การต่อสู้ด้วยวาจาและมุกแป้ก

"ถ้าท่านคิดว่ามุกสามช่าเมื่อครู่มันเจ็บปวดแล้วล่ะก็... จงเตรียมรับมือกับมุกควายผสมมุกฝืดระดับตำนานที่จะทำให้เซลล์สมองของท่านตีบตัน ณ บัดนี้!" เสียงตะโกนก้องด้วยความมั่นเกินร้อยของเก่งดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงกว้างของกองบัญชาการมิติที่เจ็ด เบื้องหน้าของเขาคือ 'ดาร์크ลอร์ด โกลธาร์' จอมมารผู้ทำลายล้างจักรวาลมาแล้วสามร้อยแปดสิบเก้าดวง ดวงตาสสีแดงฉานของมันหรี่ลงด้วยความงุนงง มือหนาถือเคียวแห่งความตายสั่นระริกด้วยความสับสน เพราะตลอดชีวิตอันยาวนานนับหมื่นปี มันไม่เคยเจอคู่ต่อสู้คนไหนที่ยืนกุมเป้ากางเกงแล้วพ่นมุกแป้กใส่ติดต่อกันสิบห้านาทีเต็มแบบนี้มาก่อน "เจ้า... มนุษย์หน้าโง่ เจ้ากำลังเล่นตลกอะไรอยู่? คิดว่าคำพูดไร้สาระพวกนั้นจะทำให้ข้าสะดุ้งสะเทือนได้อย่างนั้นหรือ?" โกลธาร์คำรามเสียงต่ำ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เก่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือข้างหนึ่งแอบเช็ดเหงื่อกาฬที่ไหลซึมตามไรผม หัวใจของเขาเต้นรัวระทึกจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เขากลัวจนขาแทบทรุด แต่เมื่อหันไปมองข้างกาย... เทพแอรีสในชุดสูทมือสองที่กระดุมหลุดไปสองเม็ดกำลังนั่งยองๆ กินมาม่าหมูสับดิบๆ พร้อมกับส่งสายตาเชิงกดดันมาให้ราวกับจะบอกว่า *'ถ้ามุกนี้ไม่ฮา แกตายศพไม่สวยแน่ไอ้เก่ง'* "ไม่สะเทือนเหรอครับ งั้นท่านลองฟังอันนี้ดู... ทำไมเวลาผมเดินไปซื้อกล้วยแขก ถึงต้องพกแผนที่โลกไปด้วยล่ะครับ?" เก่งฝืนยิ้มสู้เสือ ยื่นไมโครโฟนไร้สาย (ที่ไปแอบจลากมาจากห้องประชุมบริษัทเมื่อวาน) ไปข้างหน้า โกลธาร์ชะงักไปนิด สมองอันทรงภูมิปัญญาของจอมมารพยายามประมวลผลคำถามนั้นโดยอัตโนมัติ *กล้วยแขก? แผนที่โลก? มันเกี่ยวอะไรกันวะ? หรือว่า... มันคือกลยุทธ์ลับระดับจักรวาลที่ซ่อนเงื่อนงำทางภูมิศาสตร์เอาไว้?* "ทำไม...?" จอมมารเผลอเอ่ยปากถามออกมาด้วยความสงสัยอย่างไม่ตั้งใจ "ก็เพราะว่า... มันจะได้ 'กล้วย' หอม... เอ้ย! มันจะได้ 'ไกล' มากยังไงล่ะครับ! แฮ่!" เก่งปล่อยมุกแป้กโป้กฮาออกไป พร้อมกับทำท่าตบมุกใส่ตัวเองเบาๆ *กริบ...* ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ราวกับมีจิ้งหรีดทิพย์บินผ่านกลางห้องโถง เสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านซากปรักหักพัง โกลธาร์ยืนแข็งทื่อเป็นหิน เคียวในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ดวงตาเบิกโพลงกว้าง สมองของจอมมารผู้เกรียงไกรกำลังลัดวงจรอย่างรุนแรง เนื่องจากมันไม่สามารถหาตรรกะ เหตุผล หรือความเชื่อมโยงใดๆ ระหว่างกล้วยแขกกับคำว่าไกลมากได้เลยแม้แต่น้อย "นี่... นี่มันอะไรกันวะเนี่ย..." โกลธาร์พึมพำออกมาเบาๆ สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยว ร่างกายสั่นเทาด้วยความหงุดหงิดระคนมึนงง "มุกบ้าอะไรวะเนี่ย! มุกโคตรฝืด! มุกควายชัดๆ! ทำไมข้าต้องมาเสียเวลาคิดตามมุกกากๆ แบบนี้ด้วยวะ!" "อ้าว ท่านโกลธาร์เริ่มอินแล้วนะครับเนี่ย" เทพแอรีสลุกขึ้นยืนปัดเศษบะหมี่ออกจากเสื้อสูท เดินเข้ามาตบไหล่เก่งเบๆ แล้วหันไปพูดกับจอมมารด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการแสดง "เจ้าจอมมารโง่เง่าเอ๋ย เจ้าไม่รู้หรอว่าความฮาระดับอนุบาลนี่แหละ คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการทำลายล้างระบบประสาทส่วนกลางของสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญา! รับไปอีกดอกซะ! ทำไมปลาถึงว่ายน้ำข้ามถนนไม่ได้รู้ไหมครับ?" โกลธาร์ที่กำลังกุมขมับสะดุ้งโหย่ง ตะโกนสวนกลับด้วยความเหลืออด "เพราะมันไม่มีขาโว้ย!" "ผิดครับ!" แอรีสยิ้มเยาะ "เพราะปลาไม่มีใบขับขี่ต่างหากล่ะครับ ฮ่าๆๆๆ!" จอมมารโกลธาร์ถึงกับเซถอยหลังไปสามก้าว มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกราวกับคนกำลังจะหัวใจวาย เส้นเลือดขมับเต้นตุบๆ ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความรู้สึก 'อิหยังวะ' จนถึงขีดสุด พลังงานด้านลบที่มันสะสมมานับล้านปีเริ่มปั่นป่วน เพราะมุกแป้กของสองหนุ่มกำลังเข้าไปทำลายล้างตรรกะความชั่วร้ายในตัวมันทีละน้อยๆ จนจิตใจเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง เก่งเห็นท่าไม่ดี รีบเสริมทัพด้วยไม้ตายสุดท้ายที่เตรียมไว้ในใจ "ถ้าปลาไม่มีใบขับขี่ แล้วทำไม... เอ้อ... ทำไมหอยแครงถึงไม่ชอบกินกาแฟครับ?" โกลธาร์ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น มือทุบพื้นเสียงดังลั่นห้องด้วยความคับแค้นใจ "ข้าไม่รู้! ข้าไม่รู้โว้ย! บอกข้ามาเดี๋ยวนี้ว่าทำไม!" "ก็เพราะว่า... มันกลัว 'ใจสั่น' ยังไงล่ะครับ!" เก่งและแอรีสประสานเสียงกันตะโกนพร้อมกับทำท่าชูสองนิ้วส่งยิ้มพิมพ์ใจ วินาทีนั้นเอง... ร่างของจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ก็เปล่งแสงสีขาวโพลนออกมาจากรอยแยกทางความคิด สติสัมปชัญญะของมันหลุดลอยออกทางหูและจมูก ดวงตากลอกกลับเป็นสีขาว โกลธาร์หงายหลังตึงหมดสติคาที่ท่ามกลางความเงียบงันของสนามรบ โดยไม่มีแม้แต่แผลฟกช้ำดำเขียวแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความว่างเปล่าในหัวของมันเท่านั้นที่ชนะทุกสิ่ง เก่งยืนหอบแฮก ล้มตัวลงนั่งแปะกับพื้นด้วยความโล่งอก เม็ดเหงื่อไหลอาบใบหน้า "รอดตัวไป... นึกว่าจะโดนมันฟันขาดเป็นสองท่อนซะแล้วสิครับ" แอรีสหัวเราะร่าเริง พลางตบหลังเก่งดังป้าบ "เห็นไหมล่ะ เจ้าเก่ง! ข้าบอกแล้วว่าความเกรียนชนะทุกสรรพสิ่งในจักรวาล!" ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังเฉลิมฉลองชัยชนะอันน่าขันอยู่นั้น เสียงปรบมือแปะๆ เบาๆ ก็ดังขึ้นมาจากเงาดำมืดบริเวณมุมเสาหินด้านหลัง เสียงนั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความสนุกสนานอย่างน่าขนลุก "ช่างเป็นการต่อสู้ที่... น่าเวทนาและน่าขันสิ้นดี พนักงานออฟฟิศกับเทพตกอับคู่กัด... พวกเจ้าทำให้ข้าบันเทิงไม่น้อยเลย" เก่งและแอรีสสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองตามเสียงทันที ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับเก่งทุกประการก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก และในมือของชายคนนั้น... กำลังถือรีโมทคอนโทรลสีแดงสดที่ปรากฏตัวเลขถอยหลังสิบลำดับสุดท้ายกระพริบตาแป๋ว "แก... แกเป็นใคร ทำไมถึงหน้าเหมือนฉันขนาดนั้น!" เก่งเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด "ยินดีต้อนรับสู่ตอนสุดท้ายของบททดสอบนะตัวฉัน... รีโมทนี่จะลบโลกใบนี้ทิ้งในอีกสามวินาทีข้างหน้า..." ชายชุดดำกล่าวพร้อมกับกดปุ่มสีแดงลงไปทันทีโดยไม่ลังเล! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความกาวนี้ร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะครับ