กฎเหล็ก 10 ข้อฉบับวิศวะ

แผ่นกระดาษ A4 สีขาวสะอาดตาถูกวางลงบนโต๊ะไม้กลางห้องพักด้วยแรงกระแทกเบาๆ แต่จงใจให้เกิดเสียง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาผมยิ่งกว่าความเนี๊ยบของตัวอักษรที่พิมพ์ออกมาอย่างเป็นระเบียบ คือรอยยิ้มมุมปากของไอ้คุณชายวิศวะที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู มองผมด้วยสายตาที่ฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังสนุกกับการเป็นผู้กุมชัยชนะ "อ่านซะ ถือว่าเป็นวิทยาทานแก่เพื่อนร่วมห้องผู้ร่วมชะตากรรม... หรือจะเรียกว่า 'คู่ปรับ' ดีล่ะ?" ธามลากเสียงกวนประสาท พลางดันกระดาษแผ่นนั้นให้เลื่อนเข้ามาใกล้ผมที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ตัวผมในตอนนั้นเพิ่งแบกเป้เดินทางใบโปรดกลับเข้ามาถึงห้อง หอบแฮกจากความวุ่นวายของการย้ายสัมภาระเข้าหอพักวันแรก ยังไม่ทันได้หายใจหายคอดี ก็ต้องมาเจอแฟ้มเอกสารที่ไอ้บ้านี่เตรียมไว้ต้อนรับราวกับจะทำสัญญาประชาคมโลก ผมก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น ตัวหนังสือหัวข้อตัวหนาโต้งๆ เขียนไว้ว่า *'กฎเหล็ก 10 ข้อฉบับวิศวะ เพื่อความสงบสุขบนโลกใบนี้'* ให้ตายเถอะ! นี่มันชีวิตมหาวิทยาลัยปีหนึ่ง หรือค่ายกักกันเชลยศึกกันแน่ฟะ! ผมแค่นั้นเสียง 'หึ' ออกมาจากลำคอ ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านไล่สายตาทีละข้อด้วยความรู้สึกที่เส้นเลือดขมับเริ่มเต้นตุบๆ *ข้อ 1: ห้ามแย่งพื้นที่ตู้เย็นฝั่งขวาเด็ดขาด เนื่องจากเป็นเขตปลอดมลพิษและพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของโปรตีนและเวย์ของธาม* *ข้อ 2: ห้ามส่งเสียงดังหลังเที่ยงคืน ยกเว้นกรณีที่ธามเป็นคนสั่งอนุญาต* *ข้อ 3: การใช้ห้องน้ำร่วมกัน ห้ามแช่นานเกิน 20 นาที และห้ามทำสบู่ตกพื้นแล้วทิ้งไว้* *ข้อ 4: กฎเหล็กข้อสำคัญที่สุด... ห้ามทำหน้าบูดใส่ธามเกินวันละ 3 ครั้ง* อ่านมาถึงตรงนี้ ผมก็แทบอยากจะขยำกระดาษแผ่นนี้ยัดใส่ปากหล่อๆ ของมันให้รู้แล้วรู้รอด! นี่มันกฎบ้าบออะไรกันวะเนี่ย เอาความเอาแต่ใจตัวเองมาตีพิมพ์เป็นกฎหมายรึไง ไอ้คุณชายวิศวะนี่มันหลงตัวเองจนกู่ไม่กลับแล้วจริงๆ! "นายสมองกลับไปแล้วรึไงฮะไอ้คุณธาม!" ผมโวยวายลั่นห้อง ดีดตัวลุกขึ้นยืนจนโซฟาสั่นสะเทือน ชี้หน้าคนตัวสูงกว่าที่ยังคงยืนทำหน้าลอยชายราวกับไม่ได้ทำอะไรผิด "นี่มันหอพักนักศึกษา ไม่ใช่ค่ายทหารเกณฑ์! แล้วดูข้อ 4 นี่อะไร ห้ามทำหน้าบูดใส่เกินวันละ 3 ครั้ง? นี่ยังไม่ได้นับรวมข้ออื่นๆ ที่เอาแต่ใจตัวเองอีกนะ นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร เป็นประธานาธิบดีรึไงถึงต้องมาออกกฎบ้าๆ นี่!" ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างยียวน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูที่ปลดกระดุมบนสองเม็ด ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ จนผมต้องเป็นฝ่ายก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นความสะอาดลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดกว่าเดิมเพราะดันเผลอใจเต้นกับระยะห่างที่ใกล้เกินไปนี่แหละ! "ก็ฉันไม่อยากปวดหัวกับรูมเมตขี้โวยวายไงครับ" ธามก้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากผมแค่คืบ สายตาคมกริบมองตรงมาที่นัยน์ตาผมอย่างไม่หลบเลี่ยง "อีกอย่าง... กฎพวกนี้ก็เพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อย ถ้านายทำตามไม่ได้ ชีวิตนายในรั้วมหาลัยนี้อาจจะสั้นลงกว่าที่คิดนะ นิว" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จงใจกดต่ำลงในช่วงท้ายประโยค ทำให้ผมรู้สึกเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่านสันหลังวาบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของมันชวนให้หมั่นไส้จนมือไม้สั่นไปหมด *ยอมไม่ได้เว้ย! ศักดิ์ศรีเด็กสายลุยอย่างน้ำนิวจะมาตกม้าตายให้ไอ้คุณชายปากแซ่บคนนี้ไม่ได้เด็ดขาด!