กาแฟแก้วนั้นที่ฉันทำหก

"บอกแล้วไงครับว่าอย่าวางแก้วน้ำไว้ใกล้คีย์บอร์ดตอนที่ผมกำลังพรีเซนต์งานโครงงานเด็ดขาด!" เสียงทุ้มห้วนของธามดังขึ้นแทบจะทันทีที่เสียงของเหลวสีน้ำตาลเข้มสาดกระเซ็นลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของเจ้าตัว แรงกระแทกจากการปัดมือสะเปะสะปะของผมเมื่อครู่ ทำให้แก้วกาแฟลาเต้เย็นแก้วโตคว่ำสนิท และเป้าหมายในการอาบน้ำฟรีของคาเฟี่ยนต์หน้าตาดีคนนี้ก็ไม่ใช่ที่อื่นไกล นอกจากอกเสื้อด้านขวาที่ตอนนี้กำลังชุ่มฉ่ำไปด้วยคราบกาแฟสีน้ำตาลอ่อนส่งกลิ่นหอมกรุ่น... แต่ชวนให้สถานการณ์ตึงเครียดจนขนลุกซู่ ผม—น้ำนิว เจ้าของเป้เดินทางคู่ใจที่เพิ่งลากเข้ามาสงบศึกชั่วคราวในห้องสมุดคณะ—ยืนแข็งทื่อเป็นหิน มือทั้งสองข้างยังคงค้างอยู่กลางอากาศ ท่าทางเลิกลั่กทำตัวไม่ถูกสมฉายาจอมซุ่มซ่ามประจำกลุ่ม "อ... อ้าว เฮ้ย! ธาม! คือฉันไม่ได้ตั้งใจ มือมันปัดไปโดนเองต่างหากเล่า ใครใช้ให้แกเอาแก้วมาวางหมิ่นเหม่ริมขอบโต๊ะแบบนั้นล่ะ!" ผมรีบแก้ตัวเสียงดังกลบเกลื่อนความผิด พลางคว้าทิชชูบนโต๊ะมายัดใส่ือเขาแบบลวกๆ "นี่คุณยังจะมาโยนความผิดให้ผมอีกเหรอครับ?" ธามหันขวับมามองหน้า ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่เจ้าตัวจะก้มลงมองเสื้อเชิ้ตที่ตอนนี้กลายเป็นรอยด่างดวงขนาดใหญ่ "เสื้อตัวนี้เพิ่งซื้อมาซักได้รอบเดียวเองนะครับคุณน้ำนิว... ตัวโปรดผมด้วย" บรรยากาศรอบโต๊ะอ่านหนังสือมุมอับสายตาเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงแอร์ในห้องสมุดที่ดังหึ่งๆ แข่งกับเสียงหัวใจของผมที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะกลัวเขาจะเอาเรื่องหรอกนะครับ แต่เป็นเพราะสายตาของพ่อคุณหนُุ่มวิศวะคนนี้ที่จ้องมองมา มันเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ทั้งดุ ทั้งตัดพ้อ และ... มีประกายความเอ็นดูเจือจางซ่อนอยู่ลึกๆ จนผมต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "ก็... ก็แค่ซักเองน่า เดี๋ยวฉันรับผิดชอบส่งร้านซักรีดให้ก็ได้ฟะ ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้" ผมพึมพำเสียงเบาลงอย่างคนเสียฟอร์ม ยื่นมือไปหมายจะช่วยเอาทิชชูซับคราบกาแฟบนอกเสื้อให้เขา แต่ปลายนิ้วยังไม่ทันแตะโดนเนื้อผ้า ธามก็เอี้ยวตัวหลบอย่างรวดเร็ว "ไม่ต้องครับ มือคุณนั่นแหละตัวดี เดี๋ยวเสื้อผมจะเละไปกันใหญ่กว่าเดิม" ธามถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความระอา ก่อนจะปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ดเพื่อระบายความร้อน พร้อมกับถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนอกออกอย่างไร้ความลังเล เผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีดำแนบเนื้อที่โชว์สัดส่วนกล้ามเนื้อช่วงอกและหัวไหล่กว้างตามแบบฉบับหนุ่มสายกิจกรรม ให้ตายเถอะ... นี่มันฉากในซีรีส์เกาหลีหรือไงวะเนี่ย ทำไมผมต้องมาใจสั่นกับไอ้คุณชายปากแซ่บคนนี้ด้วยเล่า! ผมรีบดึงสายตากลับมามองที่กระเป๋าเป้ใบเก่งของตัวเอง ควานหาเสื้อยืดสำรองที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลาตามนิสัยนักเดินทาง ออกมาส่งให้เขาแบบส่งๆ "เอ้า! เอาตัวนี้ใส่แก้ขัดไปก่อน ลายเป็ดน้อยสีเหลืองสดใส รับรองว่าใส่แล้วดูเป็นมิตรขึ้นอีกร้อยเปอร์เซ็นต์" ธามรับเสื้อยืดลายเป็ดน้อยที่ผมยื่นให้มาถือไว้ มองมันสลับกับใบหน้าเหวี่ยงๆ ของผม แล้วมุมปากหยักก็กระตุกยิ้มขึ้นมานิดหนึ่ง—รอยยิ้มกวนประสาทที่เห็นทีไรเป็นต้องอยากเอาหมัดกระแทกสักทีสองที "ลายเป็ดน้อยเหรอครับ? อืม... ก็น่ารักดีนะ เหมาะกับคนให้ดี" น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่จงใจหยอดคำหวานปนกวน ทำเอาผมสำลักน้ำลายตัวเองจนต้องไอโขลกๆ ออกมา "พูดบ้าอะไรของแกเนี่ย รีบใส่แล้วเก็บของกลับห้องได้แล้ว ฉันง่วงจะตายอยู่แล้วนะ" ผมแหวใส่กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหู รีบก้มหน้าก้มตาเก็บแล็ปท็อปและสมุดบันทึกใส่เป้ทันทีโดยไม่กล้าสบตาเขาอีก ระหว่างทางเดินกลับหอพักในยามค่ำคืน ลมเย็นๆ พัดปะทะผิวหน้าช่วยให้สติของผมกลับเข้าที่เข้าทางมากขึ้น แสงไฟริมทางเดินทอดยาวเป็นเงาของคนสองคนที่เดินเคียงกันไปเงียบๆ ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร จนกระทั่งเราไขกุญแจเปิดประตูห้องพักเข้าไป ผมโยนเป้ลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ทิ้งตัวนอนแผ่หลาลงกับพื้นพรมหน้าทีวีโดยไม่สนใจความสะอาดใดๆ ทั้งสิ้น เสียงถอนหายใจยาวเหยียดหลุดจากปากผมอีกครั้ง เมื่อนึกถึงเหตุการณ์กาแฟหกเมื่อช่วงเย็น "เหนื่อยเหรอครับคุณรูมเมต?" เสียงทุ้มของธามดังขึ้นใกล้ๆ ก่อนที่เงาร่างสูงจะทาบทับลงมาบังแสงไฟจากหลอดไฟนีออนบนเพดาน ผมลืมตาขึ้นมอง พบว่าธามในชุดเสื้อยืดลายเป็ดน้อยตัวโคร่งกำลังยืนค้ำหัวผมอยู่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูผ่อนคลายขึ้นมาก "โคตรเหนื่อยเลย วันนี้แกแกล้งฉันทั้งวันแล้วนะธาม" ผมบ่นอุบอิบ ยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก ธามไม่ได้ตอบอะไรในทันที เขานั่งยลงกับพื้นพรมข้างๆ ตัวผม ยื่นมือมาเคาะหน้าผากผมเบาๆ หนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว "ใครแกล้งใครก่อนล่ะครับ... เริ่มจากใครนะที่ทำกาแฟหกใส่เสื้อผมก่อน" เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ "แถมยังทำให้ผมต้องใส่เสื้อเป็ดน้อยเดินกลับหอจนคนมองทั้งคณะอีก" "ก็บอกว่าไม่ได้ตั้งใจไงเล่า!" ผมเด้งตัวขึ้นมาโวยวายใส่หน้าเขาอย่างลืมตัว ระยะห่างระหว่างเราตอนนี้ใกล้กันมากจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากสบู่ที่เขาเพิ่งอาบน้ำมาปะทะเข้ากับจมูก หัวใจดวงน้อยๆ ของผมเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะอีกรอบ ธามชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตคมกริบมองลึกลงมาในดวงตาของผม บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะถูกดูดกลืนหายไปเหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังประสานกัน มืออุ่นจัดของธามเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ผมตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทัน "นี่... มองอะไรเล่า" ผมกระซิบเสียงสั่น พยายามจะถอยหลังหนีแต่ติดโซฟา "เปล่าครับ..." ธามขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากหยักแทบจะชิดกับใบหูของผม "แค่กำลังคิดว่า... ต่อไปนี้ผมคงต้องพกกาแฟติดตัวไว้ตลอดเวลาแล้วล่ะมั้งครับ" "หือ? ทำไมวะ?" ผมขมวดคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ ธามยิ้มมุมปาก ส่งสายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราวที่ทำเอาผมแทบละลายคาที่ ก่อนจะกระซิบประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ชวนให้ใจสั่นไหวระรัว "ก็เพราะว่า... ทุกครั้งที่กาแฟหกใส่เสื้อผม คุณนิวจะได้ยอมใจอ่อนมาดูแลผมใกล้ๆ แบบนี้ไงล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันรอยยิ้มไปด้วยกันในทุกๆ หน้ากระดาษนะครับ