บุคคลที่สามปรากฏตัว

"บอกแล้วไงครับว่ากาแฟร้านนี้รสชาติมันเหมือนน้ำล้างจานผสมไซรัปเชื่อม น้ำนิวไม่น่าดื้อดึงชวนผมเดินอ้อมมาสามบล็อกเลยเห็นไหม" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทของธามดังขึ้นทันทีที่แก้วกระดาษสีคราฟต์ถูกวางลงบนโต๊ะไม้ทรงกลมในคาเฟ่สไตล์มินิมอล ผม—น้ำนิว—ส่งค้อนวงใหญ่ให้คนปากดีที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม มือเรียวคว้าแก้วกาแฟเจ้าปัญหามาลองจิบดูอีกรอบเพื่อพิสูจน์ความจริง ถึงมันจะไม่ได้แย่ขนาดน้ำล้างจานอย่างที่พ่อคุณคุยโว แต่ยอมรับก็ได้ครับว่ามันหวานเลี่ยนเกินเยียวยา สมกับที่โดนบ่นตั้งแต่ก้าวขาเข้าร้านจริงๆ "ถ้ารู้สึกว่ามันแย่นัก ทำไมไม่เดินไปซื้อคาปูชิโน่เจ้าประจำแถวคณะวิศวะของนายเองล่ะครับคุณธาม ใครใช้ให้มาเดินลากสังขารตากแดดเปรี้ยงๆ เป็นเพื่อนคนนี้เล่า" ผมเถียงกลับเสียงขุ่น พยายามซ่อนรอยยิ้มมุมปากที่เกือบจะหลุดออกมาตอนเห็นอีกฝ่ายทำหน้ายู่ใส่ความหวานของเครื่องดื่ม ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบผมสีเข้มมองตรงมาที่ผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก—แววตาแบบที่ชอบทำให้ผมเผลอหายใจสะดุดทุกที "ก็เพราะไม่อยากปล่อยให้เด็กแถวนี้เดินหลงทิศหลงทางจนไปติดอยู่ในดงโจรน่ะสครับ เกาะเป้ใบโตเดินดุ๊กดิ๊กเป็นเป็ดโดนน้ำร้อนลวกแบบนี้ ใครเห็นเขาก็ภาวนาให้มีคนมาจูงมือข้ามถนนทั้งนั้นแหละ" "นี่นายว่าฉันเป็นเป็ดเหรอ!" ผมวางแก้วกระแทกโต๊ะดังปุบ จนน้ำสีน้ำตาลกระฉอนเล็กน้อย แต่ก่อนที่สงครามขนาดย่อมระหว่างรูมเมตจำเป็นจะปะทุขึ้นไปมากกว่านี้ เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลชวนฝันก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับเงาของใครบางคนที่ทาบทับลงมาบนโต๊ะของเรา "ขอโทษนะครับ... น้องน้ำนิวใช่ไหมครับเนี่ย" ผมชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงทันที ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเรียบร้อยจนเห็นข้อมือขาวสะอาด ใบหน้าคมคายรับกับรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ส่งมาให้แบบพอเหมาะพอเจาะ ดวงตาเป็นประกายคู่นั้นมองผมด้วยความเอ็นดูระคนตื่นเต้นนิดๆ "เอ่อ... ครับ?" ผมกระพริบตาปริบๆ สมองประมวลผลช้าไปสามวินาที "พี่ชื่อ 'กรณ์' นะครับ อยู่ปีสามบริหารธุรกิจ พอดีพี่นั่งอยู่โต๊ะมุมโน้นแล้วบังเอิญเห็นน้องนิวตอนเดินเข้าร้าน น่ารักสะดุดตาพี่เข้าเต็มเปาเลย... ว่าแต่ สนใจให้พี่เลี้ยงเค้กสักชิ้นไหมครับ พอดีพี่อยากทำความรู้จัก" พี่กรณ์ส่งยิ้มพราวเสน่ห์ระดับเดือนคณะมาให้ พร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะเราอีกนิดอย่างเป็นกันเอง โดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศรอบตัวที่อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว บรรยากาศบนโต๊ะเมื่อครู่ที่ยังมีความง้องอนกันแบบน่ารัก มลายหายไปในพริบตา ผมเหลือบมองหน้าธามโดยอัตโนมัติ ใบหน้าหล่อเหลาที่เมื่อกี้ยังกวนประสาท ยามนี้กลับเรียบตึงจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยสันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น ธามไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ เขาเพียงแค่ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ แต่กิริยาอาการนั้นกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจนผมรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "เอ่อ... คือว่า..." ผมอึกอัก เหลתมองซ้ายมองขวา ทำตัวไม่ถูกเมื่อจู่ๆ ก็มีบุคคลที่สามโผล่เข้ามากลางปล้องแบบนี้ "พอดีผมมากับ..." "เกรงว่าคงจะไม่สะดวกนะครับ" ธามพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมจนคนฟังต้องสะดุ้ง