แชตลับฉบับเพื่อนสนิท

"กูถามจริง นํ้านิว... มึงกับไอ้คุณชายวิศวะนั่นไปถึงไหนกันแล้ววะ ถึงขั้นล้มหมอนนอนเสื่อ เอ้ย! ล้มเต็นท์เดียวกันท่ามกลางธรรมชาติอันบริสุทธิ์แล้วรึยังเพื่อนรัก" เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่ม 'แก๊งนี้ผีไม่กลัว กลัวไม่ได้เม้าท์' ดังขึ้นติดต่อกันสามสิบรอบจนหน้าจอมือถือสั่นสะเทือนบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งในร้านกาแฟริมทาง นํ้านิวถลึงตาใส่หน้าจอจนแทบจะทะลุเข้าไปกัดคอบอยผู้ส่งข้อความนรกนั่นมา ไอ้นี่มันว่างงานหรืออย่างไรถึงได้ขยันขุดคุ้ยเรื่องชาวบ้านเก่งเสียยิ่งกว่านักสืบโคนัน "มึงเงียบปากไปเลยนะไอ้บอย! ปากแบบนี้ระวังจะได้กินตีนกูแทนกาแฟเย็น!" นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหัวร้อน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความเขินอายที่พุ่งทะลุปรอท "อุ๊ย ปฏิกิริยาไวเกินเบอร์แบบนี้เขินหรอวะนํ้านิว" เสียงจ๋าเสริมทัพเข้ามาทันทีราวกับนัดกันไว้ พร้อมกับสติกเกอร์รูปแมวหัวเราะเยาะจนน่าหมั่นไส้ "ไม่ได้การละ พวกเราต้องรีบไปเปิดสำนักดูฤกษ์แต่งงานให้เพื่อนสาวแล้วมั้ง บอยจองตัดชุดนะ เดี๋ยวฉันหาฤกษ์สะดวกให้" นํ้านิวสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านจนหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนตอนที่ธามแกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกันในเต็นท์แคบๆ แวบเข้ามาในหัว สมองเจ้ากรรมดันจำสัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วที่เกลี่ยเส้นผมออกจากหน้าผากได้อย่างแม่นยำเสียด้วยสิ ให้ตายเถอะ... แค่คิดหัวใจก็เต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอกอยู่แล้ว "พวกมึงนี่นะ... เพ้อเจ้อกันใหญ่ละ ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละเว้ย!" นํ้านิวรีบพิมพ์แก้ตัวพัลวัน พยายามหาข้ออ้างร้อยแปดพันประการมากลบเกลื่อนพิรุธที่ฟุ้งกระจายอยู่เต็มบรรยากาศ "กูแค่ติดรถมันมาเพราะรถบัสหมด แค่นั้น! จบ! เลิกแซวได้แล้วโว้ยไอ้พวกเวร!" "แหม... แค่ติดรถ แล้วทำไมต้องหน้าแดงจนหูแดงขนาดนั้นด้วยวะนํ้านิว" ข้อความจากธามที่โผล่เข้ามาแจมในกรุ๊ปอย่างเงียบเชียบ ทำเอานํ้านิวสะดุ้งโหยงจนทำแก้วกาแฟเกือบคว่ำ ธามส่งรูปถ่ายแอบถ่ายเมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนที่นํ้านิวเผลอหลับคอพับอยู่เบาะข้างคนขับ พร้อมกับข้อความกำกับที่ชวนให้อยากมุดแผ่นดินหนี "แล้วที่ซบไหล่กูหลับปุ๋ยเมื่อวาน อันนี้เรียกว่าติดรถหรือติดใจครับคุณรูมเมตตัวแสบ" "ไอ้... ไอ้ธาม! มึงแอบถ่ายรูปกูตอนไหนวะ ลบเดี๋ยวนี้นะเว้ย!" นํ้านิวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความลืมตัว หน้าตาตื่นตระหนกจนเพื่อนในกลุ่มพากันส่งเสียงแซวกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ในแชท บอยกับจ๋าโหมกระหน่ำส่งสติกเกอร์รูปหัวใจรัวเป็นชุดจนโทรศัพท์แทบระเบิด "ไม่ลบครับ รูปนี้น่ารักดีออก เก็บไว้ดูเตือนความจำว่ามีคนปากแข็งแถวนี้แอบซบไหล่ผมจนเสื้อยับไปหมด" ธามพิมพ์ตอบกลับมาหน้าตาเฉย พร้อมกับส่งอิโมจิยิ้มกวนประสาทที่ทำให้นํ้านิวอยากจะคว้าโทรศัพท์ปาลงพื้นให้รู้แล้วรู้รอด นํ้านิวเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะ ความโกรธปนความเขินตีรวนกันจนแยกไม่ออก มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำลังจะพิมพ์ข้อความยาวเหยียดเพื่อด่ากราดคนเจ้าเล่ห์ให้สำนึกผิด แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง ธามก็พิมพ์ประโยคหนึ่งส่งเข้ามาในแชทส่วนตัวแบบเดี่ยวๆ ที่เด้งขึ้นมาบังหน้าจอหลักพอดิบพอดี "เลิกเขินแล้วเงยหน้าขึ้นมามองโต๊ะข้างๆ ได้แล้วครับ... คนปากแซวแถวนี้เขารอเลี้ยงกาแฟไถ่โทษอยู่นะ" นํ้านิวชะงักกึก ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความตกใจ ช้าๆ... และหันไปมองโต๊ะริมกระจกของร้านกาแฟที่คุ้นเคย ร่างสูงโปรดของธามในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟลาเต้ร้อนพร้อมกับยกมือขึ้นโบกทักทายอย่างอารมณ์ดี ท่ามกลางสายตาของลูกค้าในร้านที่เริ่มหันมามองเป็นตาเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับโมเมนต์หัวใจจะวายนี้ด้วยกันนะครับ!