กลเกมประชดประชัน

กลิ่นควันจางๆ จากเตาย่างยากินิกุราคาแพงระยับลอยคลุ้งผสมกับเสียงเนื้อวากิวเกรดพรีเมียมที่กำลังส่งเสียงฉ่าบนตะแกรงเหล็ก แต่นั่นไม่ได้ดึงดูดสายตาของรินทร์เท่ากับข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นมาเป็นครั้งที่สิบของนาทีนี้ ข้อความจากเบอร์ส่วนตัวของประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลส่งตรงถึงหน้าจอ: *[กลับโต๊ะเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้พรุ่งนี้ใบลาออกของคุณกลายเป็นกระดาษเศษขยะ]* รินทร์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เรียวปากเคลือบลิปสติกสีส้มอิฐยกยิ้มหยัน ปลายนิ้วเรียวสวยกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะไม้สีเข้มอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "มีอะไรหรือเปล่าครับรินทร์ หน้าตาคุณดูเครียดๆ นะครับ หรือว่าอาหารร้านนี้ไม่ถูกปาก" กรณ์ เพื่อนร่วมงานหนุ่มแผนกการตลาดผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นเป็นอาวุธ เอ่ยถามด้วยความห่วงใย พร้อมกับคีบชิ้นเนื้อย่างที่บรรจงปิ้งจนสุกกำลังดีมาวางลงบนจานกระเบื้องสีขาวของเธอ "เปล่าหรอกค่ะ... เอ๊ย เปล่าครับคุณกรณ์" รินทร์เกือบหลุดคำพูดติดปากออกมา แต่ก็รีบแก้เกมทันท่วงทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอกำลังสวมบทบาทเป็น 'คู่เดต' ที่ต้องทำให้แนบเนียนที่สุด "รินทร์แค่คิดว่าเนื้อร้านนี้อร่อยมากต่างหากล่ะครับ ขอบคุณนะครับที่พามาเลี้ยงข้าวเย็นนี้" "ถ้าชอบ วันหลังเรามากันใหม่อีกก็ได้ครับ ผมยินดีเสมอสำหรับคุณรินทร์" กรณ์ส่งยิ้มพราวเสน่ห์ พร้อมกับรินสาเกญี่ปุ่นใส่จอกแก้วใบเล็กให้เธอ รอยยิ้มนั้นแสนสุภาพและเป็นมิตร แต่ในสายตาของคนที่กำลังหัวเสียอย่างรินทร์ การกระทำเหล่านี้คืออาวุธชั้นดีในการใช้ "ประضด" ผู้ชายเผด็จการคนหนึ่งที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอนัก ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน หลังจากที่ประธานหนุ่มปากร้ายอย่าง คินน์ ประกาศกร้าวกลางห้องประชุมใหญ่ต่อหน้ามารดาและคณะกรรมการบริหารว่าเธอคือ *'ว่าที่ภรรยา'* ที่แม่เขาหาให้ รินทร์ก็แทบจะป64โต๊ะประชุมทิ้งด้วยความโมโห เธอไม่ใช่ตุ๊กตาไขลานในกำมือใคร อยากจะจับคู่ให้ใครก็ทำตามอำเภอใจโดยไม่เคยถามความสมัครใจของเธอสักคำ! และในเมื่อเขาอยากเล่นเกมอำนาจนัก เธอก็จะจัดให้สาสมเช่นกัน ด้วยความช่วยเหลือจากพาย เพื่อนสนิทตัวแสบที่คอยส่งพิกัดและยุยงส่งเสริม รินทร์จึงตัดสินใจส่งข้อความไปบอกคินน์หน้าตาเฉยว่าเธอมีนัดดินเนอร์กับเพื่อนร่วมงานหนุ่ม และตอนนี้เธอก็กำลังนั่งดินเนอร์สวีท (ทิพย์) อยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นสุดหรูใจกลางย่านธุรกิจ โดยมีกรณ์ที่ตกเป็นเครื่องมือจำเป็นโดยไม่รู้ตัวนั่งยิ้มแป้นอยู่ตรงข้าม "รินทร์ครับ..." เสียงทุ้มของกรณ์เรียกสติเธอกลับมา "ผมสังเกตว่าคุณเหม่อลอยตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว มีเรื่องไม่สบายใจเรื่องงานหรือเปล่าครับ หรือว่า... เรื่องท่านประธานคนใหม่?" รินทร์ชะงักไปนิด ช้อนตาขึ้นมองเพื่อนร่วมงานหนุ่ม "ทำไมถึงคิดว่าเป็นเขาละครับ" "ก็ใครๆ ในบริษัทก็รู้ว่าท่านประธานคินน์ทั้งดุ ทั้งเนี๊ยบ แถมยังเป็นพวกเผด็จการเงียบๆ อีกต่างหาก ใครได้เป็นเลขาคงเหมือนตกนรกทั้งเป็น... แต่ผมชื่นชมคุณรินทร์จริงๆ นะครับที่ทนทำงานกับเขามาได้ แถมยังเก่งจนเขาต้องพึ่งพาอยู่ตลอด" กรณ์เอ่ยชมด้วยแววตาเป็นประกายชื่นชมอย่างปิดไม่มิด ทว่าคำชมนั้นกลับไม่ได้ทำให้รินทร์รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด ภาพใบหน้าคมคายดุดัน แววตาดุจพญาเหยี่ยวที่มักจะมองทะลุปรุโปร่งทุกความคิดของเธอ และสัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่เคยฉุดรั้งเธอเข้าหาตัวในห้องทำงานเมื่อวันก่อน กลับพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองอย่างห้ามไม่อยู่ *บ้าจริง... ทำไมต้องคิดถึงหน้าหมาโบ้ไร้เหตุผลคนนั้นด้วยนะ!