การสอบเลื่อนตำแหน่งที่ต้องใช้ดวง

“ถ้าคุณไม่เลิกเขย่าขาให้เป็นจังหวะเพลงร็อกแดนซ์ ผมจะถือว่าคุณยอมแพ้และต้องถูกส่งตัวไปเป็นทาสขัดห้องน้ำให้เหล่าอสูรกายในชั้นใต้ดินเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงเย็นเยียบของกรรมการคุมสอบร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาหม่นดังก้องไปทั่วห้องโถงที่เต็มไปด้วยความกดดัน เก่งหยุดเขย่าขาขาข้างซ้ายที่สั่นพั่บๆ มาเกือบสิบนาทีด้วยความเกร็งพลางกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เขาไม่ได้อยู่ในเดทที่แสนหวานกับสาวในฝันอย่างที่คิด แต่เขากำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะกรรมการของ ‘สภาจัดระเบียบจักรวาล’ ในฐานะผู้สมัครเข้าชิงตำแหน่ง ‘หัวหน้าทีมกู้โลกชั้นสูง’ ที่มีเพียงเงื่อนไขเดียวคือ... ถ้าสอบตก เขาจะถูกถอนใบอนุญาตการเป็นมนุษย์ เก่งเหลือบมองเทพแอรีสที่ยืนหน้าตายอยู่ข้างๆ ในสภาพที่ใส่เสื้อกล้ามตราห่านคู่ปักตราเทพเจ้าสงครามแอบอยู่ใต้สูทราคาถูกที่เขายืมมาจากแผนกคลังพัสดุ “คุณแอรีสครับ นี่เรากำลังกู้โลกหรือกู้ซากวิญญาณกันแน่ครับเนี่ย ทำไมข้อสอบข้อแรกมันถึงเป็นแบบทดสอบทางจิตวิทยาที่ถามว่า ‘ถ้าคุณมีมาม่าแค่ห่อเดียว แต่โลกกำลังจะแตก คุณจะเอามาม่าไปต้มหรือเอาไปอุดรูรั่วของมิติ?’ ล่ะครับ?” แอรีสขยับแว่นสายตาที่ดูขัดกับลุคเทพนักรบ “ไอ้โง่ นั่นเป็นคำถามวัดกึ๋นทางกลยุทธ์นะเก่ง ถ้ามิติรั่ว แกก็ต้องเอามาม่าไปอุดสิ เพราะถ้าโลกแตก แกก็ไม่มีน้ำร้อนไปต้มมาม่ากินอยู่ดี คิดสิคิด!” เก่งนวดขมับพัลวัน ในขณะที่กรรมการเริ่มไล่เรียงเอกสารปึกหนาขึ้นมาบนโต๊ะ “คุณเก่งครับ การสอบเลื่อนขั้นในสถานการณ์ที่กองทัพมืดล้อมรังของเราอยู่แบบนี้ ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ คุณต้องแสดงให้เราเห็นว่า คุณไม่ได้มีดีแค่ดวงที่ซวยจนเทพยังส่ายหน้า แต่คุณต้องมี ‘ปัญญา’ ที่จะเอาตัวรอดได้ในสภาวะคับขัน” กรรมการสะบัดมือเบาๆ วงแหวนเวทมนตร์สีม่วงเข้มก็ปรากฏขึ้นกลางห้อง ภายในวงแหวนนั้นมีลูกบอลลอยอยู่สามลูก แต่ละลูกมีลวดลายประหลาดต่างกัน “เลือกมาหนึ่งลูก หากในนั้นคือพลังที่เหมาะสมกับตำแหน่ง คุณก็ผ่าน แต่ถ้าเป็นคำสาป... คุณก็แค่สูญสลายไปเสียเถอะ” เก่งมองดูวงแหวนนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า นี่มันการสอบเลื่อนตำแหน่งหรือรายการเกมโชว์ชิงโชคกันแน่? ความซวยของเขาเป็นที่เลื่องลือระดับจักรวาล ถ้าเขาสุ่มผิด เขาอาจจะได้ระเบิดนิวเคลียร์ลูกเล็กในมือ หรืออาจจะได้แค่คลิปหนีบกระดาษหนึ่งอันที่ไม่มีวันแตกหักมาเป็นอาวุธ “เอาเลยเจ้าหนู เลือกไป” แอรีสกระซิบ “ดวงแกน่ะมันขัดกับหลักตรรกะศาสตร์อยู่แล้ว เลือกไอ้ที่ดูไม่น่าไว้ใจที่สุดนั่นแหละ มันมักจะมีของดีซ่อนอยู่” เก่งยื่นมือออกไปสั่นๆ เขาหลับตาลงและพยายามนึกถึงความทรงจำอันเลวร้ายที่สุดตอนที่เขาทำแก้วกาแฟแตกใส่เซิร์ฟเวอร์บริษัท จนระบบรวนทั้งตึก นั่นแหละคือพลังงานที่ใกล้เคียงกับดวงของเขามากที่สุด นิ้วของเขาสัมผัสกับลูกบอลลูกที่สองที่มีลวดลายเป็นรูป ‘หน้ายิ้มที่กำลังร้องไห้’ ทันใดนั้น ห้องโถงที่เงียบสงัดก็สั่นสะเทือน เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากทางเข้าหลัก เพดานห้องสอบเริ่มร่วงหล่นลงมาเป็นเศษปูน ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ กรรมการคนนั้นเปลี่ยนสีหน้าเป็นตื่นตระหนก “เกิดเรื่องแล้ว! ฐานทัพถูกบุกจู่โจมจากกองทัพ ‘พนักงานทวงหนี้ข้ามมิติ’ พวกเขาตามกลิ่นความซวยของแกมา เก่ง!” เก่งเบิกตากว้าง นี่คือเหตุผลที่เขารู้สึกว่าวันนี้มีอะไรแปลกๆ มาตลอดทาง “เดี๋ยวนะครับ! ผมแค่เป็นหนี้ค่าโปรเจกต์กู้โลกที่เบิกงบไม่ผ่านไปสามเดือนเองนะ ทำไมต้องส่งถึงหน่วยทวงหนี้ข้ามมิติเลยเหรอครับ!” “มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินหรอกเจ้าทึ่ม” แอรีสคว้าเอาดาบแสงจากอากาศมาถือไว้ “พวกมันต้องการ ‘หัวใจของโชคชะตา’ ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อแกต่างหาก!” เก่งก้มลงมองที่กระเป๋าเสื้อตัวเอง ของชิ้นเดียวที่เขาเพิ่งเก็บได้จากซากปรักหักพังตอนเดินเข้ามาในรังศัตรูเมื่อครู่ มันคือเหรียญบาทเก่าๆ ที่ขึ้นสนิมจนมองไม่เห็นรูปหน้ากษัตริย์ แต่มันกลับแผ่ไอเย็นเยียบออกมาจนทำให้มือของเขาสั่นสะท้านไปถึงกระดูก ท่ามกลางเสียงปืนเลเซอร์ที่เริ่มถล่มกำแพงห้องสอบเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เก่งตัดสินใจหยิบเหรียญนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง แต่ในวินาทีที่แสงจากภายนอกสาดส่องเข้ามาผ่านรอยร้าวของกำแพง เหรียญนั้นก็ไม่ได้เป็นแค่เหรียญบาทอีกต่อไป มันเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็นกุญแจสีดำสนิทที่มีดวงตาสีทองเปิดลืมขึ้นมาบนหัวกุญแจ! “เก่ง! โยนมันทิ้งซะ!” แอรีสตวาดเสียงหลง “นั่นมันไม่ใช่เหรียญ! นั่นมัน ‘กุญแจล็อกมิติที่ 0’ ถ้าแกถือมันไว้ แกจะกลายเป็นเป้าหมายที่ใหญ่ที่สุดในจักรวาลนี้!” แต่ก่อนที่เก่งจะทันได้ขว้างกุญแจนั้นทิ้งไป ประตูห้องสอบก็พังทลายลงพร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคนที่มีใบหน้าว่างเปล่าเหมือนหุ่นยนต์ ทั้งหมดเล็งปืนมาที่เก่งเป็นจุดเดียว เสียงสังเคราะห์จากชายผู้นำขบวนดังขึ้นด้วยความราบเรียบ “ตรวจพบผู้ครอบครองกุญแจสูงสุด ยืนยันคำสั่งจากเบื้องบน... กำจัดเป้าหมายทันที” เก่งที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องมองกุญแจในมือที่ตอนนี้เริ่มเปล่งแสงสีม่วงที่รุนแรงกว่าวงแหวนของกรรมการเสียอีก เขาตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... เขาโยนกุญแจขึ้นไปในอากาศ แล้วกระโดดเอาตัวเข้าขวางระหว่างกุญแจกับกลุ่มนักฆ่าโดยใช้แฟ้มเอกสารการสอบเลื่อนตำแหน่งเป็นเกราะกำบัง ทันทีที่กุญแจกระทบกับแฟ้ม แสงสีขาวจ้าก็ระเบิดออกมาจนทุกคนต้องหลับตาลง และเมื่อเก่งลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็ไม่ได้อยู่ในห้องสอบเดิมอีกต่อไป แต่เขากลับไปยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตัวเองในออฟฟิศเดิมเมื่อสามเดือนที่แล้ว พร้อมกับเสียงหัวหน้าตะโกนสั่งงานที่เขาจำได้ขึ้นใจ “เก่ง! งานโปรเจกต์กู้โลกที่สั่งไปทำไมยังไม่เสร็จ! แกเอาเวลาไปทำอะไรอยู่!” เก่งมองดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผล ‘การสอบเลื่อนตำแหน่งล้มเหลว’ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เหลือบไปเห็นเศษเหรียญบาทเก่าๆ ที่เขากำลังถืออยู่ในมือขวา และมีรอยเลือดจางๆ ติดอยู่บนนั้น... เขาไม่ได้ถูกส่งย้อนเวลา แต่เขากำลังถูกขังอยู่ในลูปที่ไม่มีวันสิ้นสุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนที่ 30 นี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าครับ ฮาไม่จำกัด ครับ