ท่องโลก -