* ในจังหวะที่ธามกำลังยืดตัวกลับขึ้นไปและทำท่าจะหยิบปากกามาเซ็นชื่อกำกับความยินยอม ผมก็คว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาทันที ดวงตาของผมหรี่ลงด้วยความดื้อรั้น ก่อนจะฉีกมันออกเป็นสองส่วน... สามส่วน... และฉีกซอยย่อยลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นเศษกระดาษชิ้นเล็กชิ้นน้อยโปรยปรายลงบนพื้นห้องราวกับหิมะตกในฤดูร้อน! พรึ่บ! เสียงกระดาษขาดวิ่นดังสะท้อนไปทั่วห้องเงียบสงบ สีหน้าของธามที่เคยเรียบเฉยและมั่นอกมั่นใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความอึ้งเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะหรี่ลงอย่างอันตราย รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นความเงียบงันที่กดดันเสียจนผมแอบกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่โดยไม่รู้ตัว "อ้าว... ตายจริง มือมันลื่นไปหน่อยน่ะครับคุณชายวิศวะ" ผมเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ในใจจะเริ่มหวั่นๆ กับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย "พอดีฉันเป็นพวกลุยๆ ไม่ค่อยถูกโรคกับกระดาษที่เป็นกฎเกณฑ์อะไรพวกนี้หรอกนะ ถ้าอยากได้กฎระเบียบนัก ก็ไปเกณฑ์คนอื่นมาเป็นทาสรับใช้เถอะ ฉันไม่ใช่หนึ่งในนั้น!" ธามนิ่งเงไปร่วมสามวินาที บรรยากาศรอบตัวเหมือนอุณหภูมิลดฮวบลงหลายองศา เขาก้มมองเศษกระดาษที่เกลื่อนอยู่บนพื้นรองเท้าผ้าใบของตัวเองช้าๆ แล้วเงยหน้ากลับมามองผมที่ยืนกอดอกเชิดใส่ ไม่มีเสียงโวยวาย ไม่มีคำด่าทอจากปากของเดือนคณะวิศวะคนดัง มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่น่ากลัวกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าปรากฏขึ้น "ใจกล้าดีนี่... นิว" ธามก้าวเข้ามาประชิดตัวผมอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ผมไม่ทันตั้งตัว มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปดันกำแพงห้องด้านหลังผมไว้ ขนาบตัวผมให้อยู่ในวงแขนของเขาโดยสมบูรณ์ ระยะห่างระหว่างเราตอนนี้แทบจะแนบชิด จนผมได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม ผมเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความซ่าเมื่อครู่หายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่พุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด "นะ... นายจะทำอะไร ถอยไปนะเว้ย!" ผมพยายามดันอกอีกฝ่ายออก แต่แผงอกของธามแน่นราวกับกำแพงคอนกรีต ขยับเขยื้อนไม่ได้เลยสักนิด "ในเมื่อฉีกกฎของฉันทิ้ง..." ธามกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวทำเอาขนอ่อนลุกซู่ไปทั้งตัว "งั้นเรามาเปลี่ยนวิธีตกลงกันแบบ... *ตัวต่อตัว* ดีกว่าไหมครับ รูมเมตตัวแสบ" ยังไม่ทันที่ผมจะได้อ้าปากด่าหรือโวยวายแก้เขิน ธามก็โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากของเราเกือบจะแตะกัน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาผมสมองตื้อตันไปชั่วขณะ และในวินาทีที่ผมกำลังจะหลับตาปี๋ด้วยความทำอะไรไม่ถูกนั้นเอง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะวิกฤตชีวิตของผมเข้าพอดีเป๊ะ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายคุ้นหูของไอ้จ๋าและไอ้บอยที่ดังทะลุประตูเข้ามา "ไอ้นิว! เปิดประตูเรดาร์! พวกกูซื้อชานมไข่มุกมาฝาก... เฮ้ย ทำไมประตูไม่ได้ล็อกวะเนี่ย!" แอด... เสียงบานประตูห้องถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของไอ้บอยเพื่อนตัวดี พร้อมกับร่างของมันและไอ้จ๋าที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนนิ่งสนิทอยู่กลางห้อง ภาพที่เพื่อนสนิททั้งสองคนเห็นตรงหน้า คือเดือนคณะวิศวะสุดฮอตกำลังคร่อมกักตัวผมไว้กับกำแพงในท่าทางที่ชวนเข้าใจผิดแบบสุดๆ ชานมไข่มุกในมือของไอ้บอยเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น ส่วนไอ้จ๋าอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ธามผละออกจากตัวผมช้าๆ อย่างเสียดาย พร้อมกับส่งยิ้มสุภาพเป็นมิตรให้เพื่อนผมหน้าตาเฉย ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่ได้เพิ่งแกล้งอะไรผมมา "อ้าว เพื่อนๆ ของน้องนิวมาพอดีเลยเชิญครับ..." ธามหันมามองผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนความหมายลึกซึ้งไว้ ก่อนจะกระซิบเบาๆ ทิ้งท้ายไว้ข้างหูผมก่อนเดินเลี่ยงออกไปหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ *"...เรื่องกฎของเรา ค่อยคุยกันต่อคืนนี้นะครับ รูมเมต"* ผมยืนแข็งทื่อหน้าแดงแจ๋เป็นลูกตำลึงสุก หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบระเบิด คืนนี้... ไอ้บ้านั่นมันจะมาไม้ไหนอีกวะเนี่ย! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันรอยยิ้มไปด้วยกันในทุกๆ หน้ากระดาษนะครับ