เดินทางกลับสู่ความจริง

"ยืนเหม่ออะไรตรงนั้นวะไอ้นิว หรือวิญญาณยังติดอยู่หาดทรายขาวๆ เมื่อวาน?" เสียงกระแทกกระเป๋าเป้ใบโตลงบนโต๊ะไม้เลคเชอร์ของจ๋า ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของกาแฟกระป๋องในมือเพื่อนสาวตัวดี แต่น้ำนิวกลับไม่ได้สนใจเครื่องดื่มนั้นเลยสักนิด สองตาของเขายังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เปิดแกลเลอรีค้างไว้ รูปถ่ายรอยยิ้มกวนประสาทของใครบางคนใต้แสงอาทิตย์ตกดินที่เกาะช้างยังคงเด่นชัดอยู่ในนั้น ภาพที่เขาเผลอกดเซฟซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแบตเตอรี่เกือบหมด "บ้าเหรอจ๋า วิญญาณฉันกลับมาครบสามสิบสองตั้งแต่รถตู้เหยียบเข้าเขตกรุงเทพฯ แล้วต่างหาก" น้ำนิวรีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์คว่ำลงกับโต๊ะทันที ใบเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ขากลับที่นั่งเบียดกันมาตลอดสามชั่วโมงเต็ม ไหล่กว้างๆ ของธามที่คอยรองรับหัวทุยๆ ของเขาตอนเผลอหลับยังคงทิ้งความรู้สึกอุ่นวาบไว้ที่ลาดไหล่จนถึงตอนนี้ "เหรออออ... แล้วทำไมหน้าแดงเป็นตูดลิงแบบนั้นล่ะคุณเพื่อน หรือว่าคิดถึงใครบางคนที่คณะวิศวะเข้าแล้ว?" บอยที่เพิ่งเดินถือชีทเรียนปึกใหญ่มาสมทบ แกล้งทำเสียงสูงล้อเลียนพร้อมกับเลิกคิ้วกวนๆ ใส่ ทำให้น้ำนิวต้องรีบควጋสมุดเลนส์ขึ้นมาบังใบหน้าตัวเองที่กำลังเห่อร้อนไว้แทบไม่ทัน "เพ้อเจ้อ! ฉันแค่ปรับตัวไม่ทันกับการบ้านกองเท่าภูเขาต่างหากเล่า ทริปจบแต่ชีวิตทรหดเพิ่งเริ่มต้นของจริง..." น้ำนิวโวยวายกลบเกลื่อน แต่ในใจกลับยอมรับเงียบๆ ว่าความจริงข้อหนึ่งที่เขาเกลียดที่สุดหลังจบทริปทะเลครั้งนี้ ก็คือการที่เขาต้องกลับมาใช้ชีวิตในรูมเมตโหมดปกติ... โหมดที่ไม่มีเด็กวิศวะปากแซ่บมาคอยกวนประสาทหน้าห้อง ไม่มีเสียงทุบประตูกลดดึกดื่นพร้อมบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองถ้วย และไม่มีสายตาคู่คมที่ชอบมองมาเหมือนอยากจะกินเขาทั้งตัว ตึ้ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันสีเขียวดังขึ้นขัดจังหวะความคิด น้ำนิวสะดุ้งเฮือก รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อเห็นชื่อผู้ส่งปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ *Tharm V.: ถึงมอยังตัวแสบ? อย่าบอกนะว่าหลับคาโต๊ะเลคเชอร์ไปแล้ว* น้ำนิวเม้มปากแน่น พยายามบังคับนิ้วมือไม่ให้สั่นตอนกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างฟอร์มจัด *New_Journey: เรื่องของฉัน! นายเอาเวลาไปเคลียร์ดรอว์ing ของตัวเองให้รอดก่อนเถอะคุณชาย* *Tharm V.: เป็นห่วงก็บอก... ไม่เห็นต้องอ้อมคอมเลยเด็กโง่* ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้เกิดมาพร้อมกับสกิลกวนประสาทที่พัฒนาเร็วกว่าไวรัสเสียอีก น้ำนิวสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมจะพิมพ์ข้อความด่ากลับยาวเหยียด แต่ยังไม่ทันจะได้กดส่ง เสียงฝีเท้าคุ้นเคยของอาจารย์ผู้สอนก็ดังขึ้นหน้าห้องเสียก่อน ทำให้ทุกคนต้องรีบเก็บโทรศัพท์แล้วตั้งใจฟังเลคเชอร์วิชาหินประจำภาคเรียนนี้ บรรยากาศในห้องเรียนผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่น้ำนิวกลับไม่มีสมาธิแม้แต่น้อย สมองของเขาเต็มไปด้วยเรื่องราวตลอดสามวันที่ผ่านมาบนเกาะ ทั้งตอนที่ต้องแย่งกันใช้ห้องน้ำ ตอนที่โดนแกล้งเอาทรายกลบขา และโดยเฉพาะ... โมเมนต์ใต้แสงดาวคืนนั้นที่ริมหาดทราย ธามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม พร้อมกับกระซิบคำพูดบางอย่างที่ทำเอาเขานอนไม่หลับไปทั้งคืน *“ถ้าทริปนี้จบลง... นายคิดว่าเรายังจะเป็นแค่รูมเมตกันอยู่ไหมวะนิว”* คำถามนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว สร้างความปั่นป่วนในช่องท้องทุกครั้งที่นึกถึง มันไม่ใช่คำสารภาพรักที่หวานหยด แต่อานุภาพของมันกลับรุนแรงยิ่งกว่าคำบอกรักร้อยแปดพันเก้า เพราะมันมาพร้อมกับแววตาจริงจังที่เขาไม่เคยเห็นจากผู้ชายคนนี้มาก่อน กริ๊งงงง! เสียงกริ่งเลิกคลาสเรียนดังขึ้นราวกับเสียงสวรรค์ บอยและจ๋าบิดขี้เกียจพร้อมกับบ่นอุบอ่าถึงโปรเจกต์กลุ่มที่อาจารย์เพิ่งสั่งไปหมาดๆ "แก... ฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวเจอกันที่โรงอาหาร" น้ำนิวบอกเพื่อนก่อนจะเดินแยกตัวออกมาตามทางเดินตึกคณะ เพื่อหลีกหนีความวุ่นวายและสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดสักหน่อย มือเรียวควักโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กแชตอีกครั้ง ปรากฏว่าไม่มีข้อความอะไรเพิ่มเติมจากธาม นอกจากสติกเกอร์รูปแมวกวนๆ ส่งมาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว มุมปากของน้ำนิวเผลอยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขากำลังจะกดล็อกหน้าจอเก็บเข้ากระเป๋าเป้ แต่จังหวותี่ก้าวเดินเลี้ยวตรงมุมตึกอับสายตา ร่างสูงโปร่งคุ้นเคยในเสื้อช็อปสีกรมท่าของใครบางคนก็ก้าวออกมาขวางทางไว้พอดิบพอดี ธามยืนกอดอกพิงผนังตึก แววตาคมกริบพราวระยับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ เส้นผมสีเข้มยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการโดนลมพัด ยิ่งทำให้ภาพตรงหน้าดูโดดเด่นจนเหล่านักศึกษาหญิงที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวหลังมอง "มาทำอะไรตรงนี้เนี่ยคณะวิศวะอยู่ไกลตึกฉันตั้งเยอะนะ!" น้ำนิวแกล้งโวยวายกลบเกลื่อนความประหม่าที่พุ่งขึ้นมาชนอก ถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าว "ก็โดดเรียนคาดสุดท้ายมาหาคนแถวนี้แหละ..." ธามก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย บังคับให้อีกฝ่ายต้องถอยจนแผ่นหลังชนกับผนังตึกเย็นเฉียบ ฝ่ามือหนายันกำแพงกักตัวคนตัวเล็กไว้ตรงกลาง ปิดตายทุกเส้นทางหนี "ไอ้... ไอ้บ้า ใครอนุญาตให้มาดักรอไม่ทราบ หลบไปเลยนะคนมองกันหมดแล้ว" น้ำนิวหน้าแดงแจ๋ ดันอกกว้างของอีกฝ่ายเบาๆ แต่มีหรือคนตัวโตจะสะเทือน เขากลับยิ่งโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยลอยวนอยู่ในอากาศ "มองก็มองสิ... ฉันกำลังจะมาทวงคำตอบที่ค้างคาไว้บนเกาะต่างหากล่ะ" ธามกระซิบเสียงทุบต่ำ ชิดริมหูจนน้ำนิว ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล น้ำนิวเม้มปากแน่น สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกสักคำ เมื่อดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างแนบแน่น ท่ามกลางความเงียบของมุมตึกที่ไม่มีใครสังเกตเห็น และก่อนที่น้ำนิวจะได้ทันตั้งตัว ธามก็โน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากนุ่มลงบนแก้มใสของเขาอย่างแผ่วเบา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่กระซิบชิดริมฝีปาก "ถ้ายังตอบไม่ได้... งั้นคืนนี้ไปเคลียร์กันต่อที่ห้อง... ในฐานะแฟนนะตัวแสบ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างคู่กัดคู่นี้มาจนถึงตอนนี้นะครับ