อุบัติเหตุริมคลื่น

"ถอยไปเลยนะไอ้คุณชาย! บอกให้ถอยไง ไม่ต้องเอาหน้ามาใกล้ขนาดนี้!" เสียงของน้ำนิวแผดขึ้นท่ามกลางเสียงคลื่นที่กระทบหาดทรายเป็นจังหวะ แต่ดูเหมือนเจ้าของร่างสูงโปร่งที่ยืนประจันหน้าอยู่จะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด ธามเลิกคิ้วกวนประสาท พลางก้าวเข้ามาในระยะประชิดจนแผ่นหลังของน้ำนิวเกือบจะชนเข้ากับป้ายเตือนเขตน้ำลึก "ก็เห็นว่าทรายเข้าตา เลยกะจะช่วยดูให้... ทำเป็นปากดีไปเถอะ ระวังเถอะครับ เผลอๆ จะกลายเป็นคนที่โหยหาความใกล้ชิดจากผมแทน" ธามกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่น้ำนิวเกลียดที่สุด แต่มันก็ทำเอาใจเจ้ากรรมเต้นไม่เป็นจังหวะทุกที "หลงตัวเองชะมัด! ใครจะไปโหยหาคุณ... อ๊ะ!" จังหวะที่น้ำนิวเบี่ยงตัวหนี แรงปะทะจากคลื่นลูกใหญ่ที่ซัดเข้าฝั่งอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ทรายใต้เท้าทรุดฮวบ น้ำนิวเสียหลักเซถอยหลังทับร่างของธามที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังพอดิบพอดี ทั้งคู่ล้มลงไปกองบนพื้นทรายเปียกชื้นอย่างแรง ธามร้อง "อั่ก" เบาๆ ก่อนจะใช้แขนข้างหนึ่งยันพื้นไว้เพื่อรับน้ำหนักไม่ให้ทับตัวร่างเล็กที่อยู่ใต้ร่างเขา ทั้งคู่ตกอยู่ในท่ากึ่งทับกึ่งกอด แผ่นอกแกร่งแนบสนิทกับร่างกายที่สั่นเทาของน้ำนิว เสียงคลื่นซัดสาดกลายเป็นเพียงเสียงแบ็กกราวด์ที่ดูเหมือนจะหายไปจากโลกทั้งใบ เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ดวงตาคมกริบของธามจับจ้องลึกลงไปในดวงตาของคนข้างใต้ สายตานั้นไม่มีความกวนประสาทเหลืออยู่ มีเพียงความลุ่มลึกและแววตาที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ น้ำนิวลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ปะทะกัน ความเปียกชื้นจากน้ำทะเลที่เกาะอยู่ตามผิวหน้ายิ่งทำให้บรรยากาศดูหน่วงและอบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้ "นิว..." ธามเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "ถ้านี่ไม่ใช่เหตุบังเอิญ... นิวจะขยับหนีไหม?" น้ำนิวรู้สึกเหมือนสมองกลายเป็นน้ำปั่น แรงดึงดูดจากใบหน้าคมคายที่ค่อยๆ โน้มลงมาใกล้ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก มือที่ควรจะผลักอกอีกฝ่ายออก กลับกำแน่นลงบนเสื้อยืดที่เปียกโชกของธาม ความเขินอายแล่นริ้วไปทั่วใบหน้าจนร้อนผ่าวไปถึงใบหู ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อนระทวยลงอย่างห้ามไม่ได้ "ผม...ผมว่าเราต้องไปแล้ว" น้ำนิวรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายผลักธามออกแล้วรีบลุกขึ้นยืน ก่อนจะออกตัววิ่งหนีน้ำทะเลไปทางที่พักทันทีโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ธามนั่งนิ่งอยู่บนผืนทราย พลางยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ แล้วหลุดขำออกมา เมื่อกลับถึงห้องพักที่เต็มไปด้วยข้าวของวางระเกะระกะจากการเดินทาง น้ำนิวรีบพุ่งตัวเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้หายจากอาการใจสั่น เขากดเปิดแชตกลุ่มที่จ๋าและบอยกำลังปั่นกันสนุกปาก แต่จู่ๆ ก็มีข้อความส่วนตัวเด้งขึ้นมาจาก 'ไอ้คุณชายธาม' [ธาม: วิ่งหนีเร็วขนาดนี้ คิดว่ารอดไหมครับ?] [ธาม: ลืมบอกไปนะ... ว่าทรายน่ะไม่ได้เข้าตานิวหรอก] [ธาม: แต่เป็นสายตาผมต่างหาก ที่พยายามจะบอกนิวว่า... ผมไม่ได้กวนประสาทนิวแค่คนเดียวนะ] น้ำนิวอ่านข้อความแล้วกัดริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวสั่นเทาขณะพิมพ์ตอบกลับไปแบบลนๆ ว่า 'คนบ้า! อย่ามาเพ้อเจ้อได้ป่ะ' แต่จังหวะที่จะกดส่ง สายตาก็เหลือบไปเห็นการแจ้งเตือนจากหน้าจอล็อก... 'ธามได้กดยกเลิกข้อความ' ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นรัวๆ จากหน้าห้อง น้ำนิวสะดุ้งสุดตัว เขาเดินไปเปิดประตูด้วยหัวใจที่เต้นระทึก คิดว่าเป็นเพื่อนร่วมทริปที่คงมาตามไปกินมื้อค่ำ แต่ทว่าเมื่อเปิดประตูออกไป ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่จ๋าหรือบอย แต่เป็นธามที่ยืนหน้าตายอยู่หน้าห้อง ในมือถือโทรศัพท์เครื่องเดิม และสายตาที่จ้องมองมานั้น... มันดูจริงจังจนน่ากลัว "มาทำไม... ไหนบอกว่ายกเลิกข้อความไปแล้วไง" น้ำนิวถามเสียงสั่น ธามไม่ตอบ แต่ก้าวเข้ามาในห้องหนึ่งก้าวแล้วปิดประตูลงล็อกทันที "ผมไม่ได้มาเพื่อส่งข้อความ... แต่ผมมาเพื่อบอกว่า สิ่งที่ผมพิมพ์ไปก่อนจะลบน่ะ... ผมเอาจริง" สิ้นเสียงนั้น ธามก็คว้าข้อมือเขาไว้แน่น พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจรินรดใบหน้าอีกครั้ง ในขณะที่โทรศัพท์ในมือธามสั่นรัวพร้อมกับข้อความที่ส่งเข้ามาจาก 'คุณแม่ของน้ำนิว' ที่หน้าจอยังคงสว่างอยู่: *'นิวลูก... แม่เจอรูปที่ธามถ่ายให้เราแล้วนะ แม่ว่าธามเขารักลูกมากเลยนะนิว'* น้ำนิวเบิกตากว้าง หันไปมองที่โทรศัพท์ของธามที่วางอยู่บนเตียงข้างๆ โดยลืมตัว... ธามไม่ได้มาคนเดียว แต่เขากำลังถือหลักฐานชิ้นสำคัญที่น้ำนิวไม่เคยรู้มาก่อนว่าครอบครัวของเขากับธามเกี่ยวข้องอะไรกันมากกว่าแค่เพื่อนคณะวิศวะ ขอบคุณที่เดินทางไปกับ "แบกเป้ท่องโลก" นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