ปากแบบนี้ไม่มีใครคบ

"คุณกิตติชัย..." น้ำเสียงของธามไทที่เคยตึงเครียดและเต็มไปด้วยความถือดีเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนเป็นเรียบสนิทจนน่ากลัว ร่างสูงสง่าในเสื้อเชิ้ตพับแขนขยับตัวบังร่างของรินรดาไว้โดยสัญชาตญาณ แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่วิญญาณสถาปนิกและสัญชาตญาณนักสู้ของเธอก็ไวกว่าที่จะปล่อยให้ตัวเองหลบอยู่ข้างหลังผู้ชายปากร้ายคนนี้ รินรดาก้าวเท้าออกมาจากเงาไหล่กว้างของซูเปอร์สตาร์หนุ่ม ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งและเป็นมืออาชีพที่สุด แม้เบื้องหน้าคือผู้ทรงอิทธิพลของสถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่ผู้เป็นเจ้าของโปรเจกต์นี้ "สวัสดีค่ะท่านรองประธาน พอดีดิฉันกับคุณธามไทกำลังปรึกษารายละเอียดเรื่องแปลนห้องทำงานใหม่อยู่พอดีค่ะ" รินรดาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงฉะฉาน รอยยิ้มระดับมาตรฐานการค้าถูกคลี่ออกอย่างพอดิบพอดี ไม่ยอมให้ใครมามองว่าเด็กฝึกงานหรือสถาปนิกตัวเล็กๆ คนนี้ไร้กาลเทศะ กิตติชัยกวาดสายตาคมกริบมองสถาปนิกสาวหัวรั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่แปลนกระดาษในมือเธอ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายวัยกลางคน "ปรึกษา? ผมได้ยินเสียงพวกคุณเถียงกันมาจากสุดทางเดิน นึกว่ากำลังจะวางมวยกันเสียอีก แปลนห้องทำงานของซูเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่งของช่องเรา มันมีปัญหาอะไรหนักหนาถึงต้องใช้เสียงดังขนาดนั้นครับ คุณรินรดา" บรรยากาศในชั้นตึกที่กำลังรีโนเวทพลันเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงเครื่องปรับอากาศชั่วคราวที่ดังฮัมเบาๆ ธามไทแค่น "หึ" ออกมาเบื้องลำคอ ดวงตาคมปลาบตวัดมองกิตติชัยด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างปิดไม่มิด "ถ้าแปลนที่ทางบริษัทสถาปนิกส่งมา มันออกแบบมาเพื่อกักขังผมให้อยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมทึบตันไร้รสนิยม ผมคงไม่ต้องเสียเวลามาเถียงกับเธอหรอกค่ะท่านรองฯ... หรือท่านอยากให้ห้องทำงานของผมดูเหมือนห้องเก็บศพเกรดเอล่ะคะ?" รินรดาแอบกำหมัดแน่นใต้โต๊ะทำงานชั่วคราว ปากคอระรานจริงๆ ให้ตายเถอะ! นี่เขาจงใจเหยียบย่ำงานออกแบบของเธอต่อหน้าผู้บริหารใช่ไหม "คุณธามไท!" รินรดาเอ็ดเบาๆ อย่างเหลืออด พลางหันไปสบตากับกิตติชัยที่เริ่มขมวดคิ้วมุ่น "เรียนตามตรงนะคะท่านรองฯ งานออกแบบชิ้นนี้ดิฉันตั้งใจทำตามโจทย์ความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัวที่คุณธามไทรีเควสต์มาทั้งหมด แต่แปลนห้องทำงานที่ดี ไม่ควรมีมุมอับสายตา และต้องมีระบบระบายอากาศที่เอื้อต่อการทำงานภายใต้ความกดดันสูง... การที่อีกฝ่ายบอกว่ามันเหมือน 'ห้องเก็บศพ' นั่นเป็นรสนิยมส่วนตัวที่ออกจะอคติไปเสียหน่อยค่ะ" ประโยคสุดท้าย รินรดาจงใจปรายตามองซูเปอร์สตาร์หนุ่มที่ยืนกอดอกตีหน้ายักษ์อยู่ข้างๆ อย่างไม่เกรงกลัว กิตติชัยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆๆ น่าสนใจ! ไม่เคยมีใครกล้าพูดจาต่อปากต่อคำกับคุณธามไทแบบนี้มานานมากแล้วนะเนี่ย คุณรินรดานี่ใจกล้าดีแท้" ท่านรองประธานหันไปมองหน้าดาราในสังกัดที่ตอนนี้ขบกรามแน่นจนสันนูน "เอาล่ะ ในเมื่อพวกคุณมีความเห็นไม่ตรงกัน งั้นผมให้เวลาพวกคุณอีกสามวัน เคลียร์กันให้จบ เอาแปลนที่สมบูรณ์ที่สุดมาเสนอผมในห้องประชุมใหญ่ ถ้ายังตกลงกันไม่ได้ ผมจะรื้อโปรเจกต์นี้แล้วให้ทีมอื่นทำแทน!" สิ้นคำประกาศิต กิตติชัยก็หมุนตัวเดินกลับขึ้นลิฟต์ไปทันที ทิ้งให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่คุกรุ่นยิ่งกว่าเดิม ปัง! ทันทีที่เสียงลิฟต์ปิดลง รินรดาก็หันขวับมาประจันหน้ากับต้นเหตุทันที