แผลนี้ใครดูแล

"เจ็บ! โอ๊ย... ธาม! ฉันบอกให้หยุดเดินไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงฮะ!" เสียงแหลมสูงของน้ำนิวตะโกนก้องไปทั่วเส้นทางเดินเลียบไหล่เขาที่เต็มไปด้วยโขดหิน ผมหยุดกึกทันทีตามคำสั่ง แต่ไม่ได้หันกลับไปมองในทันที ผมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์หงุดหงิดที่ปนมากับความเป็นห่วง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับคนปากดีที่ตอนนี้ทรุดลงนั่งกับพื้น กุมข้อเท้าตัวเองแน่นจนใบหน้าเนียนใสเริ่มซีดเผือด "ภาษาคนน่ะผมฟังออก แต่นี่มันเสียงคนพาลชัดๆ" ผมสวนกลับทันควันตามนิสัยปากแซ่บที่แก้ไม่หาย ถึงจะพูดจาร้ายกาจ แต่สายตาผมกลับจับจ้องไปที่ข้อเท้าข้างขวาที่เริ่มบวมเป่งของคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา "บอกให้ใส่รองเท้าผ้าใบดีๆ ก็ไม่ฟัง อยากใส่รองเท้าแตะเดินป่ามาอวดเท่ สุดท้ายก็เป็นภาระคนอื่น" "ใครใช้ให้มาช่วยล่ะ! จะทิ้งไว้ตรงนี้ก็ได้นะ ฉันนั่งรอเพื่อนตรงนี้เอง" น้ำนิวเชิดหน้าใส่ แววตาดื้อรั้นยังคงทำงานได้ดีเยี่ยม แม้เหงื่อเม็ดเล็กจะผุดพรายตามไรผมจากความเจ็บปวดก็ตาม ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือหนาคว้าเป้ใบใหญ่ของอีกฝ่ายมาสะพายไว้ที่อก ก่อนจะย่อตัวลงตรงหน้า หันหลังให้คนตัวเล็กที่เอาแต่ทำหน้ามุ่ย "ขึ้นมา" ผมออกคำสั่งเสียงเรียบ "อะไรนะ?" "ผมบอกให้ขึ้นมาไง หรืออยากจะนั่งเป็นอาหารหมีป่าตรงนี้ก็เชิญครับ ผมจะได้เลิกเป็นห่วงสักที" น้ำนิวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมขยับตัวตะเกียกตะกายขึ้นมาบนหลังผมอย่างทุลักทุเล กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กที่ติดมาจากตัวอีกฝ่ายลอยมาแตะจมูกทันทีที่แขนเล็กๆ ทั้งสองข้างโอบรอบคอผมไว้แน่น ความนุ่มนิ่มของหน้าอกที่แนบชิดกับแผ่นหลังสร้างแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่ทำให้จังหวะหัวใจของผมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ผมออกเดินด้วยจังหวะที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ เส้นทางขากลับที่ดูเหมือนจะสั้นลงเมื่อมีสัมผัสอุ่นๆ จากคนข้างหลังคอยย้ำเตือนว่าผมไม่ได้เดินอยู่เพียงลำพัง "ธาม..." เสียงที่เคยแหลมปรอทเบาลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ "หนักไหม" "หนักสิครับ ถามแปลกๆ" ผมตอบพลางกระชับตัวอีกฝ่ายให้แน่นขึ้น "แต่น้อยกว่าความดื้อของเธอเยอะเลย" "ปากดีจริงๆ เลยนะ" น้ำนิวบ่นอุบ แต่คราวนี้ไม่มีแรงจะเถียงต่อ หัวทุยๆ ของเจ้าตัวซบลงที่ไหล่ผมอย่างแผ่วเบา ไออุ่นจากลมหายใจเป่ารดต้นคอผมจนรู้สึกขนลุกซู่ "ขอบใจนะ... ที่ไม่ทิ้งกัน" ประโยคนั้นมันเรียบง่าย แต่มันทำเอาผมถึงกับพูดไม่ออก ผมทำได้เพียงมองทอดสายตาไปยังเส้นทางข้างหน้าด้วยมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เราเดินผ่านหมู่ต้นไม้สูงใหญ่ แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาตกกระทบบนพื้นดินดูสวยงามจนน่าประหลาด หรืออาจจะเป็นเพราะความรู้สึกในใจผมที่กำลังเปลี่ยนไปทีละน้อยกันแน่ที่ทำให้ทุกอย่างดูซอฟต์ลง "ถ้าขาหายดีแล้ว อย่าให้เห็นนะว่าซ่าไปไหนคนเดียวอีก" ผมเอ่ยทำลายความเงียบ แต่คราวนี้โทนเสียงมันดูนุ่มนวลกว่าปกติ "เพราะถ้าเธอเจ็บอีก... ผมคงไม่ใจดีแบกกลับแบบนี้หรอกนะ" "อ้าว! แล้วจะให้ทำยังไง?" "ก็คงต้องอุ้มแทนไง จะได้รู้ว่าคนอื่นเขาลำบากแค่ไหนที่ต้องมาคอยดูแลคนซุ่มซ่ามแบบเธอ" น้ำนิวเงียบไป ผมสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่แขนเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะพึมพำออกมาเบาๆ "คนบ้า..." เราเดินทางมาจนถึงกระท่อมที่พัก จังหวะที่ผมกำลังจะวางคนตัวเล็กให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้หน้าบ้าน เสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือที่วางอยู่ในกระเป๋ากางเกงของน้ำนิวก็ดังขึ้นรัวๆ จนผมต้องหยิบขึ้นมาดูตามคำขอของเจ้าตัว แต่ทว่า... หน้าจอที่ยังค้างอยู่กลับไม่ใช่แชทของแก๊งเพื่อนตัวชงอย่างจ๋าหรือบอย นัยน์ตาผมหรี่ลงทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ 'พี่เคน' พร้อมข้อความล่าสุดที่ทำเอาบรรยากาศความโรแมนติกเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา [พี่เคน: ถึงไหนแล้วครับนิว? ถ้าถึงที่พักแล้วบอกพี่นะ พี่ซื้อของที่นิวชอบมาฝากไว้ที่หน้าคณะแล้วนะ คิดถึงจัง] มือผมสั่นเล็กน้อยโดยไม่ทราบสาเหตุ ใจหนึ่งอยากจะโยนมือถือเครื่องนี้ทิ้งให้ไกลจากตัว แต่อีกใจกลับอยากจะพิมพ์ตอบโต้กลับไปให้รู้แล้วรู้รอดว่าตอนนี้ 'เจ้าของมือถือ' กำลังอยู่กับใคร และใครที่เป็นคนแบกกลับมาถึงที่พัก น้ำนิวชะโงกหน้ามามองหน้าจอ ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือมาจะแย่งมือถือคืน แต่ผมกลับเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณ "ส่งมานะธาม! อย่ามายุ่งเรื่องส่วนตัวสิ!" ผมมองหน้าคนบนหลังด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากตอนแรกอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาแบบที่ผมมักจะใช้ปกป้องความรู้สึกตัวเองถูกงัดขึ้นมาใช้ "เรื่องส่วนตัวเหรอครับ? เออ... จริงด้วย" ผมวางน้ำนิวลงบนเก้าอี้อย่างแผ่วเบาก็จริง แต่แววตากลับแข็งกร้าว "ถ้าอย่างนั้นก็ดูแลตัวเองให้ดีนะครับ ทั้งข้อเท้า... แล้วก็ความรู้สึกของคนอื่นด้วย" ผมหันหลังกลับเตรียมจะเดินหนี แต่จังหวะที่ก้าวผ่านประตูห้องเข้าไป เสียงของน้ำนิวก็ตะโกนตามหลังมา "ธาม! หยุดเดี๋ยวนี้! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้เขาทำแบบนี้!" ผมไม่ตอบโต้ เดินเข้าห้องปิดประตูลงกลอนทันที ทิ้งให้ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงหัวใจที่เต้นรัว ยิ่งพยายามจะหนีจากความรู้สึกนี้เท่าไหร่ ดูเหมือนจักรวาลจะยิ่งเหวี่ยงคนคนนี้เข้ามาในชีวิตผมมากขึ้นเท่านั้น และดูเหมือนว่า 'พี่เคน' คนนี้ จะไม่ใช่แค่คนแปลกหน้าที่เดินผ่านมาแล้วผ่านไปอย่างที่ผมเคยเข้าใจเสียแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับโมเมนต์นี้ด้วยกันนะครับ!