การทอดทิ้งของโชคชะตา

กลิ่นอับของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอืดน้ำซุปในถ้วยโฟมเก่าๆ คละคลุ้งไปทั่วห้องเช่าขนาดสี่คูณสี่เมตร แสงไฟนีออนกะพริบถี่ๆ ราวกับกำลังจะหมดลมหายใจตามเจ้าของห้อง เก่งนั่งคุดคู้กอดเข่าอยู่บนพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาที่เคยฉายแววหวาดระแวงโลกใบนี้มาตลอด บัดนี้กลับว่างเปล่า ไร้ประกาย ราวกับถูกควักเอาวิญญาณและความมั่นใจทั้งหมดออกไปจนเหลือเพียงเปลือก เหตุการณ์ความล้มเหลวในการกู้โลกครั้งล่าสุดเมื่อวานนี้ยังคงหลอนอยู่ในโสตประสาท เสียงหัวingเยาะของปีศาจระดับภัยพิบัติ และความจริงที่ว่าพลังพิเศษกระจอกงอกง่อยของเขา—พลังในการ "เลื่อนประชุมได้อย่างแม่นยำ 5 นาที"—ได้หายวับไปกับตา ราวกับระบบปฏิบัติการในร่างกายทำการถอนการติดตั้งตัวเองอย่างไร้เยื่อใย "นายเลิกทำตัวเป็นซากศพที่ยังหายใจได้สักทีเถอะ เก่ง" เสียงทุ้มห้วนของเทพแอรีส ผู้ซึ่งตอนนี้สวมเสื้อกล้ามขาดๆ และกางเกงเจงกระเบนสีซีด ดังขึ้นจากมุมห้อง เทพเจ้าแห่งสงครามผู้ยิ่งใหญ่กำลังใช้ตะเกียบหนีบเศษเส้นมาม่าชิ้นสุดท้ายเข้าปาก ใบหน้าของเขามีร่องรอยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เก่งไม่ตอบ เขายังคงจ้องมองฝ่ามือตัวเอง มือคู่นี้ที่เคยใช้ถือปากกาเซ็นอนุมัติงบประมาณบริษัท และเคยจับมือกับเทพเจ้าเพื่อกู้โลก แต่ตอนนี้มันสั่นเทา ไร้เรี่ยวแรง แม้แต่จะเอื้อมไปหยิบรีโมททีวีเขาก็ยังทำไม่ไหว โชคชะตาไม่ได้แค่เล่นตลกกับเขา แต่มันถีบเขาตกเหวแล้วเอาหินกลบ "พลังของข้า... มันหายไปแล้วครับ แอรีส" เก่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือ คอของเขาแห้งผาก "ผมไม่ได้เป็นแค่พนักงานออฟฟิศตกงานธรรมดาอีกแล้ว... ผมเป็นคนไร้ค่าอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีใครจ้าง ไม่มีพลังกู้โลก แถมค่าห้องก็ค้างมาสามเดือนแล้วด้วย" แอรีสวางถ้วยมาม่าลงบนพื้น เสียงกระทบกันเบาๆ ดังก้องในความเงียบ เทพสงครามถอนหายใจยาวนาน เดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ชายหนุ่มที่กำลังสิ้นหวัง ก่อนจะนั่งยองๆ ลงตรงหน้า ดวงตาคมกริบของอดีตเทพผู้ทรงอำนาจจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ไร้แววของเก่ง "เจ้าคิดว่าความเป็นมนุษย์มันวัดกันที่พลังเวทมนตร์หรือไอ้ปาฏิหาริย์งี่เง่าพวกนั้นหรือไง?" แอรีสถามเสียงต่ำ น้ำเสียงจริงจังจนเก่งต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเล็กน้อย "ตอนที่ข้าอยู่บนสภาเทพ ข้ามีพลังทำลายล้างเป็นพันๆ โลก แต่ข้าก็ปกป้องใครไม่ได้เลย... จนกระทั่งข้าได้มาเห็นไอ้มนุษย์หน้าโง่คนหนึ่ง ที่ดวงซวยฉิบหาย แต่มันก็ยังกัดฟันลุกขึ้นมาประท้วงหัวหน้าแผนกเพื่อปกป้องลูกน้องในทีม