เขาวางแก้วลงบนโต๊ะเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากรณีศึกษาตรงหน้าตรงๆ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด "พอดีว่าเด็กนี่... มีคนจองตัวไว้ดูแลคิวตลอดทริปแล้วครับ และที่สำคัญ... เขาไม่ชอบกินเค้กหวานๆ ด้วย ชอบกินอะไรที่มันขมๆ แต่อร่อยมากกว่า... ใช่ไหมครับน้ำนิว" ประโยคหลัง ธามหันมามองผม พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาทรงพลังคู่นั้นทำเอาผมร้อนผ่าวไปถึงใบหู หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก พี่กรณ์ชะงักไปนิดเมื่อเจอการรุกฆาตแบบไม่ทันตั้งตัว เขายิ้มเจื่อนลงเล็กน้อยแต่ก็ยังรักษามารยาท "อ๋อ... ขอโทษด้วยครับพี่ไม่ทันสังเกต นึกว่าน้องมาคนเดียว..." "ไม่เป็นไรครับ" ธามตัดบทด้วยน้ำเสียงสุภาพแบบขอไปที ก่อนจะดึงเก้าอี้ของตัวเองให้ขยับเข้ามาประชิดตัวผมมากขึ้น มือหนาวางพาดลงบนพนักพิงเก้าอี้ที่ผมนั่งอยู่ ท่าทางแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้งโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ให้มากความ "เชิญตามสบายนะครับ พอดีผมกับแฟน... เอ๊ย... รูมเมต มีเรื่องต้องคุยกันอีกยาว" พี่กรณ์หน้าเสียไปเล็กน้อยแต่ก็ยอมถอยเดินกลับโต๊ะตัวเองไปแต่โดยดี ทันทีที่ลับร่างชายหนุ่มรุ่นพี่คนนั้น ความเงียบงันก็ปกคลุมโต๊ะของเราอีกครั้ง ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหลือบมองคนข้างกายที่ตอนนี้ใบหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม "มองอะไรครับ หน้าผมมีอะไรติดอยู่รึไง" ธามหันมามองผม เสียงลอดไรฟันเบาๆ "เปล่าสักหน่อย..." ผมอุบอิบ ตอบเสียงอ้อมแอ้ม "นายไปพูดแบบนั้นทำไมเล่า คนอื่นเขาเข้าใจผิดหมด" "เข้าใจผิดตรงไหน?" ธามจ้องหน้าผมเขม็ง ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเราแทบจะชนกัน "ที่บอกว่ามีคนจองตัวไว้ดูแล... หรือที่บอกว่าเราเป็น... อะไรกันแน่ที่ทำให้นายตื่นเต้นขนาดนี้ หื้ม?" ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ใกล้แค่คืบทำเอาผมสติหลุดกระเจิง สมองตื้อตันไปหมด และก่อนที่ผมจะได้อ้าปากเถียงอะไรกลับไป หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตกลุ่มแก๊งตัวชงที่เด้งรัวติดต่อกันไม่ยั้ง **จ๋า:** @น้ำนิว มึงงงงงง! มีคนตาดีเห็นผู้ชายคณะบริหารคนนั้นเดินไปท๊อปฟอร์มจีบมึงที่คาเฟ่! **บอย:** ชิบหายแล้วมั๊ยล่ะ! ธามมันอยู่ตรงนั้นด้วยไม่ใช่เหรอวะ กูขอไว้อาลัยให้รุ่นพี่คนนั้นล่วงหน้าสามวิ! **จ๋า:** ว่าแต่... มึงตอบเขาว่าไงวะไอ้นิว หรือมึงแอบหวั่นไหวกับความหล่อละมุนของพี่เขา เล่าด่วน! ผมสะดุ้งสุดตัว รีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งใจจะพิมพ์ปฏิเสธรัวๆ เพื่อแก้สถานการณ์เฉพาะหน้า แต่ด้วยความล่ำลั่กและสายตาพิฆาตของคนที่นั่งจ้องอยู่ข้างๆ นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่มส่งสติกเกอร์รูปหัวใจดวงโตสีแดงแจ๋เข้าห้องแชตส่วนตัวของธามที่เปิดค้างไว้แทน! ซวยแล้ว! ผมหน้าซีดเผือด รีบกดค้างเพื่อจะกดยกเลิกข้อความ แต่มันช้าไปเสี้ยววินาทีเดียว... หน้าจอขึ้นเตือนสัญลักษณ์ **"คุณได้ยกเลิกข้อความแล้ว"** ท่ามกลางความเงียบสนิท ธามก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่เพิ่งสั่นเตือน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้าๆ รอยยิ้มเจ้าเลื้อยปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน ดวงตาสีเข้มพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ยกเลิกทำไมล่ะครับ... ไหนลองส่งมาใหม่อีกทีซิ ผมตาฝาดไปรึเปล่า ว่าเด็กปากแข็งแถวนี้เพิ่งส่งหัวใจให้ผม..." ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับเราในตอนนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาลุ้นบทสรุปความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไปด้วยกันครับ! — แบกเป้ท่องโลก —