เลขาหน้าตายกับประธานจอมเผด็จการ

"ถ้าคุณคินน์ยังยืนยันจะเซ็นอนุมัติงบการตลาดก้อนนี้โดยไม่ผ่านการตรวจสอบจากแผนกบัญชี ผมเกรงว่าเราคงต้องใช้เวลาคุยกับผู้ตรวจสอบบัญชีนอกรอบยาวๆ แทนที่จะได้พักเที่ยงนะครับ" แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปัง* รินทร์ยืนกอดอก ใบหน้าเรียบตึงจนแทบจะกลายเป็นหินแกรนด้า ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งประธานบริหารแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้านด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย นี่คือชีวิตการทำงานในตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองของเธอ... ชีวิตที่ต้องเดินไต่เส้นลวดระหว่างการเป็นเลขาฯ มืออาชีพผู้กุมความลับระดับชาติ กับการเป็นผู้หญิงที่เกือบจะพลาดพลั้งสูญเสียหัวใจให้กับเจ้านายจอมเผด็จการคนนี้เมื่อคืนก่อน คินน์เงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ดวงคมกราบของเขากวาดมองตั้งแต่ปลายรองเท้าส้นสูงขึ้นมาจนถึงใบหน้าบึ้งตึงของเลขาฯ สาว "เธอเป็นเลขาฯ ของผม หรือเป็นผู้พิพากษาศาลสูงสุดกันแน่ครับ คุณรินทร์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่หระ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า "แค่เซ็นอนุมัติงบประชาสัมพันธ์เลกเล็กๆ ทำไมต้องทำหน้าเหมือนผมกำลังเซ็นใบหย่า?" "เพราะตัวเลขหกลักนั่นมันไม่ได้มาจากกระเป๋าเงินส่วนตัวของคุณคินน์ไงครับ และที่สำคัญ..." รินทร์โน้มตัวลงไปข้างหน้าเล็กน้อย กดเสียงต่ำลงให้ได้ยินกันแค่สองคน "เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอครับว่า ในเวลาทำงาน สถานะของเราคือเจ้านายกับลูกน้อง... กรุณาอย่าล้ำเส้นสายตาและน้ำเสียงแบบเมื่อคืนอีก" ประโยคหลังทำเอาแววตาพยัคฆ์ของคินน์ไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ภาพเหตุการณ์ในห้องทำงานส่วนตัวเมื่อช่วงค่ำวานนี้ผุดขึ้นมาในหัว ร่างบางที่ถูกเขาต้อนจนชิดมุมผนัง ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกัน และริมฝีปากที่เกือบจะ... ให้ตายเถอะ แค่นึกถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเธอก็ทำเอาสมาธิที่สะสมมาทั้งวันพังทลายลงไม่เป็นท่า "ล้ำเส้นเหรอครับ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนรินทร์ต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ แรงกดดันรอบตัวผู้ชายคนนี้พุ่งสูงขึ้นจนอากาศในห้องแทบจะเจือจาง "คนที่ดึงเนกไทผมแล้วบอกว่า *'อย่ามาทำเป็นเก่งในพื้นที่ของฉันนะคินน์'* เมื่อคืน... น่าจะจำสลับไประหว่างฝันกับเรื่องจริงสินะครับ" "คุณคินน์!" รินทร์หน้าแดงซ่านด้วยความโกรธปนความอับอาย เผลอจิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเองเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ "นั่นมันเป็นเพราะคุณเริ่มก่อน! คุณใช้สถานะเจ้านายมากักตัวฉันไว้ไม่ให้กลับบ้านต่างหาก!" "ผมแค่จะถามเรื่องรายงานประชุม" คินน์ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความเย้ายวนอันตรายของผู้ชายเจ้าเล่ห์ทำให้รินทร์ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "แต่เผื่อคุณจะลืม... คนที่ดึงรั้งผมให้อยู่ต่อ ไม่ใช่เพราะเอกสาร แต่มันคือสายตาของคุณต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราพลันเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิว แต่ความร้อนระอุระหว่างคนทั้งคู่กลับแผดเผาจนแทบจะละลายผนังกระจก รินทร์แหงนมองหน้าคนตัวสูงกว่าอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างใช้ความคิด หาทางหลุดพ้นจากสถานการณ์อันตรายนี้ ก่อนจะสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ถ้าคุณคินน์ว่างพอกandมาต่อปากต่อคำกับเรื่องไร้สาระพวกนี้ ผมแนะนำให้เอาเวลาไปอ่านอีเมลจากบอร์ดบริหารที่จะส่งมาในอีกห้านาทีนี้ดีกว่านะครับ... อ้อ แล้วก็เรื่องงบการตลาด ถ้าไม่แก้ตัวเลขตามที่ฉันเสนอ ฉันจะส่งเรื่องให้ฝ่ายตรวจสอบภายในตรวจสอบโดยตรง" พูดจบ รินทร์ก็หมุนตัวเตรียมจะเดินหนีออกไปจากรัศมีอันตราย ทว่า... *หมรับ!* ข้อมือเรียวถูกคว้าเอาไว้ด้วยมือหนาที่ทรงพลัง รั้งร่างของเธอให้หมุนกลับมาปะทะเข้ากับแผ่นอกกว้างอย่างจัง ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเชิ้ตทำงานออกมาจนรินทร์สะดุ้งสุดตัว "ปล่อยนะ..." เธอพยายามขัดขืน แต่แรงมหาศาลของหมาโบ้ตัวยักษ์กลับกักเธอไว้ในอ้อมแขนได้อย่างง่ายดาย "รินทร์..." เสียงทุ้มที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นอ่อนลง เจือความเว้าวอนจางๆ ที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยิน คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้มเนียน "อย่าทำตัวห่างเหินแบบนี้ได้ไหมครับ... ผมหงุดหงิดเวลาที่คุณเอาแต่พูดเรื่องงานใส่หน้าผม" รินทร์ชะงัก หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วแทบจะหลุดออกมานอกอก ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบที่ตอนนี้ฉายแววความอ่อนล้าและความปรารถนาอย่างชัดเจน ปมในใจเรื่องการถูกควบคุมเริ่มสั่นคลอน เมื่อผู้ชายที่ดูเหมือนจะหยิ่งผยองคนนี้ กลับแสดงมุมที่เปราะบางออกมาให้เห็นแค่เสี้ยววินาที มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาประคองข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา นิ้วโป้งเกลี่ยไล้พวงแก้มใสอย่างหลงใหล คินน์หลุบตามองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกที่อยากจะกลืนกินความดื้อรั้นทั้งหมดลงไป "ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าดุ..." เสียงกระซิบพร่าพร่าดังอยู่ชิดริมฝีปาก "ผมจะจูบคุณตรงนี้... หน้าโต๊ะทำงานนี่แหละครับ ให้พวกแผนกบัญชีเห็นกันไปเลยดีไหม?" "คุณมัน..." รินทร์อ้าปากจะต่อว่า แต่คำพูดทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไปเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมา ระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น สายตาของเขาลุ่มลึกจนเธอดึงสติกลับมาไม่ได้ สมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยมนต์ตรา ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์เปิดดังขึ้นที่หน้าห้องทำงาน ตามด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงคุ้นเคยของใครบางคนที่กำลังเดินตรงมายังห้องกระจกนี้ "คุณคินน์คะ! เอกสารด่วนจาก... อุ๊ย!" ประโยคคำพูดของพาย เพื่อนสนิทและตัวชงเบอร์หนึ่งที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะห้องหยุดชะงักลงทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพเจ้านายหนุ่มสุดโหดกำลังโอบกอดและโน้มหน้าจะจูบเลขาฯ สาวคนสนิทคาโต๊ะทำงานกลางวันแสกๆ รินทร์ได้สติ รีบออกแรงผลักอกคินน์สุดแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าว เธอหน้าแดงก่ำ หอบหายใจหนักหน่วง รีบยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าให้เข้าที่เข้าทางในเสี้ยววินาที คินน์หันไปมองหน้าเพื่อนสนิทของเลขาฯ ด้วยสายตาดุดันและหงุดหงิดสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ เขากวาดตามองพายด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะไล่ออกได้ทุกเมื่อ "พาย..." รินทร์พยายามเปล่งเสียงให้เป็นปกติที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมา "แก... แกเข้ามาทำไมไม่เคาะห้อง!" พายอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ สลับมองหน้าเพื่อนรักกับประธานหนุ่มหน้ายักษ์ ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังไปแตะลูกบิดประตู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "ขอโทษทีครับเพื่อน..." พายหัวเราะแห้งๆ ชูซองเอกสารในมือขึ้นสูง "ฉันไม่รู้ว่าพวกแกกำลัง... เอ้อ เคลียร์ *'งบการตลาด'* กันอยู่ นึกว่ากำลังเคลียร์ *'หัวใจ'* กันซะอีก เชิญ... เชิญเคลียร์กันต่อตามสบายเลยนะ เดี๋ยวฉันค่อยมาใหม่!" พูดจบร่างของพายก็พุ่งพรวดถอยหลังออกนอกห้องแล้วกระชากประตูปิดดัง *ปัง* ทิ้งให้คินน์และรินทร์ยืนค้างอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่อึมครึมและร้อนระอุยิ่งกว่าเดิม รินทร์หลับตาลงอย่างจนปัญญา อยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของพี่คินน์กับยัยรินทร์ด้วยกันนะครับ! ❤️