สัญญานี้ต้องจบลงไหม

"คุณจะบ้าหรือไงครับคินน์! รinทร์ไม่ใช่ตุ๊กตาไขลานในห้องทำงานของคุณนะ อยากจะสั่งซ้ายสั่งขวา หรืออยากจะจับตั้งตรงไหนตามใจชอบแบบนี้... พอทีเถอะครับ ผมเหนื่อย" เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสในห้องพักส่วนตัวของเลขาหนุ่มดังสะท้อนก้อง รินทร์ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม แววตาที่เคยฉายแววอดกลั้นมาตลอดหลายเดือนนี้ บัดนี้มีแต่ประกายความเด็ดเดี่ยวที่ลุกโชนราวกับเปลวไฟ ไม่มีร่องรอยของความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย คินน์ชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบปากกาบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนไม่เข้าใจ ร่างสูงใหญ่ในสูทสั่งตัดราคาแพงระยับค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนอากาศในห้องแทบจะหนาแน่นขึ้นมาทันตาเห็น แต่วินาทีนี้... รินทร์ไม่ถอยหลังหนีอีกต่อไปแล้ว "หมายความว่ายังไง... รินทร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันทีละคำ คินน์ก้าวเข้ามาประชิดตัวร่างบางอย่างเอาแต่ใจตามสัญชาตญาณของหมาป่าหวงก้าง มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อมือเล็กมาบีบไว้เช่นเคยเพื่อแสดงอำนาจเหนือกว่า แต่รินทร์ไวกว่า เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวพร้อมกับยกมือขึ้นปัดป้องอย่างเด็ดขาด ปฏิกิริยาที่ปฏิเสธการสัมผัสนี้ทำให้คินน์ชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับถูกน้ำแข็งสาดเข้าใส่หน้าจนชาไปหมด "แปลว่าสัญญาระหว่างเรา... มันควรจะจบลงได้แล้วครับ" รินทร์เงยหน้าสบตาอีกฝ่ายตรงๆ น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "สัญญาบ้าๆ ที่คุณใช้ผูกมัดผมไว้ทั้งในฐานะเลขาและ... ในฐานะอะไรก็ช่างที่ก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของผมเกินกว่าเหตุ ผมทนอยู่กับความสัมพันธ์แบบนี้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้วครับ" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่บรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คินน์มองหน้าเลขาคนเก่งของตัวเอง สมองของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใดกำลังประมวลผลคำพูดเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมา *'ถอนตัว'... 'จบลง'... 'ทนไม่ไหว'* คำเหล่านี้แปลว่าอะไร? รินทร์กำลังจะไปจากเขาอย่างนั้นหรือ? ความตระหนกวูบหนึ่งผ่านเข้ามาในแววตาคมกริบ ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความเกรี้ยวกราดและการควบคุมที่ไม่เคยสำเร็จเมื่ออยู่ต่อหน้าคนตรงหน้า "คุณไม่มีสิทธิ์บอกเลิกสัญญา!" คินน์ตวาดกร้าว เสียงทุ้มต่ำสั่นระริกด้วยความโกรธกรุ่นและหวาดกลัวลึกๆ ที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ "ผมเป็นคนจ้างคุณ ผมเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมด ถ้าผมบอกว่ายังไม่จบ มันก็ยังไม่จบ รินทร์! อย่ามาทำตัวงี่เง่าใส่ผมนะ" "ผมนี่แหละครับที่งี่เง่า... งี่เง่ามานานเกินไปที่ยอมให้คุณเหยียบย่ำความรู้สึก และทำเหมือนผมเป็นแค่สมบัติส่วนตัวชิ้นหนึ่งในบริษัท!" รินทร์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสั่นระริกด้วยหยาดน้ำใสที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหลออกมาประจานความอ่อนแอ "คุณควบคุมทุกอย่าง ชีวิตการทำงาน ชีวิตส่วนตัว แมกระทั่งหัวใจของผม... คุณก็ยังจะเข้ามาบงการว่าห้ามรู้สึกนู่นรู้สึกนี่ ทั้งที่คุณเองต่างหากที่ไม่เคยมีความชัดเจนอะไรเลยนอกจากความเอาแต่ใจตัวเอง!" คำพูดประโยคสุดท้ายพรั่งพรูออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจที่เก็บกดมานาน รินทร์หอบหายใจหนักหน่วง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดและเหนื่อยล้า เขารัก... ใช่ เขารู้ตัวดีว่าเผลอใจไปรักเจ้านายปากร้ายคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่วิธีการแสดงความรักของคินน์มันเหมือนกับการล่าโซ่ตรวนมาล่ามไว้ มากกว่าการให้เกียรติกันในฐานะคนรัก ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งเจ็บปวด ยิ่งอยากหนีให้พ้นจากวงโคจรที่ร้อนรุ่มนี้ คินน์นิ่งงิ่งไปเมื่อได้ยินคำตัดพ้อนั้น มือหนาที่กำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าคมสันที่มักจะเย่อหยิ่งและเย็นชาบัดนี้ซีดเผือดลงเล็กน้อย ความตระหนักรู้บางอย่างพุ่งเข้าชนอกอย่างจัง—*เขาผลักไสคนที่เขารักที่สุดให้ออกไปไกลตัวด้วยความปากร้ายและนิสัยเผด็จการของตัวเองจริงๆ หรือนี่?