บอสใหญ่เริ่มเคลื่อนไหว

"ถ้าคุณยังไม่เลิกเอามาม่ารสหมูสับไปเวฟทั้งห่อแบบไม่ใส่น้ำอีกครั้ง ผมจะถือว่าคุณคือภัยพิบัติระดับจักรวาลที่ผมต้องกำจัดทิ้งแทนพวกผู้ร้ายนะครับ!" ผมกระแทกเอกสารรายงานงบประมาณที่ติดลบยิ่งกว่าค่าความมั่นใจในตัวเองลงบนโต๊ะทำงาน เทพแอรีสในร่างชายหนุ่มพุงพลุ้ยสวมเสื้อกล้ามย้วยๆ เงยหน้าขึ้นจากถ้วยมาม่าที่ส่งกลิ่นไหม้โชยไปทั่วออฟฟิศ แววตาของเทพสงครามผู้เกรียงไกรดูสับสนมากกว่าปกติ เขาไม่ได้สนคำขู่ของผมแม้แต่น้อย แต่กลับชี้มือไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ของบริษัท "เก่ง... เจ้าเลิกสนเรื่องมาม่าแล้วดูข้างล่างนั่นก่อนเถอะ ดูเหมือนพวก 'ลูกค้าเก่า' ของข้าจะไม่ได้มาแค่ทวงหนี้ค่าธรรมเนียมบัตรเครดิตเทพแล้วล่ะ" ผมเดินไปที่หน้าต่างด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ปกติออฟฟิศของเราตั้งอยู่ในตึกแถวโทรมๆ ที่ไม่มีใครสนใจ แต่ทว่าวันนี้ ถนนหน้าตึกกลับเต็มไปด้วยชายชุดสูทสีดำสนิทนับร้อยคนที่ยืนนิ่งสนิทราวกับหุ่นยนต์ พวกเขาไม่ได้พกอาวุธร้ายแรง แต่พวกเขากำลังทำสิ่งที่น่าขนลุกกว่านั้น นั่นคือการ 'ขัดขวาง' ทุกอย่างที่ขวางหน้า รถส่งอาหารที่กำลังจะมาส่งมื้อเที่ยงถูกสกัดไว้ คนส่งไปรษณีย์ที่ถือพัสดุสำคัญโดนล้อมวง และที่แย่ที่สุดคือ... พวกเขาเดินเข้าไปกดกริ่งรัวๆ ทุกบ้านในละแวกนี้เพื่อสอบถามว่า 'บริษัทกู้โลกอยู่ที่ไหน' "นั่นไม่ใช่คนเก็บหนี้แน่ๆ แอรีส" ผมกลืนน้ำลายลงคอ "พวกนั้นคือสมุนของบอสใหญ่ใช่ไหม?" "อา... พวก 'องครักษ์เงา' ขององค์มหาเทพเบื้องล่าง" แอรีสวางถ้วยมาม่าลง เปลี่ยนท่าทีเป็นความดุดันที่หาได้ยาก "มันไม่ใช่แค่การขัดขวางการทำงาน แต่มันคือการตัดท่อน้ำเลี้ยงธุรกิจกู้โลกของเรา ทุกอย่างที่เข้ามาสู่บริษัทนี้จะถูกทำให้กลายเป็นโมฆะ" ผมมองดูหน้าจอมอนิเตอร์ที่แสดงผลแจ้งเตือนภารกิจกู้โลกจำนวนมหาศาล ซึ่งตอนนี้ทั้งหมดขึ้นสถานะ 'ล้มเหลวเนื่องจากปัญหาการขนส่ง' และ 'ติดต่อผู้ว่าจ้างไม่ได้' นี่มันแผนทำลายล้างแบบนิ่มนวลแต่ได้ผลชะงัดชัดๆ "เราต้องออกไปจัดการครับ" ผมหยิบสูทตัวเก่งที่ซักไว้เมื่อเดือนก่อนขึ้นมาสวม แม้จะรู้ว่าดวงของผมมันชงกับความสำเร็จแค่ไหน แต่ในเมื่อข้าวของเครื่องใช้ในออฟฟิศเริ่มสั่นไหวเพราะแรงกดดันจากคนข้างล่าง ผมก็ไม่มีทางเลือก "เก่ง เจ้ามั่นใจนะ?" แอรีสคว้าท่อเหล็กข้างโต๊ะขึ้นมาควงเล่น "ข้างล่างนั่นไม่ได้มีแค่คนธรรมดา พลังงานที่ข้าสัมผัสได้... มันคือพลังงานการสาปแช่งขั้นรุนแรง ถ้าเจ้าก้าวออกไปโดยไม่มีเกราะป้องกัน เจ้าอาจจะเดินตกท่อระบายน้ำตายก่อนจะได้เจอศัตรูเสียอีกนะ" ผมถอนหายใจยาว พลางหยิบ 'เครื่องรางกันซวย' (ที่เป็นแค่พวงกุญแจรูปตุ๊กตายาง) ขึ้นมาห้อยคอ "ไปกันเถอะครับ อย่างน้อยวันนี้ผมก็ไม่ได้ใส่กางเกงกลับด้านเหมือนคราวที่แล้ว" เราเปิดประตูสำนักงานออกไป ทันทีที่เท้าของผมแตะพื้นถนน สายตานับร้อยคู่ก็หันมามองที่ผมเป็นจุดเดียว ชายชุดสูทแถวหน้าสุดก้าวออกมาหนึ่งก้าว ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนน่ากลัว เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาแล้วอ่านด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ "บริษัทกู้โลก(ด้วยความกาว) ใช่หรือไม่? เราได้รับคำสั่งให้มาแจ้งว่า กิจการของคุณผิดกฎหมายอาญามาตราที่ 99 ของสภาต่างมิติ และนับจากวินาทีนี้... อากาศที่คุณหายใจ พื้นที่ที่คุณยืน และแม้กระทั่งเงาของคุณเอง จะถูกเรายึดคืนทั้งหมด" "เอาจริงดิ?" ผมถามหน้าตาย "แล้วภาษีโรงเรือนที่ผมจ่ายไปล่ะครับ?" ชายชุดสูทไม่ตอบ เขาเพียงแค่ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ทันใดนั้น ไฟจราจรทั่วทั้งแยกก็ดับลง รถยนต์เริ่มชนกันระเนระนาด เสียงแตรรถดังระงมไปทั่ว พื้นถนนเริ่มแยกตัวออกเป็นร่องลึกตามรอยเท้าของพวกมัน "แอรีส! นายบอกว่าจะช่วยฉัน!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงระเบิดของรถที่ชนกันข้างๆ "ข้าก็กำลังช่วยอยู่นี่ไง! ข้ากำลังพยายามหาวิธีแฮกเข้าสู่ระบบชะตาชีวิตของพวกมัน แต่ติดตรงที่เน็ตมือถือดันล่มเพราะพวกมันปล่อยสัญญาณกวนนี่แหละ!" แอรีสเริ่มพุ่งตัวเข้าไปปะทะกับสมุนกลุ่มแรกด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ แต่ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่เขาจะเหวี่ยงท่อเหล็กใส่ใครสักคน พื้นดินที่นั่นจะยุบตัวลง หรือไม่ก็มีป้ายโฆษณาหล่นลงมาขวางเขาไว้พอดี "ดูเหมือนดวงซวยของเจ้าจะติดเชื้อมาถึงข้าด้วยนะเก่ง!" แอรีสคำรามด้วยความหงุดหงิด ผมถอยหลังกรูด มองดูสถานการณ์ที่เลวร้ายลงเรื่อยๆ ขณะที่กลุ่มชายชุดสูทเริ่มขยับวงล้อมเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ผมรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ฝ่ามือ เหมือนจะมีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้นกับตัวผม... พลังแปลกๆ ที่ผมไม่เคยควบคุมได้มาก่อนกำลังจะปะทุออกมา ทว่าในจังหวะที่หัวหน้ากลุ่มสมุนเงื้อมีดสั้นสีดำสนิทขึ้นเหนือหัวผม จู่ๆ บรรยากาศรอบข้างก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ เสียงโกลาหลหายไปราวกับถูกกดปุ่ม Mute เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ จากดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม "ทำได้ดีมาก องครักษ์เงา" เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังดังก้องไปทั่วบริเวณ "แต่ปล่อยให้เขาเล่นสนุกอีกสักนิดเถอะ เพราะหลังจากนี้... เกมกู้โลกของจริงที่ผมเตรียมไว้ให้ จะทำให้เขาไม่มีวันลืมไปจนวันตาย" ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้นที่ขอบตึก เขาค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ผมคุ้นเคยที่สุด... ใบหน้าเดียวกับที่อยู่ในกระจกเงาทุกเช้าที่ผมแปรงฟัน "ยินดีที่ได้พบกันนะ... ตัวผมในอนาคตที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความกาวระดับจักรวาลนี้นะครับ ฮาไม่จำกัดครับ