ไส้กรอกอีสานกู้จักรวาล

“ถ้าพระองค์บอกว่าเครื่องเซ่นไหว้ที่นี่ ‘ห่วยแตก’ ผมก็คงต้องบอกว่าวิกฤตการณ์ดวงดาวครั้งนี้ก็ ‘กาก’ พอๆ กันนั่นแหละครับ!” เก่งตะโกนลั่นท่ามกลางความเงียบงันของวิหารลอยฟ้าที่สั่นสะเทือน เขาไม่ได้ตะโกนใส่หน้าคนปกติ แต่เขากำลังตะโกนใส่รูปปั้นเทพเจ้าขนาดยักษ์ที่มีใบหน้าบูดบึ้งยิ่งกว่าเจ้าหนี้ตอนเห็นยอดบัญชีค้างชำระ ในมือของเขามีปากกาของ ดร.กิตติ ที่เพิ่งงัดแงะระบบป้องกันความปลอดภัยของมิติเวลาจนเกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ แอรีสในชุดเสื้อกล้ามสีซีดกางเกงบอลขาดเข่า กำลังยืนเกาพุงอยู่ข้างๆ มืออีกข้างถือถุงพลาสติกสีหูหิ้วที่บรรจุของล้ำค่าที่สุดในจักรวาลขณะนี้เอาไว้แน่น “เก่ง ใจเย็นๆ นะเพื่อน เทพเจ้าองค์นี้แกมีอีโก้สูงกว่าหอคอยบาเบล ถ้าเราไม่เอาของดีเข้าล่อ มีหวังได้กลายเป็นฝุ่นผงก่อนจบตอนแน่” แอรีสกระซิบ พลางเหลือบมองเทพเจ้าที่เริ่มขยับดวงตาหินผาลงมาจ้องมองพวกเขา “เราไม่มีเวลาแล้วแอรีส ระบบปลดล็อกของผมทำงานแค่สามนาที ถ้าเทพเจ้าองค์นี้ไม่ยอมเปิดประตูมิติให้เราไปจัดการพวกกบฏจักรวาล เราก็เตรียมตัวไปทัวร์นรกกันได้เลย!” เก่งสวนกลับ เหงื่อเม็ดโตไหลเข้าตาจนเขาต้องขยี้ตาแรงๆ ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่อากาศรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว เก่งตัดสินใจทิ้งไพ่ใบสุดท้าย เขาควักถุงกระดาษสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง กลิ่นหอมฟุ้งของกระเทียมเจียว ผสมกับกลิ่นสมุนไพรและเนื้อหมูย่างโชยออกมาเตะจมูกอย่างรุนแรง “นี่คือ ‘ไส้กรอกอีสาน’ สูตรต้นตำรับที่ผมต่อคิวซื้อมาสามชั่วโมงก่อนโลกจะแตก!” เก่งชูไม้ไส้กรอกขึ้นสูงเหมือนกำลังจะถวายเครื่องสักการะแด่จักรพรรดิ “เปรี้ยว เค็ม เผ็ดกำลังดี มีกะหล่ำปลีสดและพริกขี้หนูสวนแกล้ม ถ้าพระองค์ไม่รับของชิ้นนี้ไป... ก็ถือว่าเทพเจ้าอย่างพระองค์ไม่มีรสนิยมด้านอาหารเลย!” ความเงียบเข้าปกคลุมวิหารอีกครั้ง รูปปั้นยักษ์หยุดกึก บรรยากาศบีบคั้นกดทับลงมาจนเก่งแทบหายใจไม่ออก แอรีสกลั้นหายใจจนหน้าเริ่มเปลี่ยนสี ทันใดนั้น แสงสีทองจ้าสว่างวาบไปทั่ววิหาร มือหินผาขนาดมหึมาค่อยๆ ยื่นลงมา มันไม่ได้มาเพื่อบดขยี้ แต่มันมาเพื่อ ‘หยิบ’ ไม้ไส้กรอกในมือเก่งไปอย่างแผ่วเบา เทพเจ้ายัดไส้กรอกคำโตเข้าปาก(ที่ทำจากหิน) เสียงเคี้ยวกร้วมดังสนั่นไปทั่วชั้นบรรยากาศ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำดุจฟ้าผ่าจะดังขึ้นในหัวของทั้งสองคน “...รสชาติจัดจ้านยิ่งนัก ข้าไม่เคยลิ้มรสสิ่งใดที่ทำให้ต่อมรับรสแทบระเบิดเช่นนี้มาก่อน... พวกเจ้าต้องการอะไรจากข้า มนุษย์ผู้ถือครองเครื่องมือที่น่ารำคาญที่สุดในจักรวาล?” เก่งรีบตะโกนตอบ “ขอให้เปิดประตูมิติไปฐานทัพกบฏครับ! แล้วผมจะเอาไส้กรอกมาถวายอีกสิบกิโลกรัม!” แอรีสหันมามองเก่งด้วยสายตาชื่นชมปนตกตะลึง “ไอ้คุณเก่ง... นายมันปีศาจชัดๆ เอาของกินไปติดสินบนเทพเจ้าเนี่ยนะ? ความกาวของนายมันอยู่ในระดับสูงสุดจริงๆ ว่ะ” “กู้เงินยังยากกว่านี้เลยแอรีส นี่แค่ของกิน ถ้าพวกเทพเจ้าเขารู้จักรสชาติชาไข่มุก ผมว่าเราคงจบภารกิจนี้ไปนานแล้ว” เก่งพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทว่าวินาทีที่ประตูนรก... เอ่อ ประตูปรากฏขึ้น เบื้องหน้าของพวกเขากลับไม่ใช่ฐานทัพกบฏอย่างที่คิด มันกลับเป็นออฟฟิศเก่าที่เก่งเคยทำงาน และคนที่ยืนรออยู่หน้าประตูมิติไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘หัวหน้างาน’ คนเดิมที่เพิ่งไล่เขาออกเมื่อสองเดือนก่อน ในมือของหัวหน้าคนนั้นถือเอกสารฉบับหนึ่งไว้แน่น “เก่ง... นายจะหนีไปไหนเหรอ?” หัวหน้ายิ้มแสยะ “นายยังเซ็นใบลาออกไม่ครบ แล้วงานด่วนโปรเจกต์ใหม่ที่ฉันสั่งไว้... นายคิดว่าจะเบี้ยวได้งั้นเหรอ?” เก่งตัวแข็งทื่อ ปากกาของ ดร.กิตติ ในมือร่วงลงพื้นเสียงดังเคร้ง เขาหันไปมองแอรีสที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนเห็นผีในร่างคน “นี่... นี่มันมิติไหนกันแน่เนี่ย!” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยอันแสนจะกาวของผมนะครับ ฮาไม่จำกัดจะพาไปพบกับความวุ่นวายในตอนถัดไปอย่างแน่นอนครับ