ส้มตำแซ่บๆ กับแฟนเก่า

กลิ่นปลาร้า นำ้ยำมะนาวคั้นสด และพริกขี้หนูสวนตำหยาบๆ กำลังตีรวนขึ้นจมูก ชวนให้ต่อมน้ำลายทำงานอย่างหนักหน่วง ทว่าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารอีสานร้านดังริมถนนสายรอง กลับไม่ได้ชวนให้เจริญอาหารเท่าที่ควร เมื่อจู่ๆ สิ่งแปลกปลอมระดับ "เกรดพรีเมียมจากอดีต" เดินน่องเรียวสวยตรงเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาผม—น้ำนิว—เกือบสำลักเส้นจันทน์ในส้มตำปูปลาร้าลงคอ "อ้าว... ธามบังเอิญจังเลยค่ะ ไม่คิดว่าจะเจอที่นี่" เสียงหวานหยดย้อยที่มาพร้อมกับน้ำหอมกลิ่นวานิลลาชวนเลี่ยนดังขึ้น พร้อมกับร่างบางในชุดเดรสสั้นสีขาวที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้ามธามทันที โดยไม่ต้องรอให้เจ้าของโต๊ะอนุญาตสักคำ ผมชะงักมือที่กำลังถือช้อนส้อม ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงมาใหม่ *มินa*... แฟนเก่าสมัยปีสองของนายธามคนที่เคยเป็นตำนานดาวคณะบริหาร คนที่ธามเคยบอกผมว่า "เลิกกันเพราะทัศนคติไม่ตรงกัน" แต่ดูจากสายตาแพรวพราวที่เธอกำลังส่งให้ผู้ชายปากแซ่บฝั่งตรงข้ามผมตอนนี้ ทัศนคติน่าจะตรงกันแค่เรื่องชอบหาเรื่องปวดหัวมาให้ผมมากกว่ามั้งครับ! "ครับ บังเอิญจัง" ธามตอบสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งแววตาตื่นเต้นดีใจใดๆ ทั้งสิ้น แถมดวงตาคมกริบยังเหลือบมองมาที่ผมแวบหนึ่งอย่างระมัดระวัง เหมือนคนกลัวเมีย... เอ๊ย กลัวรูมเมตเข้าใจผิด ทั้งที่สถานะเราสองคนมันยังคลุมเครือยิ่งกว่าฝุ่นควันเชียงใหม่เสียอีก "แล้วนี่... มากับเพื่อนเหรอคะ หรือว่า..." มินาจงใจลากเสียงยาว ปรายตามองผมกับแก๊งเพื่อนตัวชงอย่างจ๋าและบอย ที่ตอนนี้พร้อมใจกันวางช้อนเงียบกริบ เปลี่ยนโหมดเป็นกองเชียร์แถวหน้าสุดขอบสนามทันที "มากับรูมเมตครับ พอดีพามาตะลุยหาของกินท้องถิ่น" ธามตอบเสียงห้วนพล-างเลื่อนจานคอหมูย่างมาไว้ใกล้ผม เป็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่ตั้งใจแสดงความเป็นเจ้าของอย่างแนบเนียน จนผมแอบซ่อนยิ้มมุมปากไม่ได้ แต่ก็ต้องรีบหุบแทบไม่ทันเมื่อเจอสายตาสอดรู้สอดเห็นของไอ้บอยที่ส่งซิกแซวๆ มาจากฝั่งตรงข้าม "รูมเมต? อ๋อ... น้องน้ำนิวใช่ไหมคะ ที่ธามเคยเล่าให้ฟังบ่อยๆ" มินาหันมาส่งยิ้มการค้าให้ผม ดวงตากลมโตสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผมเก๊กหน้าขรึมทันที วางช้อนลงบนจานเสียงดัง *เคร้ง* แล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามสไตล์เด็กสายลุยที่ไม่มีวันยอมให้ใครมาข่มได้ง่ายๆ "ครับ ผมเอง น้ำนิวรูมเมตสุดที่รัก... เอ๊ย รูมเมตจำเป็นของธามครับ พอดีช่วงนี้ตัวติดกันจนคนอื่นนึกว่าเป็นฝาแฝดสยามแล้วมั้งครับเนี่ย" ผมจงใจเน้นเสียงคำว่า "ตัวติดกัน" พร้อมกับยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำของธามมาดูดหน้าตาเฉย เพื่อประกาศอาณาเขตแบบเนียนๆ ธามสำลักน้ำพริกทันที เจ้าตัวรีบคว้าทิชชูมาเช็ดปากแก้เขิน ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย ส่วนไอ้บอยกับจ๋าถึงกับแอบเอาเท้าใต้โต๊ะมาสะกิดกันเบาๆ พร้อมเสียงซู้ดปากเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ แต่มินาดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้าน เธอยังคงส่งยิ้มหวานหยด ยื่นมือเรียวสวยไปแตะแขนเสื้อของธามเบาๆ ตามวิสัยคนคุ้นเคยเก่า "ธามยังชอบกินส้มตำรสจัดเหมือนเดิมเลยนะคะเนี่ย จำได้ว่าตอนคบกัน... อุ๊ย มินาพูดมากไปหรือเปล่าเนี่ย" แหม... เล่นมุกรำลึกความหลังแบบนี้ ถือว่าหาเรื่องเหยียบตาปลาคนแถวนี้ชัดๆ! ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นปลาร้าหอมๆ ที่เคยเย้ายวนใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นรสชาติขมปร่าในลำคอทันที ความรู้สึกร้อนผ่าวแปลกๆ ตีรวนขึ้นมาที่ขอบตาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำไมผมต้องหงุดหงิดด้วยวะ? ก็แค่แฟนเก่า... เออวะ ก็แค่แฟนเก่าที่ดันโผล่มาจ๊ะเอ๋ในจังหวะที่เรากำลังกินส้มตำอร่อยๆ กันอยู่เนี่ยนะ! "อ๋อเหรอครับ พอดีช่วงนี้ผมเป็นคนคุมเรื่องอาหารการกินของธามครับ แฟนเก่า... เอ๊ย คนเก่าๆ เขาอาจจะไม่รู้ว่าช่วงนี้ธามกินเผ็ดมากไม่ได้ เดี๋ยวท้องเสีย" ผมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงประชดประชันแบบไม่คิดชีวิต จังหวะนี้ต่อให้ใครมองว่าผมงี่เง่าก็ช่างหัวมันเถอะครับ ปากมันพาไปเอง! ธามหันขวับมามองผมทันที แววตาคมกริบฉายแววระยิบระยับประหลาด มันไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นประกายความเอ็นดูแกมขบขันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าดุๆ นั้น "หึงเหรอครับ?" ธามกระซิบเบาๆ ข้ามโต๊ะ เสียงทุ้มต่ำนั้นได้ยินกันแค่เราสองคน แต่ระยะประชิดมันทำเอาหัวใจผมกระตุกวูบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ใครหึง! บ้าหรือเปล่า หน้าอย่างผมเนี่ยนะจะหึงคุณ ฝันไปเถอะครับ!" ผมโวยวายเสียงดังกลบเกลื่อน จนคนทั้งร้านหันมามอง แต่ธามกลับหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาเอื้อมข้ามโต๊ะมาหมายจะหยิกแก้มผมด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่ผมไวกว่า ปัดมือนั้นออกแทบไม่ทัน มินานั่งหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเคมีชวนจิกหมอนระหว่างผมกับธาม เธอคงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกลายเป็นส่วนเกินในบทสนทนาชวนตีนี้ไปเสียแล้ว "เอ่อ... งั้นมินาไม่กวนแล้วนะคะ พอดีนัดเพื่อนไว้เหมือนกัน ไว้โอกาสหน้าเราค่อยนัดเจอกันนะธาม" เธอลุกขึ้นยืน หยิบกระเป๋าแบรนด์เนมขึ้นสะพายไหล่ ส่งยิ้มฝืนๆ ให้ธามครั้งหนึ่งก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็ว พลับพลา... โล่งอกไปที นึกว่าจะต้องเปิดศึกตบกลางร้านส้มตำเสียแล้วสิครับ! "เคลียร์จบนะ?" ผมหันไปค้อนธามวงใหญ่ เชิดหน้าหนีไปทางอื่น ไม่อยากสบตากับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่กำลังระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นเลยจริงๆ "ปากบอกไม่ได้หึง แต่หูแดงแจ๋เลยนะคุณรูมเมต" ธามหัวเราะร่วน ยื่นจานคอหมูย่างมาชิดตรงหน้าผมอีกครั้ง พร้อมน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงจนผมใจยวบ "กินต่อเถอะครับ แฟนเก่าก็แค่คนเคยรู้จัก... แต่คนข้างๆ นี้น่ะ คือคนปัจจุบันที่ผมกำลังจีบอยู่ต่างหาก" เพล้ง! เสียงกระจกแตกในหัวผมดังขึ้นชัดเจน... ประโยคบอกรักโต้งๆ กลางร้านส้มตำแบบนี้ มันขี้โกงเกินไปแล้วนะครับคุณธาม! ผมหน้าร้อนผ่าว ลามไปถึงใบหูจนแทบระเบิด รีบก้มหน้าก้มตาตักส้มตำเข้าปากเพื่อซ่อนอาการเขินอายที่พรั่งพรูออกมาจนห้ามไม่อยู่ ไอ้บอยกับจ๋าที่นั่งเงียบมานาน เริ่มส่งเสียงแซวแซวแซ่บยิ่งกว่าส้มตำตรงหน้า "อื้อหือ! เผ็ดพริกสิบเม็ดก็ไม่สู้ความหวานของโต๊ะนี้เว้ยเฮ้ย!" ผมอยากจะเอาช้อนเคาะหัวไอ้เพื่อนตัวดีจริงๆ แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากด่า มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของผมก็สั่นครืดคราดขึ้นมาเสียก่อน ผมหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสนทนาในกลุ่มครอบครัว โดยเป็นข้อความยาวเหยียดจากคุณแม่ของธามที่เพิ่งส่งตรงมาจากกรุงเทพฯ พร้อมกับรูปถ่ายใบโบราณชิ้นหนึ่ง นิ้วเรียวของผมกดเปิดอ่านข้อความนั้นด้วยความเผลอเรอ ทว่าวินาทีต่อมา ดวงตาของผมก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด ข้อความนั้นเขียนไว้ว่า... *"น้ำนิวลูก... แม่เพิ่งเจอกับคุณพ่อของธาม ท่านบอกเรื่องที่เราสองคนถูกผู้ใหญ่จับหมั้นกันตั้งแต่เด็กแล้วนะลูก ทำไมหนูถึงไม่ยอมบอกธามเขาล่ะว่าเราไม่ใช่แค่รูมเมตกันธรรมดา?"* ผมช็อกค้าง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาเล็กน้อย สมองขาวโพลนไปหมด... หมั้นกันตั้งแต่เด็กงั้นเหรอ!? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! ผมหันขวับไปมองหน้าธามที่กำลังเลิกคิ้วมองผมด้วยความสงสัยอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยสักนิด "น้ำนิว... เป็นอะไร หน้าซีดเชียว ใครทักมาเหรอครับ?" ธามเอ่ยถามเสียงนุ่ม พร้อมกับเอื้อมมือมาหมายจะดึงโทรศัพท์ในมือผมไปดู "มะ... ไม่ใช่เรื่อง..." ผมยังพูดไม่ทันจบประโยค มือหนาของธามก็คว้าข้อมือผมไว้แน่น ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่หน้าจอโทรศัพท์ของผมที่ยังคงสว่างวาบคาตา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ธามก็ก้มลงอ่านข้อความบนหน้าจอจนจบ... ประโยคคำว่า "หมั้นกันตั้งแต่เด็ก" สะท้อนสะเทือนอยู่ในความเงียบงันระหว่างเราสองคน "นี่มัน... หมายความว่ายังไงครับ น้ำนิว?" ธามเงยหน้าขึ้นสบตาผม นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตกตะกอนและความลับที่ถูกเปิดเผยในจังหวะที่ไม่มีใครตั้งตัว! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์คู่กัดคู่นี้มาจนถึงตอนนี้นะครับ