* "รินทร์..." คินน์พยายามจะเอ่ยเสียงอ่อนลง ก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน แววตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเวทนาและเว้าวอนอย่างน่าสงสาร "อย่าพูดแบบนี้... เรื่องสัญญาเราคุยกันได้ ผม... ผมแค่ไม่รู้วิธีที่จะรักษาคุณไว้ต่างหากเล่า" "วิธีรักษาของคุณคือการขังผมไว้ในกรงทองเนี่ยนะคับ?" รินทร์ยิ้มหยันให้กับตัวเอง น้ำตาที่กลั้นไว้หยดหนึ่งไหลร่วงลงมาอาบแก้มอย่างน่าสงสาร ภาพนั้นทำเอาหัวใจของคินน์กระตุกวูบ เจ็บแปลบราวกับมีใครเอาเข็มมาทิ่มแทง "พอเถอะครับคินน์... ผมขอร้องล่ะ ปล่อยผมไปเถอะ ให้ผมได้ไปมีชีวิตเป็นของตัวเองจริงๆ สักที" "ไม่! ผมไม่ปล่อย!" คินน์พุ่งเข้าไปคว้าต้นแขนทั้งสองข้างของรินทร์ไว้แน่น คราวนี้ไม่มีการปรานีหรือเกรงใจอีกต่อไป มีเพียงความกลัวที่จะสูญเสียคนคนนี้ไปตลอดกาล "คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น รินทร์! ผมรักคุณ... ได้ยินไหมว่าผมรักคุณ!" เสียงคำรามที่หลุดออกมาจากปากของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งทำให้รินทร์ชะงักงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้ยินคำนี้จากปากของคนที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้ง คินน์ไม่เคยพูดคำว่ารัก... ไม่เคยเลยสักครั้ง แต่ในขณะที่หัวใจของรินทร์กำลังจะอ่อนยวบลงให้กับคำสารภาพนั้น ความจริงเบื้องหลังพฤติกรรมที่ผ่านมาก็ผุดขึ้นมาเตือนสติ ความรักในแบบของคินน์... คือการกักขัง คือความอึดอัด คือการที่เขาต้องสูญเสียตัวตนไปทีละนิดเพื่อแลกกับการได้อยู่ข้างกายผู้ชายคนนี้ "รักผมเหรอครับ..." รินทร์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตา แววตาเต็มไปด้วยความร้าวราน "ความรักของคุณมันน่ากลัวเกินกว่าที่ผมจะรับไหวคินน์... การรักคุณมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังหายใจไม่ออกจากอกในทุกๆ วัน ปล่อยผมเถอะครับ... นี่คือคำขอร้องครั้งสุดท้ายจากผม" คินน์ชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก มือที่จับต้นแขนอีกฝ่ายค่อยๆ คลายแรงลงอย่างช้าๆ ราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบหายไปจากร่าง ร่างสูงแข็งทื่อมองหน้าเลขาหนุ่มด้วยความรู้สึกที่พ่ายแพ้ยับเยินเป็นครั้งแรกในชีวิต เขาตระหนักแล้วว่ากำแพงที่เขาconstruedขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากความโดดเดี่ยว บัดนี้มันได้กลายเป็นกรงขังที่พรากคนที่รักที่สุดไปจากเขาเสียแล้ว ทว่า... ก่อนที่คินน์จะทันได้เอ่ยคำรั้งใดๆ ออกมาเพื่อยื้อหัวใจดวงนี้ไว้ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างโปร่งของพาย เพื่อนสนิทและตัวชงเบอร์หนึ่งของรินทร์ก้าวพรวดพรากเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ "รินทร์! แย่แล้วแก..." พายร้องตะโกนลั่นห้องโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศมาคุระหว่างคนทั้งสอง ก่อนจะหยุดชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนรักที่เปื้อนคราบน้ำตาและยืนอยู่ชิดกับประธานหนุ่มหน้ายักษ์ พายกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ กวาดสายตามองหน้าคินน์และรินทร์สลับกันไปมาด้วยความอึดอัด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของทั้งห้องหยุดชะงักลงทันที "ไอ้คินน์... น...นั่น แฟนเก่าแกที่หายตัวไปเมื่อสามปีก่อน... มันกลับมาที่บริษัทแล้ววะ!" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งหน่วงและคลั่งรักนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!