เธอวางม้วนกระดาษลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น "นี่คุณ! ปากคอระรานแบบนี้ไม่มีใครคบใช่ไหมคะ ถึงได้ชอบหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว!" ธามไทก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว ความสูงที่ต่างกันทำให้เขาต้องก้มมองลงมา รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับเสาปูนเปลือยเสียแล้ว ซูเปอร์สตาร์หนุ่มใช้มือข้างหนึ่งยันกับเสาปูนกักขังเธอไว้ตรงกลาง ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนๆ จากลมหายใจของเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าเนียนที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ "ปากเก่งนักนะ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงไม่ได้ดุดันเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าผู้บริหาร แต่กลับเต็มไปด้วยความพร่าปร่าและอันตรายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของสถาปนิกสาวกระตุกวูบ "เมื่อกี้กล้าดียังไงไปเถียงท่านรองฯ แทนผม หืม? อยากเอาหน้าหรือไง" รินรดาใจเต้นแรงจนแทบจะทะลักออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ จากการทำงานที่มันช่างเย้ายวนใจเกินไปจนเธอต้องพยายามตั้งสติ เธอเงยหน้าขึ้นสู้สายตา แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะ "ดิฉันไม่ได้เอาหน้าค่ะ ดิฉันแค่ปกป้อง 'งาน' ของตัวเองจากพวกอคติบังตาต่างหาก! หลบไปเลยนะคะ คุณธามไท ตัวหนักเป็นบ้า มายืนทับถมอะไรตรงนี้เนี่ย!" ธามไทไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขากลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีก จนปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับแก้มใส รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นนั้นช่างกวนประสาทและมีเสน่ห์ร้ายกาจในเวลาเดียวกัน "ไม่หลบ... จนกว่าเธอจะยอมรับความจริงข้อหนึ่ง" "ความจริงอะไรของคุณอีก!" รินรดาโวยวาย พยายามดันแผงอกกว้างออกไป แต่กล้ามเนื้ออกของเขาแน่นเสียยิ่งกว่ากำแพงอิฐ ธามไทโน้มริมฝีปากลงไปกระซิบชิดใบหูเล็กที่เริ่มขึ้นสีแดงจัด เสียงทุ้มพร่าต่ำเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาราวกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ "ความจริงที่ว่า... เธอใจเต้นแรงเวลาที่อยู่ใกล้ผมต่างล่ะ รินรดา" รินรดาเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไปหมดในเสี้ยววินาที คำพูดโต้เถียงที่เตรียมไว้เป็นร้อยประโยคพลันมลายหายไปสิ้นเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้อย่างแผ่วเบา... สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับภาพลักษณ์ปากร้ายโดยสิ้นเชิง และในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากด่ากลับเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดของโซนก่อสร้าง พร้อมกับเสียงทักทายที่ทำให้ทั้งสองคนต้องผละออกจากกันแทบไม่ทัน "อ้าว คุณธามไท... อยู่นี่เองเหรอครับ ทางผู้จัดกองละครโทรมาตามตัวด่วนเลย บอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับสัญญานางเอกใหม่..." ธามไทสบถเบาๆ ในลำคออย่างขัดใจ ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมองไปยังผู้จัดการส่วนตัวที่เดินเข้ามาขัดจังหวะพอดีเป๊ะ รินรดารีบฉวยโอกาสนั้นก้มตัวม้วนแปลนกระดาษแล้ววิ่งหนีหายเข้าไปในเขตก่อสร้างทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ...รอดตัวไปยัยริน! แต่ให้ตายเอนโดรฟินในตัวมันดันพุ่งพล่านจนน่าหงุดหงิดชะมัด! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความกวนของพ่อหนุ่มซึนคนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!