นัดเดทที่ล่มไม่เป็นท่า

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนคนเพิ่งถูกหวยรางวัลที่หนึ่งแต่ดันทำลอตเตอรี่หายลงท่อระบายน้ำ ผมขออนุญาตมัดปากคุณไว้ด้วยเนกไทผืนนี้เดี๋ยวนี้เลยครับคุณเก่ง!" เสียงกระซิบลอดไรฟันของแอรีสที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นข้างหูเก่ง ในขณะที่เขากำลังพยายามจัดปกเสื้อเชิ้ตที่รีดมาจนเรียบกริบให้เข้าที่ เก่งสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามไม่สนใจเทพสงครามตกอับที่กำลังนั่งแอบอยู่หลังพุ่มไม้ประดับในร้านอาหารหรูใจกลางเมือง พร้อมกับกะละมังมาม่ากึ่งสำเร็จรูปที่ถือติดมือมาด้วยอย่างไม่รู้กาลเทศะ "คุณแอรีสครับ... นี่คือเดทแรกของผมในรอบห้าปี แล้วนี่ก็คือร้านอาหารที่คุณบอกเองว่า 'แพงจนถ้ากินไม่หมดต้องล้างจานใช้หนี้' ดังนั้น ได้โปรด หยุดทำตัวเป็นเงาผีหลอกหลอนผมสักครึ่งชั่วโมงได้ไหมครับ?" เก่งเค้นเสียงตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่พยายามคงความเป็นสุภาพบุรุษ แม้ในใจจะอยากถีบคนข้างๆ ให้กระเด็นไปถึงดาวอังคาร "เดท? มนุษย์เนี่ยนะชอบทำกิจกรรมเสียเวลาด้วยการนั่งเคี้ยวอาหารช้าๆ แล้วคุยเรื่องสัพเพเหระ แทนที่จะไปบุกฐานทัพศัตรูให้รู้แล้วรู้รอด" แอรีสพ่นลมหายใจออกทางจมูก ก่อนจะหยิบส้อมพลาสติกขึ้นมาจิ้มเส้นมาม่าที่เย็นชืด "ไปเถอะ สาวคนนั้นมาถึงแล้ว... ดูท่าทางหล่อนจะไม่ได้พกดาบมาด้วย สงสัยจะเป็นศัตรูสายเวทมนตร์แน่ๆ" เก่งแทบอยากจะเอาหน้าฟาดโต๊ะให้รู้แล้วรู้รอด 'นั่นมันคุณริน พนักงานบัญชีต่างสาขาที่เขาส่งอีเมลจีบมาสามเดือนเต็มๆ นะครับ ไม่ใช่แม่มดดาร์กอาร์ตที่ไหน!' เขาลุกขึ้นยืน ปรับท่าทางให้ดูสง่าที่สุดเท่าที่ความประหม่าจะอำนวย ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะเบอร์ 12 ซึ่งหญิงสาวในชุดเดรสสีครีมกำลังนั่งอ่านเมนูอยู่ เธอเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนจนหัวใจของเก่งเต้นรัวเหมือนกลองชุด "สวัสดีครับคุณริน... ขอโทษที่ให้รอนะครับ พอดีผมติดธุระ... กะทันหันนิดหน่อยครับ" เก่งกล่าวอย่างสุภาพ พลางดึงเก้าอี้ให้นั่ง "ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณเก่ง รินก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน" รินตอบเสียงหวาน บรรยากาศกำลังไปได้สวย เก่งพยายามประคองบทสนทนาให้ลื่นไหล เรื่องงาน เรื่องงานอดิเรก แม้จะมีจังหวะที่เขาเผลอหลุดปากเรื่อง 'การกู้โลก' ไปบ้างแต่ก็แถจนสีข้างถลอกว่าหมายถึง 'การกู้สถานการณ์วิกฤตของโปรเจกต์' จนกระทั่ง... "นี่ผู้ชายคนนี้เขาสวมแหวนที่ทำจากพลังงานความมืดหรือเปล่าคุณเก่ง? ทำไมรังสีออร่ามันถึงได้เหม็นเน่าขนาดนั้น!" เสียงตะโกนแหวกอากาศดังขึ้นกลางร้านอาหารเงียบสงบ แอรีสในสภาพเสื้อยืดโคร่งๆ กับกางเกงเลเดินดุ่มๆ เข้ามาที่โต๊ะ พร้อมกับชี้หน้าชายหนุ่มโต๊ะข้างๆ ที่กำลังจะคุกเข่าขอแฟนสาวแต่งงาน "คุณแอรีส! หยุดนะครับ!" เก่งกระโดดคว้าแขนเทพสงครามไว้ แต่ด้วยแรงมหาศาลของอดีตเทพ เก่งแทบจะปลิวติดมือไป "ปล่อยข้า! เจ้าไม่เห็นหรือไงว่านั่นมันการทำพิธีปลุกเสกมนต์ดำชัดๆ! เขาเอาเหล็กวงกลมนั่นมาพันนิ้วผู้หญิงเพื่อพันธนาการดวงวิญญาณ!" แอรีสโวยวายพร้อมกับคว้าขวดไวน์ราคาแพงของโต๊ะข้างๆ ขึ้นมาทำท่าจะสาปแช่ง ทั้งร้านอาหารตกอยู่ในความเงียบงัน ลูกค้าหลายคนเริ่มหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่เก่งเหงื่อแตกพลั่ก เขาต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้ว่าจะปล่อยให้แอรีสทำลายเดทครั้งนี้ หรือจะสารภาพความจริงบางอย่างที่เก็บงำมานาน "คุณรินครับ... ผมอธิบายได้... คือพี่ชายผมเขามีอาการทางจิตน่ะครับ!" เก่งรีบตะโกนบอกก่อนจะพุ่งตัวเข้าล็อกคอแอรีสจากด้านหลัง "จิตงั้นรึ! เจ้าเด็กเมื่อวานซืน ข้าคือผู้กุมชะตาของสงครามนะเว้ย!" แอรีสสะบัดตัวอย่างแรงจนโต๊ะอาหารสั่นไหว ขวดไวน์ร่วงลงพื้นแตกกระจายเสียงดังสนั่นเหมือนระเบิด วินาทีนั้นเอง ชายหนุ่มโต๊ะข้างๆ ที่เพิ่งจะขอแต่งงาน ก็ลุกขึ้นยืน ชักวัตถุประหลาดรูปร่างคล้ายปืนกลขนาดจิ๋วออกมาจากสูท ลำแสงสีฟ้าพุ่งผ่านหัวของเก่งไปเฉียดฉิวจนเส้นผมขาดกระจุย "แก... แกจำตัวตนของข้าได้สินะ ไอ้เทพตกสวรรค์!" ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้มีท่าทางประหม่าอีกต่อไป แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ดุร้าย และอำมหิตเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ธรรมดา รินที่นั่งอยู่ตรงหน้าเก่งค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนหวานกลายเป็นความเย็นชา เธอหยิบมีดสเต็กบนโต๊ะขึ้นมา แล้วสะบัดเบาๆ จนกลายเป็นดาบยาวที่เปล่งประกายคมกริบ "นัดเดทครั้งนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคนนะคุณเก่ง" รินกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและทรงพลัง "เพราะความจริงแล้ว... ฉันถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาด 'เศษขยะ' อย่างพวกแกทิ้งเสียตั้งแต่วันนี้" เก่งยืนตัวแข็งทื่อ เขาไม่ได้เจอเดทที่ล่มไม่เป็นท่าเสียแล้ว แต่เขาเพิ่งพาตัวเองเดินเข้ามาติดกับดักในใจกลางรังของศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดที่เคยเจอมา ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความกาวของผมในตอนนี้นะครับ ฮาไม่จำกัด ครับ