ความโกลาหลในวันประชุมใหญ่

"ถ้าคุณยังไม่หยุดเอาขาพาดโต๊ะประชุม ผมสาบานว่าเทพสงครามอย่างผมจะเปลี่ยนห้องนี้ให้กลายเป็นสุสานเทพที่เหม็นกลิ่นมาม่าที่สุดในประวัติศาสตร์สามโลกเลยคอยดู!" เสียงคำรามของแอรีสที่พยายามคีบเส้นมาม่าด้วยตะเกียบพลาสติกดังลั่นห้องประชุมหรูหราที่ปูด้วยพรมขนสัตว์นุ่มนิ่ม เก้าอี้ทองคำสิบสองตัวถูกจองโดยเหล่าเทพผู้ทรงอิทธิพล แต่ในเวลานี้ บรรยากาศภายในห้องมันดูเหมือนวงเหล้าในเพิงหมาแหงนมากกว่าการประชุมระดับจักรวาล เก่งนั่งตัวลีบอยู่หัวโต๊ะ มือข้างหนึ่งกุมขมับ ส่วนอีกข้างพยายามดึงเนกไทที่เริ่มรัดคอจนหายใจไม่ออก สายตาของเขากวาดมองรอบห้องที่เต็มไปด้วยออร่าสังหารจากเทพเจ้าที่จ้องจะกัดคอคนข้างๆ ตั้งแต่ก้าวเข้ามา "แอรีส... ใจเย็นก่อนครับ นี่มันประชุมใหญ่ประจำปี ไม่ใช่สังเวียนมวยปล้ำ" ผมพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจอยากจะมุดลงไปใต้โต๊ะแล้วหนีกลับออฟฟิศไปปั่นงานเอกสารที่ค้างอยู่เสียเต็มประดา "เย็นเหรอ? เก่ง ดูไอ้เทพแห่งโชคลาภนั่นสิ มันมองหน้าฉันเหมือนฉันเป็นหนี้มันห้าบาทมาสามพันปีแล้วนะ" แอรีสชี้ตะเกียบไปทางเทพรูปร่างท้วมที่นั่งถูแหวนเพชรบนนิ้วด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง "ก็แกมันเทพตกอับนี่หว่า" เทพโชคลาภสวนกลับทันควัน พร้อมกับหัวเราะเยาะ "แถมยังพาไอ้มนุษย์หน้าจืดที่ไหนก็ไม่รู้มานั่งเป็นประธานประชุมอีก สภาเทพเราตกต่ำถึงขั้นให้พนักงานกินเงินเดือนมาตัดสินชะตากรรมจักรวาลแล้วหรือไง?" คำว่า 'มนุษย์หน้าจืด' แทงทะลุใจกลางความรู้สึกของผมเข้าอย่างจัง ผมถอนหายใจยาว พลางนึกถึงคำพูดของตัวเองในอนาคตเมื่อตอนที่แล้ว 'ยินดีที่ได้พบกันนะ... ตัวผมในอนาคตที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย' คำพูดนั้นยังคงหลอกหลอนจนผมเผลอกำมือแน่นใต้โต๊ะ "ถ้าผมหน้าจืด แล้วพวกท่านที่นั่งอยู่ตรงนี้มีใครฉลาดพอจะแก้ปัญหางบประมาณกู้โลกที่ติดลบอยู่หมื่นล้านบ้างไหมครับ?" ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี พยายามทำตัวให้ดูภูมิฐานราวกับประธานบริษัทที่กำลังจะประกาศไล่พนักงานออก "เอาล่ะครับ ปิดโหมดจิกกัด แล้วเปิดโหมดแก้ปัญหา ใครมีข้อเสนออะไรว่ามา ถ้าไม่มี ผมจะเสนอโครงการ 'ขายหมูปิ้งหน้าสภา' เพื่อระดมทุนกู้โลกแทน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ เทพหลายองค์อ้าปากค้าง ก่อนที่เทพธิดาแห่งความยุติธรรมจะทุบโต๊ะดังปัง "ไร้สาระ! เราคือเทพเจ้า ไม่ใช่พ่อค้าขายหมูปิ้ง!" "แล้วเทพเจ้ามีเงินจ่ายค่าไฟฟ้าที่กำลังจะโดนตัดในอีกสามวันไหมครับ?" ผมย้อนถามทันที