ติดอยู่ในลูปเวลาที่น่าเบื่อ

"ถ้ามึงจะเอาหอกแทงพุงกูเพื่อพิสูจน์ว่าเป็นลูปจริงหรือเปล่า ช่วยบอกกูสักนิดได้ไหมว่าหอกนั่นน่ะ... มันผ่านการล้างจานมาหรือยัง!" ผมตวาดลั่นในขณะที่กระโดดหลบคมหอกของเทพแอรีสที่พุ่งเข้าใส่หน้าอกอย่างแม่นยำ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องตลกที่แย่ที่สุด เพราะวินาทีที่คมหอกเฉียดผ่านเนคไทผมไป ประตูห้องประชุมที่พังทลายลงในตอนที่แล้วก็ดันกลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน อีกทั้งกองทัพเงามืดที่ควรจะล้อมพวกเราไว้ กลับกลายเป็นเพียงเงาสะท้อนจากเครื่องชงกาแฟที่กำลังเดือดปุดๆ ในมุมห้อง "เอ้า... อ้าว?" แอรีสชะงักหอกลง มือข้างหนึ่งเกาหัวยิกๆ "นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย? เมื่อกี้พวกมันยังตะโกนจะเอาเลือดเราไปทำน้ำซุปอยู่เลยนะ" ผมถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ มองนาฬิกาบนผนังที่เข็มวินาทีมันกระตุกกลับไปที่เลขสิบสองอีกครั้ง... เป็นรอบที่สิบแปดของวันจันทร์ที่แสนบัดซบนี้ "เราติดลูปครับคุณเทพ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์เหมือนพนักงานออฟฟิศที่กำลังจะถูกเลิกจ้าง "และดูเหมือนว่าจักรวาลจะจงใจแกล้งผมด้วยการล็อคเวลาไว้ที่ 'วันจันทร์' วันที่ผมเกลียดที่สุดในสัปดาห์" "ลูปเวลา? ฟังดูเหมือนเกมโชว์ราคาถูกที่ข้าเคยดูตอนตกงานเลย" แอรีสวางหอกลงบนโต๊ะประชุม ก่อนจะหยิบซองมาม่าขึ้นมาฉีกเตรียมใส่ถ้วย "เอาน่า อย่างน้อยเราก็ได้กินมาม่าฟรีไม่จำกัดจำนวนครั้งนะมึง" ผมมองดูแอรีสที่กำลังเทน้ำร้อนลงในถ้วยด้วยความเฉยเมย เขาไม่เข้าใจหรอกว่าสำหรับมนุษย์เงินเดือนอย่างผม การต้องติดอยู่ในวันจันทร์ที่งานท่วมหัว ประชุมไม่มีวันจบสิ้น และหัวหน้าฝ่ายขายที่เอาแต่พ่นคำคม 'Work hard, Play harder' ใส่หน้าทุกๆ สองชั่วโมง มันทรมานพอๆ กับการตกนรกขุมที่ลึกที่สุด "คุณเทพครับ..." ผมเดินเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นไอความร้อนจากถ้วยมาม่า "ถ้าเราหาต้นตอของลูปนี้ไม่เจอ ผมว่าสมองผมคงได้พังก่อนที่โลกจะถูกกู้เสร็จแน่ๆ" "ต้นตอเหรอ?" แอรีสซดน้ำซุปดังซู๊ด "มึงจำเรื่องที่ไอ้หัวหน้าแผนกมาร์เก็ตติ้งมันด่ามึงตอนเข้าห้องประชุมรอบแรกได้ไหม? มันพูดอะไรที่มึงรู้สึกว่า 'ถ้ากูฆ่ามันได้ตอนนี้เลยก็คงดี' บ้างหรือเปล่า?" ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพความทรงจำไหลย้อนกลับมา รอบที่สามที่ผมติดอยู่ในลูปนี้ ผมเผลอแอบแช่งหัวหน้าไปว่า 'ขอให้โลกหมุนวนอยู่แค่เช้าวันจันทร์แบบนี้ไปจนตายเลยไป๊!'... อย่าบอกนะว่าพลังงานความกาวของผมมันไปกระตุ้น artifact บางอย่างในห้องนี้? "คุณเทพ..." ผมเสียงสั่น "ผมคิดว่าผมทำพลาดครั้งใหญ่เข้าให้แล้ว" "พลาดอะไรวะ?" "ผมด่ากราดไปว่าขอให้โลกหยุดหมุนในวันจันทร์ครับ" แอรีสหัวเราะร่วนจนมาม่าเกือบกระเด็นออกจากปาก "ฮ่าๆๆ! ไอ้ลูกศิษย์คนดีของข้า มึงนี่มันตัวสร้างเรื่องจริงๆ! แต่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเราก็หาวิธีแก้ได้... ถ้าสมมติว่ากูเอาหอกนี่ฟาดกบาลมึงแรงๆ สักที มึงว่าลูปมันจะรีเซ็ตไหม?" "นั่นไม่ใช่การแก้ปัญหาครับ นั่นเขาเรียกการทำร้ายร่างกายเพื่อนร่วมงาน!" ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องประชุมก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน แสงไฟที่เคยสว่างไสวกลับมืดสลัวลง เงาดำที่เคยเป็นเพียงเครื่องชงกาแฟเริ่มขยายตัวออกมาจากมุมห้อง มันเปลี่ยนรูปร่างเป็นชายในชุดสูทสีเทาหม่น หน้าตาเรียบเฉยจนน่าขนลุก เขาถือแฟ้มเอกสารบางอย่างเดินเข้ามาหาเราอย่างใจเย็น "การประชุมรอบที่สิบเก้า... กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะครับ คุณเก่ง" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ผมกับแอรีสมองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย ก่อนที่ผมจะหยิบเครื่องคิดเลขบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ราวกับเป็นอาวุธ "คุณเป็นใคร? แล้วทำไมถึงรู้ว่าเราติดอยู่ในลูป!" ชายในชุดสูทไม่ได้ตอบคำถาม เขายกนาฬิกาพกขึ้นมาดู ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "ผมคือผู้ตรวจสอบนโยบายการกู้โลก... และดูเหมือนว่าคุณกำลังจะทำผิดกฎข้อที่หนึ่งของบริษัทเรา คือการทำให้วันจันทร์กลายเป็นวันนิรันดร์" เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กองทัพเงามืดที่เคยหายไปก็พุ่งทะลักเข้ามาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้พวกมันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว พวกมันกรูเข้ามาล้อมโต๊ะประชุมจนมิด และในมือของเงามืดเหล่านั้น... แต่ละตัวถือเอกสาร 'คำร้องขอลาออก' ที่มีชื่อของผมแปะหราอยู่ทุกใบ ผมกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก นี่ไม่ใช่แค่การติดลูปวันจันทร์ธรรมดาแล้ว นี่มันคือฝันร้ายของการเป็นพนักงานออฟฟิศที่กำลังจะถูกไล่ออกอย่างเป็นทางการโดยพลังลึกลับ! "คุณเทพครับ..." ผมกระซิบเสียงแผ่ว "ดูเหมือนว่าครั้งนี้... เราอาจจะต้องสู้จนกว่าจะล้มละลายจริงๆ แล้วล่ะครับ" แอรีสชักหอกออกมาจากโต๊ะ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความกระหายการต่อสู้ "ในที่สุด! ได้เวลาปั่นป่วนไอ้ระบบงี่เง่านี่สักที เตรียมตัวให้พร้อมไอ้เก่ง! เราจะจบงานนี้ด้วยการเผาห้องประชุมนี้ทิ้งซะ!" ในขณะที่ผมกำลังจะยกมือขึ้นเพื่อร่ายคาถากาวๆ ของผมอยู่นั้น ชายในชุดสูทก็ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าผม แล้ววางกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะ "นี่คือคำสั่งย้ายแผนกของคุณ..." เขากระซิบเสียงเย็น "จากพนักงานกู้โลก... ไปสู่พนักงานคัดแยกขยะในนรกขุมที่สิบเอ็ด" ผมก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น มือที่ถือเครื่องคิดเลขสั่นเทา เพราะสิ่งที่ปรากฏอยู่ในรายชื่อหัวหน้าแผนกที่จะต้องไปรายงานตัวด้วยในวันพรุ่งนี้... คือชื่อของ 'ผมเอง' ที่เป็นคนจากอนาคตอีกสามปีข้างหน้า ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงตอนนี้นะครับ หวังว่าจะสนุกและได้รับความบันเทิงไม่มากก็น้อยนะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ! ฮาไม่จำกัด