ตามติดดั่งเงา

"ไอ้คินน์... น...นั่น แฟนเก่าแกที่หายตัวไปเมื่อสามปีก่อน... มันกลับมาที่บริษัทแล้ววะ!" เสียงของเพื่อนสนิทควบตำแหน่งกรรมการบริหารดังลอดผ่านโทรศัพท์มือถือ แต่คินน์กลับไม่ได้สนใจฟังคำเตือนนั้นแม้แต่น้อย สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีของประธานหนุ่มกำลังจดจ้องอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดภายในลิฟต์โดยสาร เป้าหมายของเขา... ผู้หญิงที่รวบรวมเอกสารแล้วทำท่าจะเดินหายลับไปจากชีวิตเขาตั้งแต่เมื่อวาน รินทร์กำลังก้าวเท้าฉับๆ ออกจากประตูบริษัทเพื่อหลบหน้าเขาเป็นครั้งที่สามของวัน "ช่างหัวมันสิครับ" คินน์ตอบกลับเสียงเรียบ ขากรรไกรขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "ต่อให้ผีห่าซาตานที่ไหนโผล่มาตอนนี้ ก็ไม่มีค่าอะไรให้ผมต้องสนใจมากเท่ากับเลขาตัวแสบที่กำลังพยายามหย่อนใบลาออกเงียบๆ หรอกครับ" ตัดสายทิ้งอย่างไม่ใยดี ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บชั้นดีก็ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานราคาแพง เขาก้าวเท้ายาวๆ ออกจากห้องทำงานส่วนตัวด้วยความเร็วระดับที่เลขาหน้าห้องถึงกับต้องสะดุ้งโหยง รินทร์กำลังก้าวฉับๆ ไปที่ป้ายรถเมล์หน้าตึกสำนักงาน หัวใจเธอดวงน้อยเต้นระรัวไม่ใช่เพราะวิ่งหนีประธานหนุ่มจอมเผด็จการอย่างคินน์เพียงอย่างเดียว แต่ภาพของ 'ธน ์' แฟนเก่าที่ทิ้งเธอไปอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามปีก่อนกำลังยืนดักรอเธออยู่ตรงฟุตบาทต่างหาก ให้ตายเถอะ... วันนี้มันวันซวยอะไรกันวะเนี่ย! "รินทร์..." เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยเรียกพร้อมกับมือใหญ่ที่เอื้อมมาคว้าข้อศอกเธอไว้ "สามปีที่ไม่เจอกัน เธอเปลี่ยนไปเยอะนะ... ดูสวยขึ้นเป็นกองเลยนี่" "ปล่อยค่ะ... เอ้ย! ปล่อยนะ!" รินทร์สะบัดแขนหนีสุดแรงเกิด สีหน้าฉายแววรังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ธน์! คุณมีสิทธิ์อะไรมาเรียกชื่อนี้ มีสิทธิ์อะไรมาจับตัวฉัน!" "โธ่รินทร์ อย่าใจร้ายนักเลยน่า" ธน์ยกยิ้มมุมปาก พยายามจะก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอมากกว่าเดิม "ฉันรู้ว่าเธอโกรธที่ฉันหายไป แต่ตอนนั้นฉันมีเหตุผล..." "เหตุผลบ้าบออะไรของคุณ สามปีเต็มๆ ที่ฉันต้องอยู่คนเดียวโดยไม่ได้รับคำอธิบาย แล้วจู่ๆ ก็โผล่หน้ามาทำเป็นตีสนิท คิดว่าฉันเป็นคนโง่เหรอคะ!" รินทร์ตอกกลับเสียงดังด้วยความเหลืออด ความอัดอั้นตันใจระเบิดออกมาเป็นหยาดน้ำตาคลอหน่วย แต่เธอก็พยายามกะพริบตาไล่ความอ่อนแอนั้นกลับไป เธอจะไม่ยอมร้องไห้ให้ผู้ชายสารเลวคนนี้เห็นเด็ดขาด ทว่า... ก่อนที่ธน์จะได้ยื่นมือมาคว้าไหล่เธออีกครั้ง ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองคนอย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน หมัดหนาของคินน์ซัดเข้าที่ใบหน้าของธน์เต็มแรงจนร่างนั้นเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นฟุตบาท "เฮ้ย! แกเป็นใครวะ!" ธน์กุมมุมปากที่แตกยับ เลือดสีสดไหลซึมออกมาพร้อมกับเสียงโวยวายด้วยความเจ็บปวด คินน์ไม่ได้ตอบคำถาม เขายืนบังร่างของรินทร์ไว้มิดชิด ไหล่กว้างตึงเครียด รังสีอำมหิตแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบทันที ดวงตาคมกริบมองต่ำไปยังไอ้หน้าตัวเมียที่บังเอิญอาจหาญมาแตะต้อง 'คนของเขา' ด้วยแววตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าหิวกระหาย "จำใส่กะโหลกไว้ซะนะครับว่า ผู้หญิงคนนี้... มีเจ้าของแล้ว" คินน์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "และต่อให้เธอจะเกลียดผม จะพยายามหนีผมไปสุดขอบโลกแค่ไหน ก็ไม่มีสิทธิ์ให้ผู้ชายชั้นต่ำอย่างแกมาแตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว!" รินทร์อ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองแผ่นหลังกว้างของเจ้านายหนุ่มสลับกับร่างของธน์ที่ลุกขึ้นยืนด้วยความหวาดกลัวก่อนจะวิ่งหนีหายไปกับฝูงชน "คุณ... คุณคินน์..." รินทร์กระซิบเรียกชื่อเขาเสียงสั่น คินน์หันขวับกลับมามองเธอ รังสีความโกรธเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความขุ่นเคืองและน้อยใจที่ฉายชัดอยู่ในแววตา เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอแล้วออกแรงลากให้เดินตามทันทีโดยไม่ฟังเสียงโหล่เหล่ประท้วงใดๆ ทั้งสิ้น "ปล่อยฉันนะ! ฉันเจ็บ!" รินทร์พยายามยื้อข้อมือกลับ แต่มันไร้ผล แรงของประธานหนุ่มมีมากเสียยิ่งกว่าคีมเหล็ก "เงียบปากแล้วเดินตามมาครับ คุณรินทร์" คินน์พาเธอกลับเข้ามาในตัวตึก ผ่านสายตาพนักงานนับร้อยที่ต่างพากันก้มหน้าหลบตาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะลากเธอตรงขึ้นลิฟต์พิเศษสำหรับผู้บริหารขึ้นไปชั้นบนสุดทันที ปัง! ประตูห้องทำงานปิดล็อกลงด้วยฝีมือของคินน์ ร่างบางถูกดันจนแผ่นหลังแนบชิดติดกับบานประตูไม้เนื้อดี ขณะที่ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแทบจะหลอมละลาย "คิดจะหนีผมไปไหนครับ หืม?" คินน์ก้มหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มพร่าสั่นระริกด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้ "หนีไปหาไอ้สารเลวนั่น... หรือว่าหนีเพราะไม่อยากยอมรับความรู้สึกตัวเองกันแน่?" "ฉันไม่ได้หนี!" รินทร์เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ "ฉันแค่จะลาออก! ฉันไม่อยากทำงานร่วมกับคนเผด็จการ เอาแต่ใจตัวเองอย่างคุณอีกแล้ว!" "ลาออกเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะค้นหาความจริง "ฝันไปเถอะครับ... ในเมื่อคุณกล้าเปิดฉากเกมนี้ขึ้นมาแล้ว รินทร์" นิ้วเรียวแกร่งของเขาเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแฝงความอ่อนโยนที่ขัดกับแววตาคลั่งรักอย่างสิ้นเชิง "ต่อจากนี้... คุณจะไม่มีวันได้ก้าวเท้าออกจากสายตาผมอีกแม้แต่วินาทีเดียว..." คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะกันอยู่รอมร่อ ขณะที่รินทร์ผวาเฮือก หัวใจเต้นระทึกจนแทบหยุดหายใจกับสายตาที่เต็มไปด้วยความดุดันและลุ่มลึกเกินกว่าจะทานทน "เพราะผมตัดสินใจแล้วว่า..." คินน์กระซิบแผ่วเบาชิดริมฝีปากนุ่ม "ผมจะขังคุณไว้ข้างกายผมแบบนี้... ไปตลอดชีวิตครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" เสมอมานะครับ