ความกาวในสมองเริ่มทำงานเมื่อเห็นใบหน้าของเหล่าเทพที่เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความลนลาน "เดี๋ยวนะ..." แอรีสขัดจังหวะ วางถ้วยมาม่าลงแล้วหันมามองผมด้วยสายตาจริงจังที่หาได้ยาก "เก่ง นายพูดเรื่องงบประมาณติดลบ... นายรู้เรื่อง 'บัญชีลับ' ของสภานั่นแล้วเหรอ?" ผมชะงัก นี่คือจุดเปลี่ยนที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน บัญชีลับ? เรื่องงบประมาณที่ว่าติดลบ มันไม่ได้เกิดจากการบริหารงานห่วยแตก แต่มันเกิดจากการที่เงินทุนถูกโยกย้ายไปที่อื่น—ที่ไหนสักแห่งที่เหนือกว่าสภาเทพแห่งนี้ "ผมแค่เดาครับ" ผมตอบพลางหยิบแฟ้มเอกสารที่ได้มาจากการไปรื้อห้องใต้ดินของบริษัทขึ้นมา "แต่ดูเหมือนว่าการประชุมวันนี้ พวกท่านทุกคน... ไม่ได้มาเพื่อกู้โลก แต่มาเพื่อแบ่งเค้กที่เหลืออยู่สินะครับ" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความวุ่นวายกลายเป็นความเย็นเยียบจนน่าขนลุก เทพทุกองค์หยุดเคลื่อนไหว สายตาทุกคู่จ้องมาที่ผมด้วยความระแวง ผมเริ่มสัมผัสได้ว่าตัวเองเดินเข้ามาในกับดักที่วางไว้อย่างแยบยลตั้งแต่ก่อนจะเริ่มประชุมเสียอีก "คุณพูดมากเกินไปแล้ว มนุษย์" เสียงทุ้มต่ำดังก้องมาจากมุมมืดของห้อง เก้าอี้ตัวที่ 13 ที่เคยว่างเปล่าค่อยๆ ถูกเลื่อนออกมา ใครคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ ผิวหนังดูซีดเผือดเหมือนไม่เคยโดนแสงแดด และดวงตาของเขามันช่างดูคุ้นเคยจนหัวใจของผมแทบหยุดเต้น ชายคนนั้นลุกขึ้นยืน เขามีโครงหน้าเดียวกับผม... เพียงแต่ดูมีอำนาจและเยือกเย็นกว่าหลายเท่า "นั่นไง ตัวจริงของนายล่ะ เก่ง" แอรีสกระซิบข้างหูผม เสียงสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "นั่นไม่ใช่แค่ตัวนายในอนาคต แต่นั่นคือคนที่ 'ลบ' ทุกอย่างที่นายพยายามสร้างขึ้นทิ้งไปในทุกๆ ลูปที่นายพยายามจะกู้โลก" ชายคนนั้นเดินตรงมาที่ผม รอยยิ้มมุมปากของเขาดูใจร้ายจนผมอยากจะถอยหลังหนี "ยินดีที่ได้พบกันนะ เก่ง... แต่เสียใจด้วยที่การประชุมวันนี้ มันไม่ใช่เรื่องของเงินกู้ แต่มันคือเรื่องของ 'การเก็บกวาด' สิ่งที่น่ารำคาญอย่างนายทิ้งไปเสียที" เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ประตูห้องประชุมที่ถูกปิดตายก็พังทะลายลง พร้อมกับกองทัพเงามืดที่พุ่งทะลักเข้ามาล้อมพวกเราไว้จนไม่มีทางหนี ฮาไม่จำกัดขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนวุ่นวายและกาวไม่หยุดหย่อนของเก่งและชาวคณะนะครับ