แผนการของยัยจ๋า

"เฮ้ย! จ๋า! บอย! ประตูมันล็อกทำไมวะ!" ผมตะโกนก้อง พลางกระชากบานประตูไม้เก่าๆ ของห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาหลังโรงยิมจนสะเทือนไปทั้งแถบ เสียงโซ่ตรวนที่คล้องอยู่ด้านนอกกระทบกันดังเคร้งคร้าง แต่มันก็ไม่มีวี่แววว่าจะหลุดออก "ใจเย็นนิว... ถ้าตะโกนจนคอแตกแล้วประตูมันเปิดเองได้ ป่านนี้เราคงได้ออกไปเดินเล่นกินไอติมข้างนอกแล้วครับ" ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ฟังดูชวนโมโห เขานั่งลงบนกองเบาะรองกระโดดสูงอย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่าที่นี่คือเลานจ์หรูหราไม่ใช่ห้องเก็บของกลิ่นอับที่เต็มไปด้วยฝุ่น "ใจเย็นบ้านนายสิ! นี่มันแผนพวกตัวแสบนั่นชัดๆ! จ๋า! บอย! เปิดเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันจะเผาห้องชมรมให้เหี้ยน!" ผมโวยวายพร้อมเตะเข้าที่บานประตูอีกรอบจนเจ็บเท้าไปหมด "เบาๆ ครับคุณชาย/คุณนายปากแซ่บ..." ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ผมรู้สึกได้ถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างหนานั้น เขาเดินเข้ามาใกล้จนผมต้องถอยหลังไปพิงชั้นวางไม้แบดมินตัน "ยัยจ๋ากับบอยน่ะ เขาหวังดี... หรือจะพูดให้ถูกคือ เขาคงเบื่อเต็มทีที่เห็นเราสองคนเอาแต่เดินวนเป็นวงกลมเรื่องความรู้สึกตัวเองเสียที" "ความรู้สึกอะไร? ฉันกับนายก็แค่รูมเมตที่บังเอิญ... บังเอิญต้องมาติดอยู่ในนี้ด้วยกันแค่นั้น!" ผมพยายามเถียง แต่สายตาที่เขามองมามันทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้ ธามขยับเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา มือข้างหนึ่งของเขาเท้ากับชั้นวางไม้แบดมินตัน กักผมไว้ในวงแขนทันที กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ปะทะเข้าจมูกจนผมต้องเบือนหน้าหนี "ปากแข็งจังนะครับนิว..." เขาโน้มหน้าลงมาต่ำจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้ม "เมื่อกี้ที่นั่งอยู่ข้างนอกน่ะ ฉันเห็นนะ... เห็นว่าตอนที่ฉันมองเธอ เธอไม่ได้หันหนีเพราะรังเกียจ แต่เธอหันหนีเพราะเขิน... ใช่ไหมครับ?" "เพ้อเจ้อ! ใครเขินนาย!" ผมสวนกลับทันควัน ถึงแม้หน้าจะร้อนผ่าวไปถึงใบหู "งั้นเหรอครับ?" ธามเลิกคิ้ว สายตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าผมอย่างสำรวจ เหมือนเขากำลังอ่านใจผมออกทะลุปรุโปร่ง "งั้นเรามาพิสูจน์กันไหม ว่าที่บอกว่าไม่รู้สึกอะไรน่ะ... คือความจริงหรือแค่เกราะป้องกันตัวที่เธอก่อเอาไว้ให้สูงเสียดฟ้ากันแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเก็บของชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบหลุดออกมาข้างนอก ผมเม้มปากแน่น ไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไร ในขณะที่ธามขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกของเราเกือบจะสัมผัสกัน "คนอย่างนายมันนิสัยเสีย..." ผมกระซิบ เสียงสั่น "ชอบเล่นกับความรู้สึกคนอื่น... ชอบทำให้คนอื่นหัวหมุน..." "แล้วเธอชอบไหมล่ะครับ... ที่เป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันยอมลดฟอร์มตัวเองได้ขนาดนี้?" คำถามนั้นนุ่มนวลและจริงจังจนผมชะงัก สายตาที่เขามองมาไม่มีแววกวนประสาทเหมือนทุกที มีเพียงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายนั่น ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเขา พยายามจะค้นหาคำโกหก แต่นอกจากความสับสนในใจตัวเองแล้ว ผมกลับพบแต่ภาพสะท้อนของตัวผมเองที่ดูอ่อนแอและพ่ายแพ้ให้กับคนตรงหน้าอย่างราบคาบ "ฉัน..." ผมอ้าปากจะพูด แต่มันกลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา มือผมเผลอไปกำเสื้อของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของผมก็สั่นครืดอยู่ในกระเป๋ากางเกง ทำลายภวังค์อันแสนเปราะบางนั้นลง ธามผละออกไปอย่างเสียดาย ผมรีบหยิบมันออกมาดู เป็นข้อความจากจ๋า *ข้อความจากจ๋า: 'ถ้าคืนดีกันแล้วก็จูบกันสักทีเถอะ! พวกฉันไปหาข้าวเย็นมาให้แล้ว อีก 10 นาทีจะไปเปิดให้ ถ้ายังเห็นหน้าบูดๆ อยู่จะขังไว้ถึงพรุ่งนี้เช้าจริงๆ ด้วย!'* ผมอ่านข้อความแล้วอยากจะกรี๊ดออกมาให้ก้องโรงยิม ธามที่มองผ่านไหล่ผมมาอ่านด้วย ก็หลุดขำออกมาเบาๆ "เพื่อนเธอเนี่ย... ร้ายกาจกว่าที่คิดแฮะ" เขาว่าพลางหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวลงมาอีกครั้ง คราวนี้มือหนาของเขาค่อยๆ เอื้อมมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าผมออกอย่างแผ่วเบา "ว่าไงครับ... จะยอมทำตามคำสั่งเพื่อนให้จบๆ ไป หรือจะปล่อยให้ฉันจัดการตามใจตัวเองดีล่ะ?" เขาก้มลงมาต่ำกว่าเดิม จนระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน ผมหลับตาลงอัตโนมัติ หัวใจเต้นรัวจนเหมือนจะระเบิดออกในวินาทีนี้ "นิว..." เขาเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เปิดใจให้คนนิสัยเสียคนนี้เถอะนะ... แล้วฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจกับการเดินทางครั้งนี้เลย" ผมลืมตาขึ้นมองเขา กะจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อขัดขวางจังหวะนี้ แต่จู่ๆ ไฟในห้องเก็บของก็ดับพรึบลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งหนีออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ทิ้งให้เราสองคนจมอยู่ในความมืดสนิท และในวินาทีที่ความมืดมิดเข้าครอบงำ ผมรู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นๆ ที่ประทับลงมาบนริมฝีปากอย่างแผ่วเบาและรวดเร็ว ก่อนที่ธามจะผละออกไปพร้อมเสียงกระซิบข้างหู "ได้ยินเสียงนั่นไหมนิว..." เสียงนั้นไม่ใช่เสียงจ๋าหรือบอย แต่เป็นเสียงล็อกกุญแจชั้นนอกสุดที่ดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่เสียงเปิด แต่เป็นเสียงล็อกที่เหมือนมีใครบางคนเพิ่งจะปิดตายห้องนี้จากข้างนอกด้วยกุญแจอีกดอกที่ดูเหมือนจะไม่ใช่ของเพื่อนเรา! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคนนะครับ ขอบคุณมากครับ!