ทั้งๆ ที่ขาตัวเองสั่นพับๆ" เก่งนิ่งอึ้ง คำพูดของแอรีสสะกิดใจบางอย่าง ความทรงจำเก่าๆ ไหลย้อนกลับมา—วันที่เขาตัดสินใจก้าวเท้าเข้ามาใน "บริษัทรับจ้างกู้โลก" แห่งนี้ ไม่ใช่เพราะเขามีพลังวิเศษ แต่เพราะเขาไม่อยากเห็นใครต้องทนทุกข์ทรมานเหมือนที่เขาเคยโดนเอารัดเอาเปรียบในออฟฟิศเก่า "แต่วันนี้ผมไม่มีอะไรเหลือแล้วนะ... พลังก็ไม่มี ความมั่นใจก็ติดลบ" เก่งพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสมเพชตัวเอง "ผมมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาดคนหนึ่ง" "ถูกต้อง! เจ้ามันขี้ขลาด" แอรีสสวนขึ้นทันควันโดยไม่ไว้หน้า "แต่ความขี้ขลาดไม่ได้หมายความว่าเจ้าไม่มีสิทธิ์สู้ เจ้าแค่กำลังใช้มันเป็นข้ออ้างในการนอนรอความตายบนพื้นห้องเหม็นอับนี่!" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของตู้เย็นเก่าๆ ที่ใกล้พัง เก่งเม้มปากแน่น หัวใจที่เคยด้านชาเริ่มเต้นรัวขึ้นมาทีละน้อย ความโกรธปะปนกับความอับอายตีรวนอยู่ในอก เขาเกลียดคำดูถูก แต่เขาก็เกลียดตัวเองที่ปฏิเสธความจริงข้อนั้นไม่ได้ ทว่า... ก่อนที่เก่งจะได้เอื้อนเอ่ยประโยคใดเพื่อเถียงเทพเจ้าตกอับ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" มันไม่ใช่เสียงเคาะประตูห้องเช่าธรรมดา แต่เป็นจังหวะสามครั้งที่หนักแน่น ทรงพลัง และเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล จนบานประตูไม้เก่าๆ ถึงกับสั่นสะเทือน ฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากวงกบ แอรีสขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณนักรบตื่นตัวทันที มือหนาเอื้อมไปคว้าทัพพีตักแกงใกล้ตัวมาถือไว้แทนอาวุธ เก่งเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใครกันที่จะมาหาเขาในสภาพที่ตกอับถึงขีดสุดแบบนี้? เจ้า债主 (เจ้าหนี้) หรือว่า... ปีศาจตนใหม่ที่ตามมาเก็บกวาดซากอารยธรรม? แอรีสส่งสัญญาณมือให้เก่งนิ่งเงียบ ก่อนจะค่อยๆ ย่องไปแนบหูกับบานประตู แล้วตัดสินใจบิดลูกบิดกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี! ทว่า สิ่งที่ยืนอยู่หลังบานประตูนั้น กลับไม่ใช่ทั้งเจ้าหนี้และปีศาจ แต่เป็นร่างของหญิงสาวในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าเรียบนิ่งไร้รอยยิ้ม เธอกำลังถือแฟ้มเอกสารสีทองอร่าม พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนתเยือกขึ้นอย่างฉับพลัน "สวัสดีค่ะ หัวหน้าทีมเก่ง ดิฉันมาจาก 'แผนกทรัพยากรบุคคลระหว่างมิติ'..." หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงอำนาจ "และคุณถูกบังคับให้เซ็นสัญญาต่ออายุการทำงาน... ในฐานะ 'กรรมการผู้จัดการ' คนใหม่ของพวกเราค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!