อย่าถามถึงหัวใจ

"ถ้าคุณยังไม่เลิกมองผมด้วยสายตาเหมือนอยากจะจับผมตอนตอนก็นอนคุก ผมว่าเราควรเคลียร์เรื่องบนเตียงเมื่อคืนให้จบก่อนจะลุกไปไหนดีกว่านะครับ, คุณเลขา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความแห้งผากเล็กน้อยดังขึ้นทันทีที่เปลือกตาของผมขยับเปิด ปลายจมูกของผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดของแชมพูเด็กอ่อน ๆ ที่คุ้นเคย... ช้าก่อน กลิ่นนี้มันไม่ได้มาจากหมอนของผมเองแน่ ๆ ผมก้มมองสภาพของตัวเองในยามเช้าที่ผิดวิสัย ร่างกายกำยำของประธานบริษัทหนุ่มไฟแรงอย่างผมกำลังถูกพันธนาการด้วยเรียวขาและแขนของเลขานุการสาวที่ขึ้นชื่อเรื่องฝีปากกล้า รินทร์นอนซุกหน้าอยู่กับแผงอกด้านซ้ายของผมราวกับแมวเปอร์เซียจอมพยศที่เผลอหลับไปในเขตหวงห้าม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนผมต้องขบกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พยายามตีตื้นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ให้ตายสิ... ผู้หญิงคนนี้อันตรายต่อหัวใจของผมยิ่งกว่าหุ้นร่วงร้อยจุดเสียอีก รินทร์สะดุ้งตัวน้อย ๆ เปลือกตาบางสีมุกกระพริบถี่เพื่อปรับโฟกัส ก่อนที่ดวงตากลมโตคู่สวยจะเบิกกว้างขึ้นเท่าไข่ห่านเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังนอนเกยทับร่างของเจ้านายผู้เผด็จการในระยะประชิด ชนิดที่ว่าหากขยับอีกนิดเดียว ปลายจมูกของเราคงชนกัน "อ๊ะ!" รินทร์อุทานเสียงหลง มือเล็กพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ทว่าความรีบร้อนทำให้ข้อศอกของเธอเกือบจะกระแทกเข้ากับคางของผมพอดี โชคดีที่มือหนาไวกว่าคว้าข้อมือบางเอาไว้ได้ทัน เราสบตากันนิ่งท่ามกลางความเงียบงันของห้องนอนหรูหราที่เพิ่งผ่านพ้นค่ำคืนอันดุเดือด แววตาของเธอวับวามไปด้วยความระแวดระวัง ผสมกับความกระดากอายที่พยายามกลบเกลื่อนด้วยการเชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว "ปล่อยค่ะ... เอ๊ย ปล่อยครับ! ฉันหมายถึงปล่อยมือฉันนะท่านประธาน" รินทร์แก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่หรี่ลงอย่างจับผิดของผม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของผมอย่างอดไม่ได้ "เรียกผมว่า 'คินน์' ตอนอยู่บนเตียง... ผมเคยบอกคุณไปแล้วไม่ใช่หรือครับ หรือว่าสมองอันปราดเปรื่องของเลขาคนเก่งจะลบความทรงจำเมื่อคืนทิ้งไปหมดแล้ว" ผมแกล้งกระซิบเสียงพร่า พร้อมกับออกแรงดึงข้อมือเธอเบา ๆ จนร่างบางเซเข้ามาชิดอกผมอีกรอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ลมหายใจของเธอกระชั้นชิดขึ้น รินทร์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกแต่ก็ยังไม่วายส่งค้อนวงใหญ่มาให้ "คนฉวยโอกาส! ใครจะไปจำเรื่องบ้า ๆ ระหว่างเราได้ล่ะคะ... เอ๊ย ได้เล่า! ฉันหมายถึง... ปล่อยฉันนะคินน์!" เธอสะบัดข้อมือออกจากการกุม ก่อนจะรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงปิดบังใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ท่าทางขัดเขินที่พยายามทำเป็นดุนั้นช่างน่าเอ็นดูเสียจนผมต้องหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ นี่แหละคือรสชาติของชีวิตที่ผมโหยหา รินทร์ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผม ไม่เคยกลัวอำนาจเงินหรือตำแหน่งประธานบอร์ดบริหารของผมเลยสักครั้ง เธอกล้าต่อปากต่อคำ กล้าเถียง และกล้าที่จะทำให้หัวใจที่ด้านชาของผมเต้นแรงได้อย่างน่าอัศจรรย์ ผมพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มไว้หลวม ๆ กักขังเธอให้อยู่ใต้ร่างของผมโดยสมบูรณ์ รินทร์ชะงักค้าง เงยหน้าขึ้นมองผมผ่านช่องว่างของผ้าห่มด้วยแววตาตื่นตระหนกแกมระแวง "คุณจะทำอะไรอีกเนี่ย! นี่มันเวลางาน... ไม่สิ วันนี้วันหยุด!" เสียงหวานเอ็ดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าเนื้อตัวจะสั่นน้อย ๆ ด้วยความประหม่าก็ตามที "ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยสักหน่อย..." ผมโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกับแก้มเนียนนุ่ม สูดดมนิด ๆ แกล้งหยอกเย้า "ผมแค่จะทวงสิทธิของเจ้านาย... ที่ถูกลูกน้องล่วงเกินทางวาจามาทั้งสัปดาห์ต่างหากล่ะครับ" "ฉันไปล่วงเกินคุณตอนไหนไม่ทราบ! มีแต่คุณนั่นแหละที่ชอบใช้อำนาจบาทใหญ่สั่งนู่นสั่งนี่... อื้อ!" ผมปิดกั้นข้อแก้ตัวอันยืดยาวด้วยเรียวปากของตัวเองอย่างรวดเร็ว เป็นการปิดปากที่ทรงประสิทธิภาพที่สุดและทำให้รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่ความดื้อรั้นของเธอจะเปลี่ยนเป็นเสียงอื้ออึงในลำคอ ผมไม่ได้รุกล้ำเธออย่างรุนแรงเหมือนเมื่อคืน แต่เป็นการสัมผัสที่เนิบนาบ ลึกซึ้ง และจงใจปั่นป่วนหัวใจดวงน้อยให้ปั่นป่วนเล่น รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความเอาแต่ใจแต่แฝงไว้ด้วยความคลั่งรักค่อย ๆ ละลายความพยศของเลขาตัวแสบลงทีละน้อย จนมือเรียวที่เคยทุบอกผมเพื่อประท้วง ค่อย ๆ เปลี่ยนมาขยุ้มเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ของผมไว้แน่นเพื่อพยุงสติของตัวเอง เนิ่นนานกว่าผมจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างนึกเสียดาย รินทร์หอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศสุกจัด เธอนอนแผ่หลาอยู่ใต้ร่างของผม ดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นมองค้อนผมด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย "คน... คนบ้า!" เธอเค้นเสียงด่าออกมาได้แค่นั้น "ด่าผมว่าบ้า รอบนี้ผมแถมจูบเบิ้ลให้อีกรอบดีไหมครับ" ผมกระซิบเสียงทุ้มพร่าชิดริมหูของเธอ จงใจเป่าลมหายใจร้อนผ่าวใส่ซอกคอขาวจนเธอย่นคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "พอเลยนะ! ถ้าคุณยังไม่เลิกแกล้งฉัน ฉันจะลาออกจริง ๆ ด้วย!" รินทร์ขู่เสียงแข็ง พร้อมกับใช้มือดันไหล่ผมสุดแรง "ลาออกเหรอ?" ผมเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสนุก "สัญญาจ้างของคุณระบุไว้ชัดเจนนะครับว่าห้ามลาออกก่อนอายุสามสิบ ไม่งั้นต้องจ่ายค่าปรับสิบเท่าของเงินเดือน... คุณจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายล่ะครับ หืม?" "คุณคินน์! คุณมัน... จอมเผด็จการ!" รินทร์กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจที่เผลอเซ็นสัญญาบ้า ๆ นั่นไปเมื่อปีที่แล้ว ผมหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนให้อย่างเบามือ ความอ่อนโยนที่แสดงออกไปโดยไม่รู้ตัวทำให้รินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าของผมด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ทำไม... ถึงมองผมแบบนั้นล่ะครับ" ผมถามเสียงนุ่มขึ้นโดยอัตโนมัติ "เปล่า..." รินทร์หลบสายตา เสี้ยวหน้าเบือนหนีไปทางอื่น "ฉันแค่คิดว่า... ผู้ชายปากร้ายอย่างคุณ ถ้าวันหนึ่งไม่มีฉันคอยเถียงด้วย คุณคงเหงาตายชัก" หัวใจของผมกระตุกวูบกับคำพูดนั้น รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปาก ผมโน้มหน้าลงไปกระซิบชิดริมฝีปากของเธอแผ่วเบา "ถ้าไม่มีคุณ... ผมคงไม่ได้เหงาแค่ตายหรอกครับรินทร์ แต่ผมคง... ขาดใจตายจริง ๆ มากกว่า" รินทร์นิ่งอึ้งไปกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อใครง่าย ๆ แก้มที่แดงอยู่แล้วยิ่งซับสี ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศหวานซึ้งลงในพริบตา รินทร์สะดุ้งสุดตัวรีบดันอกผมออกแล้วคว้าโทรศัพท์มาดูทันทีด้วยความร้อนรน หน้าจอแสดงข้อความจากเพื่อนสนิทตัวชงเบอร์หนึ่งอย่าง 'พาย' ที่ส่งรูปถ่ายหน้าคอนโดของผมเมื่อสิบนาทีก่อน พร้อมแคปชันสั้น ๆ แต่สะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ *[แก! ฉันยืนอยู่ล็อบบี้คอนโดคุณคินน์แล้วนะ รีบลงมาเคลียร์ด่วนเลยว่าทำไมเมื่อคืนถึงไม่ยอมกลับห้อง!]* รินทร์หน้าซีดเผือด หันขวับมามองหน้าผมด้วยแววตาตื่นตระหนกยิ่งกว่าเจอผีหลอก "ตายแล้ว... ยายพายมาถึงนี่แล้ว!" ผมหรี่ตามองหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างไม่ี่สะทกสะท้าน "ก็ให้ขึ้นมาสิครับ... ผมจะได้ประกาศให้เพื่อนสนิทของคุณรู้ซะทีว่า 'เลขาคนนี้' มีเจ้าของหัวใจแล้ว" "เดี๋ยวนะคินน์! อย่าเพิ่ง... อุ๊บ!" เสียงท้วงติงของรินทร์ถูกกลืนหายไปทันทีเมื่อเสียงกริ่งหน้าห้องพักส่วนตัวดังขึ้นก้องกังวาน พร้อมกับเสียงเคาะประตูรัวเร็วดังปัง ๆ ๆ ติดต่อกันสามครั้ง... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน