แอรีสล้มละลาย

"ถ้าแกก้าวขาออกจากประตูห้องนี้ไปแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะสาปให้แกเป็นสุนัขจรจัดที่ไม่มีแม้แต่กระดูกไก่ให้แทะตลอดกาล!" แอรีสในชุดเสื้อกล้ามย้วยๆ กับกางเกงบ็อกเซอร์ลายหัวกะโหลกที่เริ่มซีดจาง ตะโกนใส่หน้าเจ้าของหอพักร่างท้วมที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "คุณแอรีสครับ" เจ้าของหอถอนหายใจยาวเหยียด พ่นลมออกมาจนเคราขยับ "นี่มันเดือนที่สามแล้วที่ค่าเช่าคุณเป็นแค่ศูนย์ แถมไอ้รอยไหม้บนผนังนั่น... ผมถามจริงเถอะ คุณเอาอะไรไปย่างจนสีมันเป็นรูปหน้าปีศาจแบบนั้นครับ?" เทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่แห่งโอลิมปัสในอดีต ซึ่งปัจจุบันสถานะคือคนตกงานไร้หนทางสู้ ทำหน้าตาถมึงทึง เขากำลังจะชักดาบสายฟ้าที่มองไม่เห็นออกมาฟาดฟัน แต่ติดอยู่ที่ว่า ดาบเล่มนั้นติดจำนำอยู่ในโรงรับจำนำหน้าปากซอยตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว เพื่อแลกกับมาม่าต้มยำกุ้งน้ำข้นยี่สิบซอง "เจ้ามนุษย์ต่ำต้อย! เจ้ารู้ไหมว่าข้าคือใคร? ข้าคือเทพแห่งสงคราม! การที่ข้าไม่ออกไปกู้โลกตอนนี้ ก็เพราะข้ากำลังรอการติดต่อจากไอ้เก่ง... ไอ้หัวหน้าทีมเฮงซวยนั่นมันทิ้งข้าไว้ลำพังตั้งสามวันแล้วนะ!" "เก่งไม่อยู่แล้วครับ" เจ้าของหอพูดตัดบทฉับพลัน "เขาย้ายออกไปเมื่อคืน ทิ้งจดหมายลาออกกับค่าเช่าล่วงหน้าไว้ให้ผม พร้อมบอกว่า 'ถ้าไอ้เทพนี่โวยวาย ให้โยนมันลงถังขยะเปียกได้เลย'" บรรยากาศในโถงทางเดินแคบๆ เงียบกริบลงทันที แอรีสยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินที่โดนสาปจริงๆ ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงเทพหนุ่มที่ไหล่ตกจนเกือบถึงพื้น นี่ไม่ใช่แค่การโดนไล่ออก แต่มันคือการโดน 'ทิ้ง' อย่างเป็นทางการ "เก่ง... เจ้ากล้ามาก" แอรีสพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าตาที่เคยจ้องมองสนามรบด้วยความเกรี้ยวกราด ตอนนี้มันกลับดูอ่อนแอเสียจนน่าเวทนา เสียงโครมครามดังสนั่นเมื่อกระเป๋าเป้ใบเน่าที่ใส่แค่หนังสือการ์ตูนมือสองกับชุดสำรองหนึ่งชุดถูกโยนออกมาที่ทางเดินหน้าตึก เสียงประตูเหล็กดัดปิดลงดังปัง ตามมาด้วยเสียงล็อกกุญแจที่ดังกึกก้องเข้าไปในโสตประสาทของเทพตกอับ เขานั่งลงบนกระเป๋าเป้ใบนั้น ใจลอยไปถึงวันที่เก่งเคยซื้อเบียร์มาแบ่งให้ดื่มในห้องแคบๆ เก่งมักจะบ่นเรื่องภาษีสังคมและหนี้บัตรเครดิต แต่เขาก็ไม่เคยไล่เทพสงครามที่ไร้ประโยชน์อย่างเขาไปไหน แม้ว่าเขาจะทำไฟไหม้ห้องไปถึงสามรอบก็ตาม "เอาล่ะแอรีส" เขาปลอบใจตัวเองพลางหยิบก้นบุหรี่ที่แอบเก็บได้จากกระถางต้นไม้มาจุดไฟสูบ "ในเมื่อเก่งไม่มา ข้าก็ต้องสวมวิญญาณนักรบ... ไปปล้นเซเว่นฯ ข้างหน้าดีไหมนะ?" ความคิดชั่วร้ายแล่นเข้ามาในหัวตามสัญชาตญาณเทพนักรบ แต่ก่อนที่เขาจะตัดสินใจลุกขึ้นไปทำอะไรที่ผิดกฎหมาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางบันไดหนีไฟ แทนที่จะเป็นเก่ง กลับเป็นชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็กฉลุลายประหลาด "เทพแอรีส... ในที่สุดข้าก็หาตัวท่านพบเสียที" ชายชุดดำกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนเสียงโลหะขูดกัน แอรีสเงยหน้าขึ้น สายตาเปลี่ยนจากความหดหู่เป็นคมกริบดุจมีดโกน เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นของความตายและสนิมเหล็กที่มาจากห้วงลึกของนรกที่เขาเคยสู้รบด้วยเมื่อหลายพันปีก่อน "เจ้าเป็นใคร? ส่งพวกหางแถวมาเพื่อไล่ฆ่าข้าในสภาพสิ้นเนื้อประดาตัวแบบนี้ มันไม่ดูใจร้ายไปหน่อยหรือไง?" ชายชุดดำยื่นซองจดหมายสีแดงสดให้ "สภาเทพที่ท่านจากมา... พวกเขาไม่ได้ต้องการให้ท่านกลับไป แต่พวกเขาต้องการ 'หัวใจ' ของท่าน เพื่อใช้เปิดประตูมิติที่กำลังจะถล่มลงมา หากท่านยอมมอบให้แต่โดยดี ท่านจะได้กินมาม่ามื้อสุดท้ายที่หรูหราที่สุดในชีวิต" แอรีสหัวเราะเสียงดังลั่น โถงทางเดินสะเทือนจนฝุ่นร่วงกราว เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากความหิวโหย แต่จิตวิญญาณแห่งเทพสงครามที่หลับใหลอยู่ภายในกลับกำลังตื่นขึ้นมาทีละน้อย "หัวใจของข้ามีไว้สำหรับสงครามเท่านั้น" แอรีสแสยะยิ้มพลางกำหมัดจนเส้นเลือดปูดโปน "และบอกไว้ก่อนนะ เจ้าคนส่งสาร... คนที่สั่งให้ข้าอดตายได้น่ะ มีแค่เก่งคนเดียวเท่านั้น คนอื่นน่ะ... ไม่ค่อยมีสิทธิ์!" ทว่าในขณะที่แอรีสกำลังจะพุ่งตัวเข้าใส่ชายชุดดำ ประตูห้องพักข้างๆ ก็เปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของเก่งที่โผล่หัวออกมาในชุดนอนลายการ์ตูนพร้อมแก้วกาแฟในมือ "แอรีส? นายยังไม่ไปอีกเหรอ? แล้วนั่นใครน่ะ... ทำไมถึงใส่ชุดคอสเพลย์มาดักตีหัวนายตอนตีสามล่ะ?" ฮาไม่จำกัดขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 18 นี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!