ศัตรูตัวใหม่คือบอสเก่า

"คุณกำลังจะบอกผมว่า... ประธานบริษัทเราที่ชอบเดินตรวจออฟฟิศด้วยกางเกงสแล็อกย้วยๆ กับรองเท้าแตะช้างดาว แท้จริงแล้วคือมหาเทพแห่งการทำลายล้างที่ถูกจองจำไว้ด้วยคำสาปงี่เง่าอย่างการ 'เป็นหนี้บัตรเครดิต' อย่างนั้นเหรอครับพี่?" เก่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ตัวเก่าครึ่งๆ กลางๆ ส่งเสียงครางหึ่งราวกับมันก็รับไม่ได้กับความจริงข้อนี้เช่นกัน เอกสารสัญญากู้ยืมเงินกองทุนฉุกเฉินของบริษัทที่กางอยู่บนโต๊ะไม้ปาร์ติเกิลราคาถูก ไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไป เมื่อเทียบกับร่างของชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ประธานสมชาย หรือในอดีตคือ 'มหาเทพซุส-เวอร์ชันตกอับเพราะเมาสุราแล้วทำบัญชีสวรรค์หาย' กำลังแคะขี้มูกด้วยนิ้วก้อยอย่างไม่แยแส ก่อนจะดีดมันลงพื้นอย่างเนียนๆ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่กระดุมหลุดไปสองเม็ดเผยให้เห็นขนหน้าอกรุงรัง สายตาที่มองมาที่เก่งและแอรีสเต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายราวกับคนดูซีรีส์เกาหลีแล้วตอนจบพระเอกนางเอกไม่ได้แต่งงานกัน "แกจะเสียงดังทำไมวะไอ้เก่ง" ประธานสมชายถอนหายใจยาวเหยียด เสียงถอนหายใจนั้นหนักหน่วงจนกระดาษบนโต๊ะปลิวไสว "กูอุตส่าห์ปิดบังมาสามปี ตั้งแต่บริษัทเรายังเป็นแค่ห้องแถวขายยาสมุนไพรยันมาเป็น 'บริษัทรับจ้างกู้โลก' บ้าบอนี่ รู้ไหมว่าการรักษาภาพลักษณ์ท่านประธานผู้ใจดีที่ชอบเลี้ยงหมูกระทะพนักงานเนี่ย มันยากกว่าการรบกับพวกไททันสมัยกรีกตั้งเยอะ" เทพแอรีสที่นั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆ เก่ง ค่อยๆ วางถ้วยบำรุงเส้นผมรสหมูสับลงบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบของอดีตเทพสงครามผู้เกรี้ยวกราดหรี่แคบลง ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความรู้สึกเหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งรู้ว่าซานตาคลอสที่แท้จริงแล้วคือลุงข้างบ้านขี้เมา "ท่าน... ท่านพ่อตา... เอ้ย! ท่านประธาน!" แอรีสตะกอกเสียงแข็ง สัญชาตญาณนักรบพลุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ท่านเป็นคนสั่งให้ข้าไปขโมยงูเก้าหัวของโพเซดอนมาทำก้อยใช่ไหม! แล้วท่านก็โยนความผิดให้ข้า จนข้าโดนเนรเทศมาเป็นพนักงานสัญญาจ้างแผนกจัดซื้อเนี่ยนะ!" "เฮ้ยๆๆ พูดให้มันดีๆ นะเว้ยไอ้แอรีส" ประธานสมชายชี้หน้าด่ากลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดไม่แพ้กัน "ตอนนั้นแกเมาแล้วท้าต่อยกับเสาหินวิหารพาร์ทินอนต่างหาก กูแค่ช่วยเก็บซากเสามาทำโต๊ะทำงานให้แก ไอ้นี่หนอย! ลืมบุญคุณหรอวะ เดี๋ยวพ่อตัดเงินเดือน ตัดค่าเบี้ยขยันซะนี่!" บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ เก่งนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างสองมหาเทพ(ที่ปัจจุบันสถานะทางการเงินติดลบพอกัน) เขาอยากจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันหางานในเว็บ Jobsdb เสียเดี๋ยวนี้ บริษัทอะไรวะเนี่ย สมัครมาเป็นพนักงานบัญชี ทำไมสวัสดิการมันถึงพัวพันกับสงครามระหว่างสวรรค์กับนรก แถมหนี้สินของบริษัทตอนนี้ยังทะลุไปถึงเจ็ดหลักแล้วด้วยซ้ำ เก่งสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้าอันน้อยนิดที่มักจะใช้เวลาทวงเงินทอนแม่ค้าส้มตำมาใช้ "เอえ... คือว่านะครับท่านประธาน ถ้าท่านเป็นอดีตเทพเจ้าแล้วทำไม... ทำไมเราถึงยังต้องมานั่งเครียดเรื่องยอดขายไตรมาสนี้ล่ะครับ? ท่านเสกเงินขึ้นมาไม่ได้เหรอ? หรือไม่ก็ใช้อภินิหารอะไรสักอย่างถล่มเจ้าหนี้บริษัทเราให้ราบคาบไปเลยสิครับ" ประธานสมชายหันมามองเก่งด้วยสายตาเวทนา ราวกับผู้ใหญ่กำลังมองเด็กน้อยที่ถามว่าทำไมพระจันทร์ถึงเดินตามรถยนต์ "ไอ้โง่..." ประธานสมชายพึมพำ "แกคิดว่าคำสาปของสภาเทพมันกระจอกขนาดนั้นเหรอวะ? ตั้งแต่กูทำสมุดบัญชีรายชื่อทวยเทพหาย พวกเบื้องบนเขาก็ลงโทษให้กูมาใช้ชีวิตเป็น 'มนุษย์เงินเดือน' ที่ต้องเจอความกดดันจาก