เคลียร์ใจในห้องพัก

เสียงล็อกกลอนประตูห้องพักดัง "คลิก" เบาๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในความเงียบงันระหว่างเราสองคน "ถ้ารู้ว่าจะอึดอัดขนาดนี้... นายไม่น่าตามมาตั้งแต่แรกหรอก ธาม" น้ำนิวหันหลังให้ทันที ไหล่บางไหวระริกภายใต้เสื้อฮู้ดตัวโคร่ง มือเรียวคว้าเป้ใบโปรดที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาสะพายอย่างไร้จุดหมาย ปฏิกิริยาต่อต้านที่แสดงออกมาชัดเจนคือเกราะป้องกันชั้นดีที่เจ้าตัวมักจะหยิบมาใช้เสมอเวลาที่สถานการณ์เริ่มเกินจะควบคุม ธามถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบมองแผ่นหลังของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายยาก เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวในระยะกระชั้นชิดจนกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยลอยวนอยู่ปลายจมูก ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าสายสะพายเป้นั้นไว้ ออกแรงดึงเบาๆ แต่เด็ดเดี่ยวให้น้ำนิวต้องหันกลับมาเผชิญหน้ากันตรงๆ "ปล่อยนะ! จะไปไหนก็ไปสิ ไปหา 'คนเก่า' ของนายโน่น จะมาวุ่นวายกับฉันทำไมอีกเล่า!" น้ำนิวตวัดเสียงใส่ หน้าหงิกงอ แก้มป่องด้วยความขุ่นเคืองที่พยายามเก็บไว้ไม่อยู่ ดวงตากลมโตแดงก่ำคลอด้วยหน่วยน้ำใสๆ ที่เจ้าตัวพยายามกะพริบไล่มันกลับเข้าไปอย่างสุดชีวิต "หึงเหรอครับ?" ธามเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงนุ่มทุ้มเจือรอยยبرกวนประสาทที่มักจะใช้ยั่วโมโหกันเป็นประจำ แต่แววตาที่มองกลับเต็มไปด้วยความจริงจังจนน่าตกใจ "ใครหึง! บ้าหรือเปล่า! หน้าอย่างฉันเนี่ยนะจะไปหึงคนปากเสียอย่างนาย ฝันไปเถอะ!" น้ำนิวสวนกลับทันควัน เสียงสูงปรี๊ดเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ เมินหน้าหนีไปทางอื่นเพราะไม่กล้าสบตากับประกายวิบวับในดวงตาคู่นั้นที่รู้ทันความคิดตัวเองไปเสียหมด "ถ้าไม่ได้หึง... แล้วทำไมต้องหนี?" ธามก้าวเข้ามาอีกก้าว บีบพื้นที่ในห้องแคบๆ ให้แคบลงไปอีก จน espalda ของน้ำนิวแทบจะชนเข้ากับผนังห้อง "ฟังผมอธิบายก่อนสิครับ น้ำนิว... เรื่องมะปราง มันจบไปตั้งแต่ก่อนผมมาทริปนี้แล้ว" "แล้วรูปคู่ในสตอรี่เมื่อวานล่ะ? แล้วไหนจะข้อความที่เขาทักมาทวงความหลังนั่นอีก นายจะอธิบายว่ายังไง ห๊ะ คุณชายวิศวะ!" น้ำนิวหันขวับกลับมาเผชิญหน้า นิ้วเรียวชี้หน้าคาดคั้น ความน้อยใจที่สะสมมาตลอดทั้งวันระเบิดออกมาเป็นชุด "ถ้ายังรักกันอยู่ก็กลับไปหาเขา อย่ามาทำดีกับฉัน... เพราะฉันไม่ใช่ตัวสำรองของใครทั้งนั้น!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาพร้อมเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ธามชะงักไป ดวงตาคมหลุบลงมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังเม้มปากแน่น น้ำตาหยดใสไหลลงมาอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจอดกลั้น ไม่มีคำแก้ตัวยืดยาว ไม่มีมกวนประสาทแบบที่เคยเป็น ธามขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม ใช้ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยหยดน้ำตาออกจากแก้มนวลแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ถอยหนี "ฟังผมนะครับ..." ธามกระซิบเสียงนุ่ม ทอดมองด้วยสายตาที่อบอุ่นจนหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "รูปนั้นมันเป็นแค่อดีตที่เขาแท็กมาเพื่อจะเคลียร์ให้มันจบ ผมไม่ได้ตอบรับอะไร และที่ผมยอมบินตามมาถึงนี่... ไม่ใช่เพราะหน้าที่รูมเมต หรือเพราะความรับผิดชอบบ้าบออะไรทั้งนั้น" น้ำนิวชะงัก ลืมแม้กระทั่งจะหายใจ สมองประมวลผลคำพูดเหล่านั้นช้าๆ หัวใจเต้นรัวระรัวจนดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้อง "แล้ว... แล้วเพราะอะไรล่ะ" เสียงลอดไรฟันแผ่วเบา แทบไม่ได้ยิน ธามระบายรอยยิ้มละมุน รอยยิ้มที่แทบจะไม่ค่อยได้เห็นจากผู้ชายปากแซ่บคคนนี้ รอยยิ้มที่ทำเอาคนมองใจยวบยาบและพ่ายแพ้ราบคาบทุกครั้ง "เพราะผมเป็นห่วง... และเพราะผมไม่อยากให้ 'คนสำคัญ' คนนี้เข้าใจผิดไปมากกว่านี้แล้วครับ" ธามยื่นมือไปกุมมือบางที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวขึ้นมาแนบกับอกด้านซ้าย "รู้สึกไหมครับ... ว่ามันเต้นแรงแค่ไหนเวลามีเธออยู่ใกล้ๆ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความอึดอัดแบบเมื่อครู่ หากแต่เป็นความเงียบที่อบอวลไปด้วยไออุ่นและความหวานที่ละลายความโกรธเคืองจนหมดสิ้น น้ำนิวหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู สมองขาวโพลนคิดคำเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาพราวระยับคู่นั้นด้วยความเขินอายขั้นสุด "คนบ้า..." เสียงพึมพำลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้ม ธามหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะใช้มืออีกข้างยกขึ้นขยี้ผมนุ่มของรูมเมตตัวแสบด้วยความเอ็นดู "หายงอนผมได้แล้วนะครับ... คุณรูมเมตคนสวย" ขณะที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกและหัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *(แอบส่องแชต)* **[System Notification]:** มีข้อความใหม่จากกรุ๊ป "แก๊งตัวชง (4)" **บอย:** *@ธาม @น้ำนิว เคลียร์ใจกันเสร็จยังวะ? พวกกูสั่งหมูกระทะชุดใหญ่รอหน้าห้องแล้วนะเว้ย เปิดประตูรับพวกกูได้!* น้ำนิวเบิกตากว้าง สติที่หลุดลอยไปกลับเข้าร่างทันทีด้วยความตกใจ รีบผละออกจากอ้อมแขนของธามหน้าตาตื่น ทว่า... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของจ๋าที่ดังทะลุเข้ามาในห้อง "เปิดห้องโว้ยยย! รู้หรอกว่าคืนดีกันแล้ว ไม่ต้องกั๊กเว้ยพวกแก!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างคู่กัดคู่นี้มาจนถึงตอนนี้นะครับ