กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

"ถ้านายยังไม่ยอมยกแก้วขึ้นมาดื่ม ผมจะถือว่านายกำลังหยามเกียรติของเทพสงครามด้วยการให้ผมดื่มคนเดียว... ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ยอมกันไม่ได้ในเชิงยุทธศาสตร์!" เสียงกระแทกแก้วเบียร์เย็นเฉียบลงบนโต๊ะไม้ในร้านอิซากายะข้างทางดังสนั่น เก่งมองดูเจ้าของคำพูด—เทพแอรีสในคราบชายวัยกลางคนเสื้อยืดคอกลมย้วยๆ ที่ตอนนี้มีใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เก่งถอนหายใจยาวพลางเลื่อนแก้วเบียร์ของตนไปชนกับอีกฝ่ายเบาๆ "ผมไม่ได้หยามครับคุณแอรีส ผมแค่กำลังคิดว่า... ถ้าเราเมาพับไปทั้งคู่ ใครจะเป็นคนจ่ายค่าเช่าออฟฟิศที่ค้างไว้อีกสองเดือนครับ" เก่งตอบเสียงเรียบ พลางหยิบถั่วแระญี่ปุ่นขึ้นมาแกะอย่างใจเย็น บรรยากาศในร้านดูวุ่นวายตามประสาแหล่งรวมตัวของพนักงานออฟฟิศที่มาปลดปล่อยความเครียดหลังเลิกงาน เสียงเพลงแนวเจ-ร็อกยุค 90 ดังคลอเบาๆ แข่งกับเสียงหัวเราะและเสียงด่าหัวหน้างานของโต๊ะข้างๆ ซึ่งฟังดูแล้วไม่ต่างอะไรกับชีวิตประจำวันของพวกเขาเลย "เรื่องเงินน่ะเรื่องเล็ก" แอรีสโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะซดเบียร์เข้าไปอึกใหญ่จนฟองติดหนวด "ที่ผ่านมาเราทะเลาะกันเรื่องวิธีจัดการสัตว์ประหลาดมิติที่ 4 นายเอาแต่จะใช้หลักการเจรจา ส่วนผม... ผมแค่จะเอาหอกแทงให้ทะลุหัวใจมัน แต่นายรู้ไหมเก่ง? บางทีความรุนแรงก็ไม่ใช่คำตอบหรอก" เก่งเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ "นี่คุณเพิ่งพูดคำว่า 'ความรุนแรงไม่ใช่คำตอบ' ออกมาเหรอครับ? โลกกำลังจะแตกหรือเปล่า?" "อย่ากวนประสาทผม" แอรีสวางแก้วลง สายตาที่เคยดูบ้าคลั่งกลับมีความอ่อนโยนและร่องรอยของความเหนื่อยล้าฉายชัดขึ้น "ที่ผมหงุดหงิด เพราะผมไม่อยากให้นายตายต่างหาก เก่ง... มนุษย์ตัวเล็กๆ อย่างนาย ถ้าพลาดขึ้นมานิดเดียว ผมที่เป็นเทพก็คงไม่เหลืออะไรให้ปกป้องอีกแล้ว อุตส่าห์มีเพื่อนกินมาม่าด้วยกันทั้งที ถ้าหายไปอีกคนผมคงเหงาแย่" คำพูดนั้นทำให้เก่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาวางถั่วแระในมือลง สายตามองไปยังฟองเบียร์ที่ค่อยๆ ยุบตัวลงในแก้ว ความขุ่นข้องหมองใจที่สั่งสมมาตลอดสัปดาห์จากการที่ต้องคอยตามเช็ดตามล้างวีรกรรมของแอรีสค่อยๆ มลายหายไป ความจริงแล้ว... เขาเองก็ไม่ได้มีเพื่อนคนไหนที่จะนั่งคุยเรื่องจักรวาลคู่ขนานกับเขาได้โดยไม่พาเขาไปโรงพยาบาลประสาท "ขอบคุณนะครับ" เก่งเอ่ยเบาๆ "ขอบคุณอะไร?" "ขอบคุณที่ยังอยู่ข้างๆ กันครับ ถึงวิธีแก้ปัญหาของคุณจะทำให้ผมต้องทำเรื่องกู้เงินฉุกเฉินบ่อยๆ ก็เถอะ" ทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน เสียงหัวเราะที่ฟังดูเรียบง่ายแต่มันกลับมีความหมายมหาศาลสำหรับคนที่ต้องแบกรับภาระกู้โลกโดยไม่มีเงินเดือนประจำแบบพวกเขา ทั้งคู่ชนแก้วกันอีกครั้ง ครั้งนี้แรงกว่าเดิมจนเบียร์หกเลอะเทอะไปทั่วโต๊ะ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาสนใจอะไรไปมากกว่าการได้ปลดปล่อยความรู้สึกที่อัดอั้น เวลาล่วงเลยไปจนร้านเกือบปิด พนักงานในร้านเริ่มเก็บเก้าอี้และปิดไฟเป็นจุดๆ เก่งและแอรีสเดินเซออกมาจากร้านท่ามกลางความมืดมิดของซอยแคบๆ ลมเย็นพัดผ่านร่างที่เริ่มสร่างเมา ทำให้เก่งรู้สึกตัวขึ้นมาเล็กน้อย เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมของสำคัญไว้ที่โต๊ะ "คุณแอรีสครับ รอผมแป๊บนึงนะ ผมลืมโทรศัพท์ไว้น่ะ" เก่งบอกพลางหมุนตัวกลับไปยังร้าน แอรีสพยักหน้าโงนเงนแล้วยืนพิงกำแพงรออยู่ตรงทางแยกมืดๆ เก่งรีบวิ่งกลับเข้าไปในร้านคว้าโทรศัพท์ที่ลืมไว้บนโต๊ะ แต่เมื่อเขาก้าวออกมาจากร้าน ความรู้สึกหนาวเหน็บที่ไม่ได้มาจากสภาพอากาศก็วิ่งเข้าเกาะกินกระดูกสันหลัง เขาเห็นแอรีสยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงมุมมืด สายตาของเทพสงครามไม่ได้มองมาที่เขา แต่กลับจ้องเขม็งไปที่ปลายซอยที่มีร่างของชายในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบยืนรออยู่ ชายคนนั้นไม่ได้ขยับเขยื้อน แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับบิดเบี้ยวเหมือนคลื่นความร้อนในทะเลทราย แอรีสขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง แต่เก่งอ่านปากของเขาได้ชัดเจนว่า 'อย่าเข้ามา' "นั่นใครน่ะ?" เก่งถามเสียงสั่น พลางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ชายในชุดสูทค่อยๆ หันมามองเก่ง รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าเขามันช่างดูว่างเปล่าและน่าขนลุก "สวัสดีครับคุณเก่ง... ผมชื่ออาร์คิเมดิส และผมมาเพื่อแจ้งว่าบริษัทรับจ้างกู้โลกของคุณ... ถึงกำหนดต้องปิดกิจการถาวรแล้วครับ" มือของอาร์คิเมดิสชูสิ่งที่คล้ายกับสมุดพกสีดำขึ้นมา ในจังหวะนั้นเอง อักขระประหลาดสีเลือดก็เริ่มเปล่งแสงวาบขึ้นมาจากพื้นดินรอบตัวของเก่งและแอรีส พื้นถนนแยกตัวออกเป็นรอยร้าว และเสียงคำรามที่ดังสนั่นมาจากใต้พิภพก็ทำให้เก่งรู้ทันทีว่า... เรื่องวุ่นวายครั้งใหม่ ไม่ได้กำลังจะเริ่ม แต่มีคนตั้งใจจัดฉากรอพวกเขาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ฮาไม่จำกัดขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 19 นี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!