KPI, ต้องลุ้นว่าสิ้นเดือนเงินเดือนจะออกทันจ่ายค่าไฟไหม และที่เหี้ยที่สุดคือ... กูใช้เวทมนตร์ได้แค่ตอนเบิกค่าเสื่อมราคาอุปกรณ์สำนักงานเท่านั้น!" แอรีสอ้าปากค้าง "บ้าน... บ้าน่า! มหาเทพผู้สร้างฟ้าดินต้องมานั่งทำ Excel อัปเดตสต็อกกระดาษถ่ายเอกสารเนี่ยนะ?" "เออร์ดิวะ!" ประธานสมชายตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนแก้วกาแฟกระโดด "แล้วแกคิดว่าใครเป็นคนนั่งปวดหลังทำงบดุลบริษัทจนตีสามทุกวันวะไอ้แอรีส? กูเนี่ย! ประธานบริษัทเนี่ยแหละ! แล้วไอ้โปรเจกต์กู้โลกบ้าบอที่พวกแกไปรับมาเนี่ย มันไม่ได้ช่วยให้บริษัทรอดหรอกนะ มันยิ่งทำให้สรรพากรของนรกตรวจสอบพวกเราหนักขึ้นต่างหาก!" เก่งรู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่หล่นทับศีรษะ โลกทัศน์ที่เขาสั่งสมมาตั้งแต่เด็กพังทลายลงในพริบตา นี่เขาไม่ได้ทำงานในบริษัทสตาร์ทอัพเทคโนโลยีสุดล้ำอย่างที่ฝันไว้ตอนสัมภาษณ์งาน แต่เขาเป็นถึงลูกน้องของเทพเจ้าตกอับในบริษัทรับจ้างกู้โลกที่กำลังจะล้มละลายแถมมีคดีติดตัวกับกรมสรรพากรโลกวิญญาณ "แล้ว... แล้วตกลงเราควรทำยังไงต่อไปครับ?" เก่งถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความขี้เกรงใจเริ่มทำงานอีกครั้งจนเขาอยากจะยกมือไหว้ขอลาออกตรงนั้นเลย "ถ้าพวกเราไม่กู้สถานการณ์บริษัทให้สำเร็จภายในสัปดาห์นี้ เจ้าหนี้ที่เป็นยมทูตฝ่ายกฎหมายคงจะมายึดตึกสำนักงานของเราจริงๆ นะครับ" ประธานสมชายเงียบไปครู่หนึ่ง เขายื่นมือไปหยิบซองมาม่ารสหมูสับที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะ ฉีกซองด้วยฟันแล้วเทผงปรุงรสเข้าปากเคี้ยวกร้วมๆ สีหน้าของอดีตมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ดูเหนื่อยล้าเกินกว่าจะกู้โลกไหวแล้วในตอนนี้ "ทางเดียวที่จะรอด..." ประธานสมชายชี้หน้าเก่งและแอรีสด้วยซองมาม่าที่ว่างเปล่า "พวกแกสองคนต้องไปปฏิบัติภารกิจ 'ทวงหนี้' ที่ชั้นใต้ดินของตึกร้างเขตสาทร ที่นั่นมีลูกหนี้รายใหญ่ที่สุดของบริษัทเราอยู่... ถ้าพวกแกทวงหนี้ก้อนนั้นสำเร็จ กูจะยอมคืนสิทธิ์วันลาพักร้อนสะสมสามปีให้พวกแก แถมจะเซ็นอนุมัติเบิกค่ากาแฟอเมซอนให้ดื่มฟรีทุกวันศุกร์ด้วย!" แอรีสตาเป็นประกายทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'กาแฟฟรี' แต่เก่งกลับรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ อย่างรุนแรง ดวงตาสีดำสนิทของเก่งมองลอดผ่านกรอบแว่นหนาเตอะไปยังเอกสารแฟ้มสีแดงที่ประธานสมชายเพิ่งเลื่อนมาให้อย่างช้าๆ ชื่อของลูกหนี้รายนั้นที่ปรากฏบนหน้าปกแฟ้ม ทำให้ลมหายใจของเก่งสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน บนแฟ้มนั้นระบุชื่อไว้ตัวเบ้อเริ่มด้วยหมึกสีแดงฉาน— *ลูกหนี้: 'ท่านยมบาล (ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลและหนี้สินยมโลก)'* และก่อนที่เก่งจะได้ทันอ้าปากทักท้วงอะไร เสียงโทรศัพท์พื้นฐานบนโต๊ะทำงานของประธานสมชายก็แผดเสียงดังลั่นห้องขึ้นมาทำลายความเงียบ... *กริ๊งงงงงงง!* ประธานสมชายขมวดคิ้ว ยื่นมือไปยกหูโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด "ฮัลโหล... บริษัทรับจ้างกู้โลกจำกัด มหาชน... อ๋อ... ครับ... ว่าไงนะ?" สีหน้าของประธานสมชายเปลี่ยนจากความเบื่อหน่ายเป็นซีดเผือดในเสี้ยววินาที เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดจนลูกตาแทบจะหลุดออกมานอกเบ้า เขค่อยๆ วางหูโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ ราวกับมันเป็นวัตถุระเบิดเวลา ก่อนจะหันมามองหน้าเก่งและแอรีสด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา "พ... พวกแก... ไม่ต้องไปทวงหนี้ที่ไหนแล้ว..." ประธานสมชายกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน "เพราะตอนนี้... เจ้าหนี้... เขามาเคาะประตูรออยู่ที่หน้าลิฟต์ออฟฟิศเราแล้วว่ะ..." ฮาไม่จำกัดขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 20 นี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!