* รินทร์แอบสบถในใจ พยายามสลัดภาพใบหน้าอันตรายนั้นออกไป "ก็แค่เจเนอรัลบอสประสาทเสียคนหนึ่งแหละครับคุณกรณ์ อย่าไปพูดถึงเขาเลย เสียรสชาติอาหารหมด" รินทร์ฝืนยิ้มกลบเกลื่อน ยกจอกสาเกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้วเพื่อดับความร้อนรุ่มในอก แต่ในวินาทีที่รสชาติหวานปนขมของแอลกอฮอล์ยังไม่ทันจางหายจากปลายลิ้น บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารส่วนตัวแบบกึ่งเปิดโล่ง (Semi-Private) กลับพลันลดอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างกะทันหัน แรงกดดันบางเบาแต่หนักหน่วงแผ่ซ่านเข้ามาในอากาศจนขนอ่อนทั่วร่างของรินทร์ลุกชันขึ้นพร้อมเพรียงกัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ไม่ได้มาแบบคนทั่วไป แต่มันคือจังหวะการเดินของนักล่าที่กำลังคืบคลานเข้าหาเหยื่อในกรงขัง "ร้านอาหารญี่ปุ่นแถวนี้ บรรยากาศคงดีมากสินะครับ... ถึงได้ทำให้เลขาฯ หน้าห้องของผมลืมหน้าที่การงานและความรับผิดชอบไปหมดสิ้น" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลและไอสังหารที่เย็นยะเยือกจนกรณ์ถึงกับต้องหันขวับไปมองด้วยความตกใจ รินทร์ตัวแข็งทื่อ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมกริบของคินน์จ้องมองลงมาที่เธอ รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่สวมสูทสีเข้มไร้ที่ติ ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้อารมณ์ แต่กรามที่ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูนฟ้องชัดว่า ประธานหนุ่มคนนี้กำลังโกรธจัดจนถึงขีดสุด "คุณ... คุณคินน์!" รินทร์อุทานออกมาเบาๆ อย่างลืมตัว "สวัสดีครับคุณกรณ์..." คินน์ปรายตามองชายหนุ่มรุ่นน้องร่วมบริษัทด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง "ดูท่าทางโปรเจกต์ใหม่ของแผนกการตลาดจะว่างมากสินะครับ ถึงมีเวลามานั่งปิ้งเนื้อเลี้ยงข้าว 'ว่าที่ภรรยา' ของผมถึงที่นี่ได้" คำว่า *'ว่าที่ภรรยา'* ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงกวนประสาทและทรงอำนาจ จนกรณ์หน้าถอดสีผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความงุนงงและตกใจสุดขีด "ทะ... ท่านประธาน! คือว่าผมกับคุณรินทร์..." กรณ์ละล่ำละลักจะอธิบาย "ไม่ต้องอธิบายครับ..." คินน์ยกมือขึ้นตัดบทด้วยท่าทีเผด็จการโดยสมบูรณ์ ก่อนที่ท่อนแขนแข็งแรงจะเอื้อมลงมาคว้าจับที่ข้อศอกของรินทร์เอาไว้แน่น ออกแรงดึงเพียงเบาๆ แต่เด็ดขาดจนร่างบางต้องลุกขึ้นยืนตามแรงบังคับโดยอัตโนมัติ "เพราะผมจะพา *'ภรรยา'* ของผมกลับไปเคลียร์กันต่อที่บ้าน... ส่วนคุณ พรุ่งนี้เช้าเตรียมตัวรับเอกสารประเมินKPIใหม่ได้เลยครับ" "นี่คุณคินน์! ปล่อยฉันนะ ฉันมากับคุณกรณ์ดีๆ คุณไม่มีสิทธิ์มาใช้อำนาจบาทใหญ่แบบนี้นะคะ... เอ๊ย แบบนะครับ!" รินทร์โวยวายหน้าตื่น พยายามบิดข้อมือออกจากพันธนาการแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อเจอแรงบีบที่มั่นคงและอบอุ่นอย่างน่าหมั่นไส้ของคนตัวโต "ไม่มีสิทธิ์เหรอครับ?" คินน์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหีบปากของเธอ เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบลอดไรฟันด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิด "เมื่อกลางวันแม่ผมเพิ่งประกาศหมั้นให้เรา... ส่วนเมื่อกี้คุณก็เพิ่งท้าทายอำนาจสามี..." นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกลงมาในดวงตากลมโตที่กำลังตื่นตระหนกของเธอ รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นนั้นทั้งร้ายกาจและเย้ายวนใจในเวลาเดียวกัน "คิดเหรอครับว่าหนีออกมาแค่นี้แล้วผมจะหาคุณไม่พบ... คืนนี้เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว... บนเตียงของคุณหรือเตียงของผมดีล่ะครับที่รัก" รินทร์ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนทันทีเมื่อถูกรุกฆาตด้วยประโยคกำกวมที่ทำเอาหัวใจเต้นรำระส่ำไม่เป็นจังหวะ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" เสมอมานะครับ