หลงทางกลางป่า

"บอกแล้วไงครับว่าให้เดินตามหลังผม อย่ามัวแต่ก้มหน้าก้มตาเช็กเรตติ้งในโทรศัพท์ ดูก็รู้ว่าสัญญาณไม่มี ยังจะฝืนไถฟีดอีกเหรอครับคุณน้ำนิว" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของผืนป่าดิบชื้น น้ำนิวสะดุ้งสุดตัว รีบยัดสมาร์ตโฟนลงเป้คู่ชีพอย่างลิบลน ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่ร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงลำต้นไม้ใหญ่ด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ทั้งที่สถานการณ์รอบตัวตอนนี้ชวนให้ขาอ่อนแรงเสียเหลือเกิน "นายเองไม่ใช่เหรอที่เดินเร็วจนทิ้งห่างกลุ่มไอ้จ๋าไปตั้งไกล พอฉันเร่งฝีเท้าตามก็ดันเลี้ยวผิดทางจนหลงวนมาติดอยู่ที่นี่เนี่ยนะ!" น้ำนิวสวนกลับทันควัน พยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้ใต้ท่าทีเกรี้ยวกราด "แล้วนี่สัญญาณก็ไม่มี พวกนั้นคงตามหาพวกเราแย่แล้วล่ะมั้ง... ฮึ่ย!" ธามหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน เขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกให้เห็นเลยแม้แต่น้อย ผิดกับคนตัวเล็กกว่าที่ตอนนี้เริ่มกัดเล็บมือตัวเองด้วยความกระวนกระวาย ยิ่งมองท่าทางพะว้าพะวังนั้น ธามก็ยิ่งอยากแกล้งให้หนักขึ้นไปอีก "กลัวเหรอครับ?" ธามก้าวเข้าไปประชิดทีละน้อย จนน้ำนิวต้องถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับเปลือกไม้หนา "ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ถึงไม่มีสัญญาณมือถือ แต่ผมมีสัญญาณหัวใจคอยนำทางอยู่นะครับ รับรองว่าไม่พาเดินวนเข้าถ้ำเสือแน่นอน" "หยอดเก่งนักนะพ่อคุณ พรุ่งนี้ถ้าเราไม่รอดออกไป เป็นผีเฝ้าป่า ฉันจะมาหลอกนายเป็นคนแรกเลยคอยดู!" น้ำนิวค้อนขวับ ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศร้อนอบอ้าวของผืนป่า หรือเพราะระยะห่างระหว่างเขากับคนตรงหน้าที่ใกล้เกินไปจนหัวใจเต้นผิดจังหวะกันแน่ "เป็นผีก็ดีนะ จะได้สิงอยู่ข้าง ๆ ไม่ยอมไปไหนเลย... เอาล่ะ พักดราม่าแล้วเดินต่อเถอะครับ แสงเริ่มหมดค่ำนี้เราต้องหาที่ตั้งแคมป์ปลอดภัยก่อน" ธามเปลี่ยนเป็นโหมดจริงจัง เขาคว้าสายสะพายเป้ของน้ำนิวมากระชับให้เข้าที่ ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเล็ก ๆ นั้นไว้โดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้ทักท้วง ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาแผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อ ชวนให้หัวใจของคนถูกจูงเต้นรัวยิ่งกว่าเดิม การเดินทางท่ามกลางแมกไม้หนาทึบดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ มีเพียงเสียงใบไม้แห้งกรอบใต้ฝ่าเท้าและเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนนำทาง ธามคอยหันกลับมามองและกวาดกิ่งไม้ที่ขวางทางให้ตลอดเวลา ดูแลทะนุถนอมราวกับน้ำนิวเป็นไข่ในหิน ผิดกับมาดกวนประสาทเมื่อครู่นี้ลิบลับ น้ำนิวลอบมองเสี้ยวหน้าคมสันของคนที่เดินนำอยู่เบื้องหน้า แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ลอดผ่านเรือนยอดไม้ตกกระทบลงบนสันจมูกโด่งและแพขนงหนา ภาพนั้นช่างมีเสน่ห์จนเผลอใจเต้นแรงขึ้นมาดื้อ ๆ "เหนื่อยเหรอครับ?" ธามหยุดเดินกะทันหัน จนน้ำนิวเกือบชนเข้ากับแผ่นหลังกว้าง ร่างสูงหันมามองด้วยแววตาห่วงใย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้า "ขึ้นมาสิครับ เดี๋ยวผมแบกต่อเอง ทางข้างหน้าชันขึ้นเรื่อย ๆ คุณเดินไม่ไหวหรอก" "บ้าหรือไง นายก็แบกเป้หนักพอกันนะ จะมาแบกฉันเพิ่มอีกทำไม เลิกทำตัวเป็นพระเอกลิเกสักวันจะได้ไหมเนี่ย" น้ำนิวโวยวายแก้เขิน "ถ้าไม่เป็นพระเอก แล้วใครจะดูแลนางเอกขี้โวยวายแถวนี้ล่ะครับ?" ธามยิ้มละมุน รอยยิ้มที่นาน ๆ ครั้งจะหลุดออกมาที แต่มันมีอานุภาพรุนแรงเสียจนน้ำนิวต้องยอมพยักหน้าจำนนโดยดี ในที่สุด ธามก็ต้องยอมให้น้ำนิวขี่หลังเดินต่อท่ามกลางความมืดที่เริ่มโรยตัวลงมา ความเงียบสงบของผืนป่าถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นสอดประสานกันอย่างน่าประหลาด ระยะห่างที่เคยมีค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อย พร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในใจของคนทั้งคู่ จนกระทั่ง... เท้าของธามชะงักกุนต์เมื่อก้าวพ้นพุ่มไม้หนาทึบ เบื้องหน้าของพวกเขาคือหน้าผากว้างที่มองเห็นวิวพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าทอแสงสีส้มอมชมพูงดงามตระการตา และที่สำคัญ... เสียงพูดคุยโ위กโ왁ของกลุ่มเพื่อนสนิทดังแว่วมา200เมตรข้างหน้านี่เอง! "เจอแล้วโว้ย! ไอ้ธาม! คุณน้ำนิวทางนี้!" เสียงตะโกนของไอ้บอยดังทะลุความเงียบตามมาด้วยเสียงปรบมือแซวสนั่น น้ำนิวรีบกระโดดลงจากหลังธามหน้าตาตื่น ใบ้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง ทว่าก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวเดินออกไปสมทบกับเพื่อน ๆ ท่ามกลางแสงไฟฉายที่สาดส่องมา... โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของธามก็สั่นเตือนขึ้นมาเบา ๆ ท่ามกลางความมืดที่สัญญาณเพิ่งกลับมาใช้งานได้ และข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของน้ำนิว ก็ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึกทันที *ธาม: ส่งภาพถ่าย 'ภาพคู่หลุดโฟกัสตอนน้ำนิวหลับซบไหล่บนรถกระบะเมื่อวาน' พร้อมข้อความ...* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับโมเมนต์นี้ด้วยกันนะครับ!