ร้านกาแฟประจำถิ่น

"อ่านจบแล้วก็บอกกันดีๆ ไม่ใช่ทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันแบบนั้นครับ" ผมเอ่ยทำลายความเงียบที่กดทับระหว่างเรามาได้เกือบนาที สายตาของธามยังคงจับจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์ของผมที่นอนนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กในร้านกาแฟลับย่านเมืองเก่า กลิ่นอาราบิก้าคั่วเข้มฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่ช่วยลดอุณหภูมิความระอุบนใบหน้าของผมเลยแม้แต่น้อย น้ำนิว—ผมเรียกตัวเองในใจ—ขยับเป้ใบเก่งที่วางพาดอยู่ข้างตัวให้เข้าที่ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่พุ่งพล่าน ผมเม้มปากแน่นก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไว "ไม่ได้อยากอ่าน แต่ข้อความมันเด้งขึ้นมาตำตาต่างหากครับ" ธามยักไหล่ ท่าทางกวนประสาทแบบฉบับเดือนคณะวิศวะฯ ทำงานได้ดีเสมอในการยั่วโมโหผม "แล้วสรุปจะส่งไหมครับ หรือจะเก็บไว้เป็นมรดกตกทอดให้ลูกหลานอ่านแทน?" "เรื่องของผมครับ คุณชายธาม ช่วยสนใจลาเต้อาร์ตในแก้วตัวเองไปเถอะครับ อย่ามาสาระแนเรื่องแชตคนอื่น" ผมตอกกลับเสียงแข็ง มือเริ่มสั่นเล็กน้อยตอนกดลบข้อความที่พิมพ์ค้างไว้นั้นทิ้ง ธามไม่ได้โกรธ เขากลับหลุดขำเบาๆ ในลำคอ สายตาคู่นั้นกวาดมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังสำรวจพิกัดการเดินทางครั้งใหม่ ก่อนที่เขาจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ท่าทางดูผ่อนคลายต่างจากผมที่อยากจะมุดรูหนีไปให้พ้นจากรัศมีสายตาคมคู่นั้น บรรยากาศในร้านกาแฟประจำถิ่นแห่งนี้ค่อนข้างสงบ มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ และเสียงเครื่องชงกาแฟเป็นระยะ ผมพยายามเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาทำงานต่อ แต่สมองมันตื้อไปหมด ความรู้สึกว่ามี 'ใครบางคน' กำลังจ้องมองอยู่ตลอดเวลาทำให้ผมเสียสมาธิ "นิว..." "อะไรอีกครับ?" ผมตอบโดยไม่เงยหน้าจากจอ "หันหน้ามาหน่อย แสงตรงนี้สวยดี" "ไม่! ทำงานอยู่ครับ" ผมปฏิเสธทันควัน แต่ดูเหมือนธามจะไม่เคยมีคำว่า 'ยอมแพ้' อยู่ในพจนานุกรม เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมมาฝั่งที่ผมนั่ง ก่อนจะทิ้งตัวลงเก้าอี้ข้างๆ ที่ว่างอยู่ ความใกล้ชิดที่เกินเส้นแบ่งระยะปลอดภัยทำให้ลมหายใจผมสะดุดไปชั่วขณะ "ขอถ่ายรูปหน่อย นะครับ... ทริปหน้าเดี๋ยวแบกเป้ให้ฟรีๆ เลย เอ้า ยิ้ม!" แชะ! เสียงชัตเตอร์จากกล้องมือถือดังขึ้นพร้อมกับจังหวะที่ผมหันไปทำหน้าเหวอใส่เขาโดยไม่ตั้งใจ ธามหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ผมรีบคว้ามือเขาไว้เพื่อจะดูรูป แต่เขากลับถอยหลบอย่างรวดเร็วด้วยความไวแสงแบบที่ผมไม่มีวันตามทัน "ธาม! ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ" "ไม่ลบครับ รูปนี้สวยจะตาย... ดูนี่" เขาโชว์หน้าจอโทรศัพท์ให้ผมดู ภาพในจอคือผมที่กำลังนั่งขมวดคิ้วทำงาน ผมในภาพดูยุ่งเหยิง เส้นผมปรกหน้าเล็กน้อย ปากที่เม้มแน่นตอนใช้สมาธิ ดูเป็นธรรมชาติจนผมเองยังเผลอมองค้างไปครู่หนึ่ง มันไม่ใช่ภาพที่สวยที่สุด แต่มันเป็นภาพที่... อบอุ่นอย่างประหลาด "ฉันตั้งเป็นวอลเปเปอร์แล้วนะ" เขาพูดหน้าตาย "ฮะ? ว่าไงนะ!" ผมอุทานลั่นจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง "ก็บอกว่าตั้งเป็นวอลเปเปอร์ไงครับ หูตึงหรือยังไงยัยแสบ?" เขาขยี้หัวผมเบาๆ ก่อนจะกลับไปนั่งที่ตัวเอง ทิ้งให้ผมนั่งหน้าแดงเถือกอยู่ตรงนั้น หัวใจมันเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเหมือนคนเพิ่งวิ่งมาราธอนมาหมาดๆ ตลอดช่วงบ่ายที่เหลือ ธามไม่ได้กวนประสาทผมเหมือนเคย เขากลับตั้งใจทำงานของเขาอย่างเงียบๆ นานๆ ทีถึงจะแอบมองผมแล้วยิ้มมุมปากให้หนึ่งครั้ง ความรู้สึกที่ว่ามีคนคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ มันทำเอาผมทำตัวไม่ถูกเสียจริงๆ ความกวนประสาทที่เคยเป็นเกราะป้องกันเริ่มแตกร้าว เหลือเพียงความรู้สึกหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นจนยากจะควบคุม จนกระทั่งเย็นย่ำ แสงสีส้มทองทาบลงบนโต๊ะไม้ ธามวางปากกาลงแล้วมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าทุกครั้ง "นิว..." "ครับ?" ผมขานรับ เสียงแผ่วลงอย่างลืมตัว "ถามจริงเถอะ... ที่พิมพ์ค้างไว้ในแชตเมื่อเช้า ถ้าผมไม่ได้แอบอ่าน แล้วนิวจะกล้ากดส่งมันจริงๆ หรือเปล่า?" คำถามนั้นเหมือนระเบิดเวลาที่เพิ่งถูกจุดชนวน หัวใจผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผมอ้าปากค้าง จะปฏิเสธก็ไม่กล้า จะยอมรับก็ไม่เชิง แต่ในขณะที่ผมกำลังจะหาทางหนีทีไล่ แสงไฟจากมือถือของผมก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความจาก 'บอย' ที่เด้งขึ้นมาโดยไม่เกรงใจสถานการณ์ [บอย]: *เฮ้ยนิว! ที่แกบอกว่าชอบธามน่ะ ส่งไปบอกมันหรือยัง? อย่าให้มันรอเก้อดิ เพื่อนรอเฮอยู่เนี่ย!* ข้อความนั้นปรากฏชัดเจนบนหน้าจอที่วางหงายอยู่บนโต๊ะ... ธามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความนิ่งสงบหายไป เหลือเพียงแววตาที่เต้นระริกด้วยความคาดหวังที่เข้มข้นจนผมแทบหยุดหายใจ "นิว... ข้อความนี้... แปลว่ายังไงครับ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาลุ้นไปพร้อมกันครับ!