ชาไข่มุกแก้วนั้น

"บอกว่าไม่กินไข่มุกไงวะไอ้คุณธาม! แก้วนี้มึงซื้อมาให้ควายที่ไหนแดกไม่ทราบ!" เสียงโวยวายปนเสียงกระแทกกระทั่งของเป้ผ้าใบสีซีดบนโต๊ะไม้ริมระเบียงห้องพักดังลั่นทันทีที่ร่างสูงโปรดปรานของพ่อหนุ่มวิศวะเดินตีเนียนเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท น้ำนิวในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งยืนกอดอกหน้าบึ้งตึง ปากบางคว่ำลงเป็นรูปตัวยูอย่างขัดใจ ทั้งที่ดวงตากลมโตแอบเหลือบมองหลอดพลาสติกสีใสที่เสียบคาอยู่กับแก้วชาไทยสีส้มละมุนตาอย่างอดไม่ได้ ธามไม่ตอบโต้ด้วยการขึ้นเสียง เขาวางแก้วชานมไข่มุกเจ้าดังที่ต่อคิวซื้อนานร่วมครึ่งชั่วโมงลงบนโต๊ะเบาๆ ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายมองปฏิกิริยาของรูมเมตตัวแสบด้วยความเอ็นดูที่ซ่อนอยู่ใต้มาดนิ่ง "ก็ไม่ได้ซื้อให้ควายกินหรอกครับ... ซื้อให้คนแถวนี้ที่บ่นอุบอิบว่าหน้ามืดตาลายเพราะไม่ได้กินน้ำตาลมาสามวันต่างหาก" ธามลากเสียงกวนประสาทพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "อีกอย่าง ไข่มุกน่ะ สั่งแบบลดหวานพิเศษ ไข่มุกน้อย เมี้ยวๆ ให้แล้วนะคุณรูก... เอ๊ย นายนิว" "ใครรูก! มึงสิรูก! แล้วใครสั่งให้มึงมาเอาใจวะ กูไม่ได้อยากกินสักหน่อย!" น้ำนิวรีบสวนกลับทันควัน ใบเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกจับจุดได้ว่าแอบบ่นเรื่องหิวน้ำหวานเมื่อตอนบ่าย ร่างบางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม ยื่นมือไปหมายจะปัดแก้วชาออกไปให้พ้นทาง แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตโพสต์อิตสีเหลืองสดใสที่แปะอยู่ข้างแก้ว *‘กินให้อิ่มแล้วเลิกบ่นได้แล้วครับ ถ้าอ้วนขึ้นเดี๋ยวแบกเป้ไม่ไหว พี่ธามสุดหล่อเป็นห่วงนะเนี่ย — ป.ล. ไข่มุกหนึบหนับเหมือนแก้มคนแถวนี้แหละ’* "ไอ้...ไอ้คนฉวยโอกาส! ใครแก้มหนึบไม่ทราบ!" น้ำนิวแหวลั่นห้อง แกะโพสต์อิตแผ่นนั้นขยำเป็นก้อนกลมแล้วปาใส่หน้าคนขี้แกล้งทันที แต่ธามไวว่ารับไว้ได้ทันแถมยังคลี่มันออกมาเรียบๆ แล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อยืดฝั่งซ้ายใกล้หัวใจหน้าตาเฉย บรรยากาศในห้องพักแคบๆ ที่มักจะเต็มไปด้วยเสียงทะเลาะเบาะแว้งและสงครามประสาท กลับอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่แปลกประหลาด กลิ่นหอมหวานของชาไทยลอยกรุ่นผสมกับกลิ่นอายฝนยามเย็นที่เริ่มโปรยปรายลงมาด้านนอก น้ำนิวแอบชำเลืองมองมือใหญ่ที่กำลังเจาะหลอดให้เรียบร้อยก่อนจะเลื่อนแก้วกลับมาวางตรงหน้าเขาอย่างเบามือ "อ่ะ เลิกฟอร์มแล้วกินซะ เดี๋ยวจะหาว่าใจร้าย... วันนี้พาไปลุยแดดมาทั้งวัน เหนื่อยไม่ใช่เหรอครับ" เสียงทุ้มต่ำของธามอ่อนลงโดยธรรมชาติ แววตาที่มองมาไม่มีเค้าโครงความกวนประสาทเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยที่จริงจังจนคนใจแข็งต้องหลบสายตา น้ำนิวเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน มือเรียวยอมหยิบแก้วขึ้นมาดูดน้ำหวานเข้าปาก ความเย็นและความหวานละมุนช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าจากการเดินทางในทริปนี้ได้เป็นอย่างดี แต่สิ่งที่ทำให้ร้อนรุ่มกว่าอากาศข้างนอกคือรอยยิ้มมุมปากของไอ้คุณชายหน้ามดที่นั่งมองอยู่ไม่วางตาต่างหาก "มองอะไรเล่า ชาบูดหมดแล้วเนี่ย!" น้ำนิวโวยกลบเกลื่อน พยายามซ่อนใบแดงก่ำไว้หลังแก้วพลาสติก "เปล่าครับ... แค่คิดว่านอกจากวิวภูเขาที่เราไปแบกเป้ลุยกันมาวันนี้แล้ว มีอย่างอื่นที่น่ามองกว่าเยอะเลย" ธามตอบเสียงนุ่ม ทอดสายตาลึกซึ้ง ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเต้นระรัวอยู่ในคลื่นความเงียบนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น *'ปิ๊ง!'* หน้าจอสีสว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางแสงไฟสลัว น้ำนิวเหลือบไปมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ และข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแชตกลุ่มของแก๊งเพื่อนตัวชงอย่างจ๋าและบอย ก็ทำให้ร่างบางถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ *[จ๋า]: "แหมมม คู่นี้เขาสวีทกันจนน้ำตาลขึ้นชาแล้วมั้ง แก้วเดียวดูดสองคนเลยป่ะเนี่ย อีธามมันสารภาพรักยังวะนิว?"* *[บอย]: "ไอ้นิวคงเขินจนมุดเป้อ่ะดิ 5555"* น้ำนิวหน้าถอดสี รีบคว้ามือถือขึ้นมาเพื่อจะพิมพ์ปฏิเสธพัลวัน แต่เพราะความรีบร้อนและนิ้วมือที่สั่นเทาจากความเขินอาย ทำให้ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดปุ่มส่งข้อความเสียงที่บันทึกค้างไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ! เสียงหวานที่เผลอหลุดปากพึมพำออกไปเมื่อครู่ก่อนที่ธามจะซื้อน้ำเข้ามา ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องพักเงียบๆ จากลำโพงโทรศัพท์มือถืออย่างไร้ทางแก้ไข... *"...ฮึ่ย! ไอ้บ้านธาม... ชอบทำให้ใจสั่นอยู่เรื่อยเลยเว้ย..."* เสียงนั้นหยุดลง แต่ความเงียบงันกลับระเบิดเสียงดังขึ้นในความรู้สึกของคนทั้งคู่ น้ำนิวตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด สมองขาวโพลนจนคิดคำแก้ตัวไม่ออก ธามที่นั่งนิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ คลี่กว้างขึ้นทีละน้อย พร้อมกับแววตาที่เป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยได้ของเล่นชิ้นโปรด ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างคู่กัดคู่นี้มาจนถึงตอนนี้นะครับ