แผนซ้อนแผนของบริษัท

"คุณจะบอกผมว่า ใบแจ้งหนี้ใบนี้ คือจุดเริ่มต้นของวันสิ้นโลกจริงๆ ไม่ใช่การทวงเงินค่าไฟของสภาเทพใช่ไหมครับ?" ผมจ้องมองซองจดหมายสีแดงสดที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้ผุๆ ของบริษัทเรา ราวกับมันเป็นระเบิดแสวงเครื่องที่พร้อมจะระเบิดใส่หน้าผมได้ทุกเมื่อ เสียงของผมสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่เป็นเพราะความหิวที่ค้างคามาจากมื้อเที่ยงที่เพิ่งกินมาม่าไปซองเดียวกับเทพแอรีส เทพแอรีสที่บัดนี้อยู่ในชุดสูทมือสองไซส์ใหญ่กว่าตัวไปสองเบอร์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงิน แกใช้ตะเกียบเขี่ยเศษเส้นมาม่าที่ติดอยู่ในซอกฟันอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดจนหนวดปลอมที่เพิ่งติดใหม่ๆ ขยับดุ๊กดิ๊ก "ไอ้เก่ง เอ็งนี่มันซื่อจนบื้อเสียจริงนะ" แอรีสวางตะเกียบลงแล้วใช้มือข้างที่สวมแหวนทองวงใหญ่ชี้ไปที่ซองจดหมาย "นี่มันไม่ใช่ใบแจ้งหนี้ธรรมดา แต่มันคือ 'คำสั่งเก็บกวาด' หากเราไม่จ่ายตามงวดที่กำหนด พวกระดับบนที่อยู่เบื้องหลังบริษัทเราเนี่ยแหละ จะเป็นคนกู้โลกด้วยวิธีที่... เอ่อ... พินาศที่สุดเท่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้" "ระดับบน?" ผมทวนคำ เสียงแหลมขึ้นหนึ่งระดับ "บริษัทเรามีระดับบนด้วยเหรอครับ? ผมนึกว่าเราคือบริษัทรับจ้างกู้โลกแบบอินดี้ ที่มีแค่ผมกับคุณที่เป็นพนักงานแบบพาร์ทไทม์วนลูปไปวันๆ" แอรีสหัวเราะหึๆ ในลำคอ สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างออฟฟิศที่เห็นเพียงกำแพงอิฐของตึกข้างๆ "เอ็งลองคิดดูสิไอ้หนุ่ม โลกใบนี้มันวุ่นวายขนาดไหน ทำไมบริษัทเล็กๆ อย่างเราถึงยังอยู่รอดมาได้จนถึงตอนที่ 41 ทั้งที่อุปกรณ์สำนักงานเรายังต้องอาศัยการยืมเครื่องถ่ายเอกสารจากร้านข้างๆ ตลอดเวลา?" ผมเงียบไป ผมเริ่มตระหนักถึงความผิดปกติที่เคยมองข้ามมาตลอด บัญชีรายรับรายจ่ายที่เหมือนเลขสุ่ม ปริ้นเตอร์ที่มักจะพิมพ์ออกมาเป็นข้อความลับแปลกๆ แทนที่จะเป็นใบเสร็จ และห้องเก็บของชั้นล่างที่ผมไม่เคยได้รับอนุญาตให้เข้าไปกุญแจสำคัญอาจจะอยู่ในนั้น "ไปกันเถอะ" แอรีสลุกขึ้นยืนพลางจัดสูทให้เข้าที่ "เราจะไปเปิด 'ห้องบัญชี' ที่เจ้าของบริษัทบอกว่าห้ามเข้ากัน ถ้าเราตาย ก็ถือว่าเอ็งไม่ได้จ่ายค่าหวยงวดที่แล้วให้ข้าก็แล้วกัน" เราเดินลงบันไดวนแคบๆ ไปยังห้องใต้ดิน เสียงรองเท้าหนังของผมกระทบพื้นปูนดังสะท้อนก้องไปทั่ว บรรยากาศเงียบสงัดจนผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวเหมือนกลองชุด แอรีสหยิบมีดพกออกมาจากกระเป๋ากางเกง ไม่ใช่เพื่อเอาไว้สู้ แต่เอาไว้สะเดาะกลอนที่ล็อคอย่างแน่นหนา "ถ้าข้างในนี้เป็นแค่ห้องเก็บเอกสารเก่าๆ ผมจะขอลาออกจริงๆ นะครับ" ผมพึมพำขณะที่แอรีสค่อยๆ หมุนลูกบิดประตู "เตรียมตัวให้ดีก็แล้วกัน เพราะที่นี่ไม่ใช่ห้องเก็บเอกสาร แต่มันคือ... ห้องควบคุมความน่าจะเป็น" แอรีสดันประตูเปิดออกเบาๆ แสงไฟสีฟ้าอมเขียวสว่างวาบขึ้นทันทีที่บานประตูเปิดกว้าง ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้ผมถึงกับเข่าอ่อน บนผนังห้องมีจอภาพนับร้อยจอ แต่ละจอฉายภาพเหตุการณ์ที่ดูเหมือนเรื่องปกติ แต่เมื่อมองดีๆ กลับเห็นเส้นใยสีทองที่เชื่อมโยงระหว่างผู้คนในแต่ละเหตุการณ์เข้าด้วยกัน และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือภาพบนจอหนึ่งที่ฉายให้เห็นตัวผมเอง... ในวัยที่แก่กว่านี้ พร้อมกับสมุดบัญชีในมือ "นั่นผม... กำลังทำอะไรครับ?" ผมถามเสียงหลง ขณะที่แอรีสเดินเข้าไปหน้าจอใหญ่ตรงกลางแล้วกดปุ่มรัวๆ "เอ็งไม่ได้แค่กู้โลกไอ้เก่ง" แอรีสหันมามองผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่เทพแอรีสจอมกะล่อนคนเดิม แต่เป็นบางสิ่งที่ดูขลังและน่าสะพรึงกลัว "เอ็งคือ 'ตัวแปร' ที่บริษัทนี้สร้างขึ้นมาเพื่อแก้สมการของจักรวาล และซองจดหมายแดงนั่น... ไม่ใช่ใบแจ้งหนี้ แต่มันคือใบสั่งตายของเอ็ง หากเอ็งเลิกทำงานนี้เมื่อไหร่" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านหลังเรา ประตูห้องใต้ดินถูกพังเข้ามาโดยกลุ่มคนที่สวมชุดสูทสีเทาล้วน ไม่มีใบหน้า มีเพียงกระจกเงาสะท้อนภาพของผมที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่ หนึ่งในนั้นก้าวออกมา พร้อมกับยื่นกระดาษสีแดงสดอีกใบมาตรงหน้าผม "ขออภัยคุณเก่ง งวดที่ 40 ของคุณถูกยกเลิกเนื่องจากข้อผิดพลาดของระบบ... ตอนนี้เรากำลังดำเนินการกู้โลก... โดยการลบตัวแปรที่ผิดพลาดอย่างคุณทิ้งเสียเดี๋ยวนี้ครับ" ท่ามกลางความโกลาหล แอรีสคว้าคอเสื้อผมแล้วตะโกน "วิ่งไอ้เก่ง! อย่าถามว่าทำไม ให้ถามว่าจะรอดไปได้ยังไง!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ! - ฮาไม่จำกัด -