มาม่าต้มยำมื้อดึก

“บอกว่าอย่าใส่พริกเผาหมดซองไงเล่า ธาม! นายนี่มันกะจะฆ่าเพื่อนร่วมห้องทางอ้อมรึไง หูฉันจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์อยู่แล้วนะเว้ย!” เสียงโวยวายปนเสียงสูดปากซี๊ดซากดังสนั่นห้องครัวขนาดกะทัดรัดในยามวิกาล เข็มนาฬิกาบนผนังห้องบอกเวลาตีสองสิบห้านาที แสงไฟสีส้มสลัวจากตู้เย็นส่องกระทบแผ่นหลังของร่างโปร่งที่กำลังยืนเท้าเอว หน้าตาบูดบึ้ง เส้นผมยุ่งเหยิงจากการนอนคว่ำหน้าไปครึ่งค่อนคืน แต่นั่นก็ยังไม่น่าหมั่นไส้เท่ากับผู้ชายตัวโตที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ส่งยิ้มกวนประสาทมาให้ราวกับว่าการโดนบ่นคือฮอบบี้โปรดก่อนนอน ธามในชุดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกับกางเกงนอนขาสั้น ยักไหล่เบา ๆ อย่างไม่รู้สึกรู้สา ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขาก้มมองหม้อมาม่าต้มยำกุ้งน้ำใสที่ตอนนี้แปรสภาพเป็นสีแดงฉานราวกับลาวาภูเขาไฟ “ก็ใครบอกให้นอนดึกดื่นแล้วมาทำหน้าเป็นหมาหิวโซอยู่หน้าตู้เย็นล่ะครับคุณน้ำนิว คนเป็นห่วงกลัวสารอาหารไม่ครบถ้วน เลยช่วยปรุงสูตรลับเฉพาะตัวเสริมพลังงานยามดึกให้ต่างหากเล่า... อะ อ้าปากเร็ว อุตส่าห์เป่าให้จนหายร้อนแล้วนะเนี่ย” ธามว่าพลางใช้ตะเกียบหนีบเส้นมาม่าสีเหลืองอ๋อยที่ชุ่มไปด้วยน้ำซุปสีจัดจ้าน จ่อตรงหน้าคนที่ยืนทำหน้ายู่ “ไม่กิน! บอกว่าไม่กินรสจัดไงเล่า! นายกินเองเลยนะธาม” น้ำนิวเบี่ยงหน้าหนีสุดชีวิต มือเล็กปัดป้องอากาศพัลวัน แต่ท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องโครกคราดประจานออกมาซะดังลั่นห้องท่ามกลางความเงียบสงัด ทำให้คนที่ถือตะเกียบอยู่ถึงกับหลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “ท้องมันร้องประท้วงขนาดนี้แล้ว ยังจะฟอร์มจัดอยู่อีกเหรอครับคุณรูมเมตตัวแสบ” ธามหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเลفة ขยับตัวเข้ามาประชิดกรอบเคาน์เตอร์มากขึ้นจนน้ำนิวรู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากตัวอีกฝ่ายที่แผ่ซ่านเข้ามา “เชื่อผมเถอะน่า สูตรนี้รับรองว่าตาสว่างหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง... ถ้าไม่เชื่อ ลองชิมดูก่อนคำนึง ถ้าเผ็ดเกินไป เดี๋ยวผมยอมยกโควตาซักผ้าสัปดาห์นี้ให้หมดเลยเอ้า” “พูดจริงนะ?” น้ำนิวหันขวับมามองทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นมาวับวับเมื่อได้ยินข้อเสนอสุดเย้ายวนใจ “ห้ามคืนคำนะเว้ย เรื่องซักผ้านี่นายรับจบยาวไปถึงสิ้นเดือนเลยนะ” “ครับผม ตามใจคุณชายทุกอย่างเลยครับ” ธามหัวเราะในลำคอ ยอมลดตะเกียบลงเป่าเส้นมาม่าเบา ๆ อีกครั้งก่อนจะยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย “อ่ะ อ้าปากเร็ว เดี๋ยวเส้นมันจะอืดหมดซะก่อน” น้ำนิวลังเลอยู่เสี้ยววินาที แต่ความหิวโหยที่กัดกินกระเพาะบวกกับกลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องต้มยำมันเหนือกว่าความดื้อรั้น เจ้าตัวจึงยอมอ้าปากงับเส้นมาม่าเข้าไปเคี้ยวตุ้ย ๆ ทันทีที่รสชาติจัดจ้านแผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ รสเปรี้ยว เค็ม เผ็ด กลมกล่อมลงตัวอย่างประหลาด ไม่ได้เผ็ดจนแสบไส้อย่างที่คิดไว้ตอนแรกเลยแม้แต่น้อย “อื้อหือ... อร่อยอ่ะ” น้ำนิวพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว แก้มยุ้ย ๆ เคี้ยวตุ้ย ๆ จนขยับดุ๊กดิ๊กน่าเอ็นดู ธามมองภาพนั้นนิ่ง ๆ รอยยิ้มทะเล้นเมื่อครู่ค่อย ๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยแววตาอ่อนโยนอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่ทันระวังตัว นิ้วเรียวเผลอยื่นออกไปเกลี่ยเศษเส้นมาม่าที่เปื้อนมุมปากให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านผิวแก้มเนียนทำให้น้ำนิวถึงกับชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปวูบหนึ่ง ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่เล็ก ๆ ระหว่างคนทั้งคู่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเดือดปุด ๆ ของน้ำซุปในหม้อเบา ๆ และเสียงหัวใจของใครบางคนที่เต้นรัวผิดจังหวะจนน่ากลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “นะ... นายทำอะไรเนี่ยธาม” น้ำนิวผถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์ มือไม้เกะกะทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ จนต้องยกมือขึ้นมาพัดวีแก้เก้อ “มือไม้สกปรกน่า มากแตะหน้าฉันทำไมเล่า” “ก็หน้าคุณมันเลอะนี่ครับ... ในฐานะรูมเมตที่ดี ผมก็แค่อยากบริการให้มันครบวงจร” ธามยิ้มมุมปาก ขยับก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งด้วยความรวดเร็ว จนน้ำนิวไม่มีทางหนีไปไหนได้พ้น วงแขนแข็งแรงยกขึ้นเท้าเคาน์เตอร์กักกันร่างบางไว้ตรงกลาง บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนจากความฮาโบ๊ะบ๊ะกลายเป็นความอบอุ่นละมุนละไมที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งในระยะประชิด ธามโน้มใบหน้าลงมาต่ำจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้ ๆ ทำให้สมองของน้ำนิวขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว “แล้วก็...” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกระซิบแผ่วเบา ชิดริมใบหูจนคนฟังรู้สึกขนลุกซู่ “ที่บอกว่ายอมซักผ้าให้ถึงสิ้นเดือนเนี่ย... ผมพูดจริงนะ” “อะ...ไอ้บ้าธาม!” น้ำนิวหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าน้ำซุปต้มยำเมื่อครู่ มือเล็กระดมทุบเข้าที่อกแกร่งของอีกฝ่ายรัว ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผดเผาไปทั่วร่าง “ถอยไปเลยนะเว้ย มากอดรัดฟัดเหวี่ยงอะไรดึกดื่นเนี่ย ไปตักมาม่ากินของนายเองเลยไป!” ธามระเบิดหัวเราะร่าด้วยความชอบใจ ยอมผถอยหลังออกไปให้อากาศหายใจแต่โดยดี ดวงตาคมยังคงทอดมองคนที่กำลังยืนกอดอกงุดซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำไว้ภายใต้แสงไฟสลัวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในอก แต่ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะกลับเข้าสู่โหมดฟีลกู๊ดชวนจิกหมอนอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าวก็ดังขึ้นแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ *พิ้งกี้: "ธามคะ คืนนี้ที่คุยกันเรื่องทริปเขาใหญ่ สรุปว่าเราจะจองรีสอร์ตห้องเดียวกันตามที่เธอเสนอใช่ไหมเอ่ย? พิ้งกี้จะได้เคลียร์คิวถูกน้า~"* ข้อความสั้น ๆ เด้งขึ้นโชว์หราบนหน้าจอพร้อมชื่อของดาวคณะบริหารที่ตามตื้อพระเอกหนุ่มมานานแรมปี ทำให้น้ำนิวที่แอบเหลือบไปเห็นพอดิบพอดีถึงกับชะงักกึก รอยยิ้มเขินอายเมื่อครู่มลายหายวับไปกับตา กลายเป็นความรู้สึกหน่วงแปลก ๆ ที่แล่นริ้วเข้ามาในอกอย่างกะทันหัน ธามหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองหน้าน้ำนิวที่ตอนนี้เปลี่ยนสีเป็นบึ้งตึงขึ้นมาทันทีทันใดราวกับพลิกฝ่ามือ “เดี๋ยว... ฉันอิ่มละ ไม่กินแล้วมาม่าบ้าบออะไรนี่ ง่วงนอน จะไปนอน!” น้ำนิวสะบัดหน้าหนีพรวดเดียว เดินกระแทกส้นเท้าปัง ๆ กลับเข้าห้องนอนของตัวเองแล้วปิดประตูดังสนั่น ไม่เปิดโอกาสให้คนตัวโตได้อธิบายอะไรสักคำ ธามยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ มองประตูห้องที่ปิดสนิทสลับกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือ ดวงตาคมฉายแววร้อนรนขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ตัวว่าสถานการณ์กำลังแย่ลงกว่าเดิม รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความรัว ๆ เพื่อเคลียร์ความเข้าใจผิดที่เพิ่งเกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ *(ธาม): นิว! ฟังก่อน ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ—* แต่นิ้วเรียวที่กำลังจะกดส่งข้อความกลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เมื่อจู่ ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็ปรากฏสถานะการพิมพ์ข้อความสวนกลับมาจากอีกห้องหนึ่งขึ้นมาโชว์หรา... *(น้ำนิว): ไม่ต้องส่งมาอธิบายอะไรทั้งนั้นแหละ อยากไปนอนห้องเดียวกันกับเขานักก็เชิญตามสบายเลยนะคุณชายปากแซ่บ ฝันดีล่วงหน้าละกัน ชิ!* แล้วสถานะการพิมพ์ก็หายวับไป พร้อมกับเสียงล็อกกลอนประตูดัง "คลิก" จากด้านในที่ตอกย้ำความสัมพันธ์ที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายอย่างชัดเจน --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สูดปากซี้ดซาก และลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์กวน ๆ ของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะครับ!