วิธีแก้ลูปด้วยการนอน

"อย่าเพิ่งเอามีดจ่อคอหอยผมสิครับท่านเทพ! ผมกำลังหาทางออกอยู่... จริงๆ นะ!" ผมตะโกนก้องในขณะที่หมอบราบไปกับพื้นสำนักงานที่เต็มไปด้วยเศษซากของแก้วกาแฟที่แตกกระจาย แอรีสในชุดเสื้อกล้ามย้วยๆ กับกางเกงเลเปื้อนซอสมะเขือเทศยืนตระหง่านอยู่เหนือหัว มือข้างหนึ่งของเขาถือดาบทองคำที่เรืองแสงวาบหวาม ส่วนอีกข้างถือซองมาม่ารสหมูสับที่เพิ่งกินค้างไว้ นี่เป็นรอบที่สิบแปดของวันนี้... หรืออาจจะเป็นรอบที่ร้อยของลูปเวลาบ้าบอนี่ ผมจำไม่ได้แล้ว ลูปที่พนักงานออฟฟิศอย่างผมต้องมานั่งลุ้นว่าโลกจะแตกตอนสิบโมงเช้าด้วยเหตุผลกาวๆ อย่าง 'พระเจ้าลืมปิดสวิตช์เครื่องผลิตหายนะ' แล้วพอผมตาย ผมก็กลับมาอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานเดิมเป๊ะ พร้อมกับกาแฟที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ "เจ้าบอกว่าจะกู้โลก แต่ตอนนี้เจ้าเอาแต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้น ข้าเริ่มเบื่อแล้วนะเก่ง! ถ้าเจ้าไม่หาทางแก้ไอ้ลูปนรกนี่ ข้าจะตัดหัวเจ้าแล้วไปหางานทำในนรกแทนแล้ว!" แอรีสคำราม เสียงของเขาดังจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน "ท่านแอรีสครับ! การนอนมันคือกิจกรรมที่สูงส่งที่สุดของมนุษยชาติเลยนะ!" ผมตะโกนกลับพลางดีดตัวลุกขึ้นยืน จัดเนคไทที่เบี้ยวไปมา "ท่านดูสิ ทุกครั้งที่ผมพยายามไปสู้กับบอสตัวสุดท้าย เราก็ตาย แล้วพอกลับมา ผมก็เครียดจนสติแตก แต่ครั้งนี้... ผมลองสังเกตดูแล้ว ทุกครั้งที่ผมเผลอหลับไปในลูป กฎของเวลามันเริ่มรวน!" แอรีสขมวดคิ้ว ปลายดาบที่จ่อคอหอยผมลดระดับลงเล็กน้อย "เจ้าจะบอกว่า... การขี้เกียจของเจ้าน่ะหรือคือวิธีแก้ปัญหา?" "ไม่ใช่ขี้เกียจครับท่าน แต่มันคือการ 'รีเซ็ตจิตใต้สำนึก' ต่างหาก" ผมอธิบายพลางคว้าหมอนอิงสีตุ่นๆ ที่เก็บได้จากโซฟาสำนักงานมาสวมกอดไว้แน่น "เมื่อกี้ตอนที่ผมกำลังจะตายในลูปก่อน ผมเผลอหลับไปเพราะความเพลียสะสม พอผมตื่นมา ลูปมันไม่ได้เริ่มที่หน้าโต๊ะทำงาน แต่ผมกลับไปโผล่ที่หน้าลิฟต์แทน! ระยะเวลามันเปลี่ยนไปห้านาทีท่าน!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่หมุนดังครืดคราด แอรีสเงียบไปครู่ใหญ่ เขาลดดาบลงจนเกือบจะถึงพื้น ดวงตาที่เคยดุดันเริ่มฉายแววครุ่นคิด "เจ้าจะบอกว่า... การนอน คือการแทรกแซงมิติเวลา?" "ถูกเผงครับ! เหมือนคอมพิวเตอร์ที่แฮงค์แล้วเราต้องกด Sleep เพื่อเคลียร์แรม การกู้โลกครั้งนี้อาจไม่ได้ต้องการดาบศักดิ์สิทธิ์ แต่ต้องการ 'เตียงนอน' หรืออย่างน้อยก็นี่... หมอนใบนี้!" ผมไม่รอช้า ผมลากเก้าอี้ทำงานมาวางต่อกันเป็นเตียงนอนชั่วคราว ท่ามกลางสายตาเวทนาของเทพสงครามที่ตกงาน ผมเริ่มหลับตาลง พยายามทำใจให้สงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ในโลกที่กำลังจะพินาศภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง สติของผมค่อยๆ ดำดิ่งลงสู่ความมืดมิด เสียงของแอรีสที่บ่นพึมพำเกี่ยวกับมาม่าเริ่มห่างออกไป... และทันใดนั้น ผมก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงกว่าปกติ แรงสั่นที่ไม่ใช่จากแผ่นดินไหว แต่มาจากมิติที่กำลังฉีกขาด 'ไอ้เก่ง! ตื่นได้แล้ว!' เสียงของแอรีสดังผ่านเข้ามาในความฝัน แต่คราวนี้มันไม่ได้ยินผ่านหู แต่มันดังก้องในหัว ผมลืมตาโพลงขึ้นมา... แต่สิ่งที่เห็นไม่ใช่โต๊ะทำงาน ไม่ใช่สำนักงานที่คุ้นเคย และไม่ใช่แอรีสที่ถือมาม่าอยู่ข้างๆ ผมยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าสีขาวโพลน พื้นที่รอบข้างไร้ขอบเขต เหมือนอยู่ในห้องสมุดที่ไร้หนังสือ มีเพียงโต๊ะตัวหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ใจกลาง และชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่บนนั้น ชายคนนั้นหันมามองผม รอยยิ้มของเขาดูเป็นมิตร... แต่มันแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายผมแทบแข็งตัว "มาสายไปหน่อยนะคุณเก่ง" ชายคนนั้นกล่าวพลางวางปากกาลง "แอรีสไม่ได้บอกคุณเหรอ ว่านอกจากลูปเวลาแล้ว... ยังมี 'เจ้าหนี้' อีกคนที่รอทวงค่ากู้โลกจากคุณอยู่?" เขายื่นซองจดหมายสีแดงสดมาตรงหน้าผม บนซองเขียนด้วยลายมือตัวบรรจงว่า 'ใบแจ้งหนี้กู้โลก: งวดที่ 40' ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 40 กับผมนะครับ ฮาไม่จำกัดครับ