รูมเมตผีเวร?

เสียงหมุนลูกบิดประตูห้อง 404 ดังแกร็ก พร้อมกับแรงถีบกระเป๋าเดินทางใบยักษ์น้ำหนักสามสิบกิโลกรัมที่ผม—น้ำนิว ลากฝ่าแดดเปรี้ยงกลางกรุงมาครึ่งค่อนวันด้วยความหงุดหงิดขีดสุด ทริปแบกเป้ยุโรปเพิ่งจบลงไปเมื่อวาน แต่วันนี้ผมต้องมารับกรรมย้ายหอพักใกล้มหาลัยตามคำสั่งเฉียบขาดของมารดาผู้ให้กำเนิด "ให้มันได้อย่างนี้สิแม่ บอกว่าห้องพักราคาประหยัด ทำไมมันถึงได้เปิดยากเปิดเย็นแถมอับทึบแบบนี้..." ผมบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางใช้สะโพกกระแทกประตูให้เปิดกว้างขึ้น มือขวาหิ้วถุงสัมภาระรุงรัง มือซ้ายควานหาขวดน้ำในเป้โดยไม่ทันได้กวาดสายตามองสภาพภายในห้องแม้แต่น้อย ทว่า... ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นธรณ์ประตู ความเย็นยะเยือกของแอร์เบอร์แรงก็ปะทะเข้ากับผิวหน้า สลับกับกลิ่นหอมสะอาดๆ ของสบู่เหลวผสมกลิ่นกายผู้ชายลอยเตะจมูกจนต้องชะงักกึก ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องพักโล่งๆ โทรมๆ อย่างที่จินตนาการไว้... เตียงนอนขนาดควีนไซส์กลางห้องถูกจับจองด้วยร่างสูงโปร่งของใครบางคน เจ้าตัวนอนคว่ำหน้าอยู่บนฟูก ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดแผ่นหลังกว้างที่มีกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยได้รูปรับกับไหล่กว้างตามแบบฉบับหนุ่มสุขภาพดี เส้นผมสีดำสนิทชื้นน้ำลู่ลงปรกหน้าผาก หยดน้ำใสๆ เกาะพราวอยู่แถวลาดไหล่และต้นคอ ไล่เรื่อยลงไปจนถึงขอบกางเกงวอร์มสีเทาอ่อนที่ร่นต่ำลงมาหมิ่นเหม่จนน่าหวาดเสียว สติผมหลุดลอยไปชั่วขณะ สมองประมวลผลช้ากว่าปกติสามวินาทีเต็ม *เห*... นี่มันห้องกูไม่ใช่เหรอวะ หรือกูเปิดห้องผิดตึก? ผมกะพริบตาปริบๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อมองเลขห้องที่ติดอยู่หน้าประตู... เลข 404 ถูกต้องชัดเจน ไม่มีอะไรผิดพลาด แล้วไอ้หุ่นล่ำซำนี่มันตัวเงินตัวทองที่ไหนถึงมานอนทำเรี่ยราดอยู่บนเตียงของผมวะเนี่ย! "เฮ้ย!" ผมเผลอหลุดปากอุทานเสียงดังลั่นด้วยความตกใจ พร้อมกับสะดุ้งสุดตัวจนถุงพลาสติกในมือร่วงหล่นลงพื้น เสียงข้าวของกระทบกระเบื้องดังเพล้ง! ร่างบนเตียงขยับตัวเล็กน้อยอย่างรำคาญ ก่อนจะพลิกตัวกลับมาด้วยท่าทางงัวเงีย ใบหน้าคมคายสันจرقชัดเจน ดวงตาคมกริบสีเข้มปรือขึ้นมองด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะการนอน ทว่าทันทีที่สายตาคู่คมคายนั้นสบเข้ากับผม นัยน์ตาสีเข้มก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับประหลาดใจระคนขบขัน ก่อนมุมปากหยักสวยจะยกยิ้มขึ้นอย่างกวนประสาท "มาส่งเร็วกว่าที่คิดนี่... รูมเมตตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอนเอ่ยขึ้น พร้อมกับเจ้าตัวที่ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างไม่แคร์สื่อ ท่อนบนเปลือยเปล่ายังคงโชว์ซิกแพคแน่นๆ ชวนมองให้ผมต้องรีบเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน ผมหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธ ความตกใจ หรือความอายที่ดันเผลอไปจ้องหุ่นอีกฝ่ายตาค้างเมื่อครู่ มือเรียวรีบคว้าขวดน้ำขึ้นมาเปิดดื่มแก้เก้อ พลางชี้หน้าเอาเรื่องทันที "ไอ้โรคจิต! แกเป็นใครวะ! เข้ามานอนระรานในห้องคนอื่นได้ยังไง ออกไปเลยนะเว้ย ไม่งั้นฉันแจ้งตำรวจจับจริงๆ ด้วย!" ธาม—หรือไอ้คุณชายปากแซ่บที่ผมเพิ่งมารู้ทีหลังว่าเป็นเจ้าของรอยยิ้มกวนประสาทคนนี้ หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน เขายกมือขึ้นเสยผมชื้นน้ำลวกๆท่าทางชวนมองน่าหมั่นไส้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนผมต้องแหงนมองคอตั้งบ่า "แจ้งตำรวจเหรอ? ลองดูสิครับคนสวย..." ธามก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ช้าๆ แต่กดดัน จนผมต้องถอยหลังไปชนกับประตูห้อง "อ่านสัญญาเช่าให้ดีๆ ก่อนดีไหมครับ ว่าห้องนี้หารสอง... และเราสองคนคือ 'รูมเมต' กันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย" หัวใจผมกระตุกวูบ พลางนึกย้อนไปถึงข้อความแชตในกลุ่มเพื่อนตัวแสบเมื่อคืนนี้... *[@J๋า: นิว แกได้รูมเมตยังวะ หล่อล่ำนะแก ดีต่อใจแน่นอน รับรองไม่ผิดหวัง!]* *[@Boy: จริง! เดือนคณะวิศวะเลยนะเว้ย มึงโชคดีสุดๆ]* ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจอ่านรายละเอียดเพราะมัวแต่จัดกระเป๋าเที่ยว ใครจะไปคิดวะว่าไอ้รูมเมตที่เพื่อนอวยยศนักหนา จะเป็นไอ้ปีศาจหน้าหล่อปากร้ายที่ชอบกวนประสาทผมตั้งแต่แรกเจอแบบนี้! ผมเม้มปากแน่น พยายามรวบรวมความกล้าเชิดหน้าสู้สายตาแพรวพราวคู่นั้น แม้ว่าข้างในจะเริ่มสั่นระริกด้วยความหงุดหงิดผสมความเขินแปลกๆ ที่อธิบายไม่ถูก "ฉันไม่ยอม! เปลี่ยนห้องเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันไม่ยอมนอนร่วมห้องกับคนถอดเสื้อเรี่ยราดแบบนายเด็ดขาด!" ผมโวยวายเสียงดัง พร้อมกับยื่นมือไปผลักอกแกร่งเต็มแรงหวังให้ถอยห่าง แต่กลายเป็นว่ามือผมดันไปแนบกับแผงอกอุ่นร้อนเต็มรักจนสะดุ้งเฮือก รีบชักมือกลับแทบไม่ทัน ธามจับข้อมือผมไว้ทันก่อนที่ผมจะชักมือกลับได้ทัน รั้งร่างผมเข้าไปใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มจนผม ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ดวงตาสีนิลคมกริบมองลึกเข้ามาในตาผม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาสติผมเตลิดไปไกล "สายไปแล้วล่ะครับ... เพราะกุญแจห้องนี้ อยู่ที่ผมคนเดียว" ธามชูพวงกุญแจห้องส่ายไปมาตรงหน้าผม รอยยิ้มของเขาเหมือนปีศาจหล่อร้ายที่จงใจปั่นป่วนหัวใจผมให้พังไม่เป็นท่า... และผมรู้ทันทีว่าชีวิตหลังจากนี้ในรั้วมหาลัยของผม... คงไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขอีกต่อไปแล้ว! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเปิดทริปแรกไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!