แค่คนแก้เหงาหรือมากกว่านั้น

"คุณพูดคำนี้มาสามรอบแล้วนะครับ คุณคินน์" รินทร์ย้อนเสียงเรียบ ขณะขยับเอกสารบนโต๊ะทำงานในห้องพักฟื้นวีไอพีให้เข้าที่ ปลายนิ้วเรียวพยายามบังคับไม่ให้มันสั่นยามเมื่อสัมผัสกับแฟ้มประวัติคนไข้ สายตากวาดมองร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ใบหน้าคมคายนั้นบึ้งตึงราวกับโลกทั้งใบติดหนี้เขาห้าร้อยล้าน "ฉันพูดความจริง" คินน์ตอบเสียงห้วน สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น "อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยรินทร์ หน้าที่เลขาไม่ได้รวมถึงการมานั่งเฝ้าไข้เจ้านายจนดึกดื่นแบบนี้... กลับบ้านไปซะ" "ถ้าคิดว่าฉันเป็นแค่เลขา งั้นก็กรุณาทำตัวให้สมกับเป็นเจ้านายที่สั่งเลขาได้เต็มปากหน่อยครับ ไม่ใช่มาทำหน้ายักษ์ใส่ฉันตั้งแต่ตีสองจนถึงตอนนี้" รินทร์วางแฟ้มลงกระแทกโต๊ะเบาๆ อย่างหมดความอดทน เธอยืนกอดอกจ้องหน้าคนปากแข็ง "แล้วก็ไอ้คนที่บอกว่า 'ไม่ได้รู้สึกอะไร' เมื่อคืน ใครกันครับที่จับมือฉันไว้แน่นจนแกะไม่ออกแถมยังเพ้อเรียกชื่อฉันตอนไข้ขึ้น?" คินน์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบไหววูบก่อนจะกลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ท่าทางเย่อหยิ่งถูกยกขึ้นมาเป็นเกราะกำบังตามความคุ้นชิน "คนไม่สบาย เขาก็พูดเพ้อเจ้อไปเรื่อยเปื่อย คุณเก็บเอามาใส่ใจทำไม หรือว่า... แอบคิดเข้าข้างตัวเองอยู่?" ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้ปากแข็งยิ่งกว่าคอนกรีตเสริมเหล็กเสียอีก! รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาท้าทาย เดินเข้าไปประชิดขอบโซฟาที่เขานั่งอยู่โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดันให้ดวงตาสีเข้มคู่นั้นหลบหนี "งั้นเหรอครับ? งั้นแปลว่าที่กอดฉันไว้ไม่ยอมปล่อยเมื่อคืน... คงเป็นเพราะละเมอสินะ" รินทร์ยิ้มหวานหยดแบบที่ทำเอาคนมองขนลุกซู่ "ดีครับ งั้นตอนนี้คุณหายดีแล้ว เชิญกลับเพนท์เฮาส์ของคุณไปได้เลย ส่วนฉันจะไปเคลียร์งานที่บริษัทต่อ" พูดยังไม่ทันขาดคำ รินทร์ก็หมุนตัวเตรียมก้าวเท้าเดินหนี แต่ทว่า... หมับ! ข้อมือเรียวถูกมือหนาคว้าหมับเข้าอย่างแรง แรงดึงไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นและมั่นคงจนเธอต้องเซถลาล้มลงไปนั่งทับบนตักแกร่งโดยไม่ทันตั้งตัว รินทร์หลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอกับเขานั้นแทบจะแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้าหากันทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำผิดจังหวะ "ปล่อยนะ! คุณคินน์ เล่นบ้าอะไรเนี่ย!" รินทร์พยายามดิ้นขัดขืน มือเล็กทุบลงบนลาดไหล่กว้างของคนฉวยโอกาส แต่คินน์กลับยิ่งกระชับวงแขนโอบรอบเอวบางไว้แน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาที่ทอดมองมาไม่ได้มีความดุดันเหมือนคำพูด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรuนร้าวและหวงแหนอย่างปิดไม่มิด "ใครอนุญาตให้คุณเดินหนีเวลากำลังคุยกัน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและสั่นน้อยๆ จนคนฟังชะงัก "ก็คุณเป็นคนไล่ฉันเองไม่ใช่หรือไง... อื้อ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหนาทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มอย่างอุกอาจ ไร้ซึ่งการเตือนล่วงหน้า มีเพียงความโหยหาและความดุดันที่ถูกส่งผ่านสัมผัส รินทร์เบิกตากว้างสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เธอพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งกลับตรึงท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับสัมผัสวาบหวามนี้อย่างจำยอม รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลลึกล้ำราวกับน้ำผึ้งอาบยาพิษ คินน์ขบเม้มริมฝีปากเธอเบาๆ ก่อนจะสอดแทรกความหวานล้ำเข้าไปตักตวงสติสัมปชัญญะของเธอจนหมดสิ้น รินทร์ที่เคยปากเก่งและต่อปากต่อคำมาตลอดกลับทำได้เพียงปล่อยให้มือเรียวขยุ้มเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ลอยเคว้ง เนิ่นนานกว่าเขาจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอนั่งหอบหายใจโยนตัวโยนอยู่บนตัก ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตาฉ่ำน้ำมองค้อนคนฉวยโอกาสด้วยความหมั่นไส้แกมเขินอาย "ไหนบอกว่า... ไม่ได้รู้สึกอะไรไงครับ" รินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ต่อว่าด้วยความงอน คินน์มองริมฝีปากบวมเจ่อของเลขาตัวเองด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา แต่แววตากลับจริงจังอย่างยิ่งยวด มือหนายังคงโอบเอวเธอไว้ไม่ยอมปล่อย "ปากบอกว่าไม่ได้รู้สึก แต่ร่างกายมันฟ้องว่าขาดคุณไม่ได้... แบบนี้เขาเรียกว่าอะไรดีล่ะ หืม รินทร์" น้ำเสียงทุ้มพร่าที่กระซิบอยู่ข้างใบหูทำเอารินทร์ขนลุกซู่ เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยคำพูดเจ็บๆ คมๆ ตามสไตล์ แต่ทว่า... กริ๊ก! เสียงปลดล็อกประตูห้องพักฟื้นวีไอพีดังขึ้นจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงคุ้นเคยที่เอ่ยทักเสียงดังใส "รินทร์ แกอยู่ข้างในไหมวะ ฉันซื้อโจ๊กเจ้าเด็ดมาฝาก... เฮ้ย!" พายที่เพิ่งผลักประตูเดินถือถุงโจ๊กเข้ามาหยุดชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจ ตรงหน้า... เลขาสุดแซ่บปากจัดกำลังนั่งคร่อมตักประธานหนุ่มหน้ายักษ์ผู้ทรงอิทธิพล โดยที่สภาพของทั้งคู่ดูยุ่งเหยิงและใกล้ชิดกันเกินกว่าคำว่า 'เจ้านายกับลูกน้อง' ไปไกลลิบโลก ------------------------------------------------ครง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความปากแข็งของเจ้าโบ้ตัวนี้นะครับ!