บริษัทคู่แข่งที่โหดกว่า

"ถ้าคุณจะกรุณาช่วยเอาเท้าที่พาดอยู่บนโต๊ะทำงานผมลงไปหน่อย ผมว่ามันน่าจะช่วยให้บทสนทนานี้ราบรื่นขึ้นเยอะเลยครับ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งไว้ให้ได้มากที่สุด แม้ว่าในใจตอนนี้จะอยากคว้าที่เย็บกระดาษปาใส่ไอ้เจ้าของรองเท้าหนังขัดเงาวับที่กำลังวางเด่นหราอยู่บนโต๊ะไม้ราคาถูกของผมก็ตาม ชายในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บเนี้ยบกริบ เขาไม่ได้ขยับตัวตามคำขอ แต่กลับเลิกคิ้วมองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช แววตาคู่นั้นเย็นชาเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก ต่างจากผมที่ตอนนี้เหงื่อซึมตามไรผมเพราะความประหม่าปนหงุดหงิด "บริษัท 'กู้โลกสายกาว' ของคุณ... นี่หรือครับที่เขาว่ากันว่าเป็นดาวรุ่งพุ่งแรง?" ชายแปลกหน้าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูแห้งแล้งและน่ารำคาญเป็นที่สุด "ผมว่าเปลี่ยนชื่อเป็น 'บริษัทกู้หนี้มาสร้างภาระ' น่าจะเหมาะสมกว่านะ ดูจากสภาพออฟฟิศแล้ว ผมเริ่มเห็นใจเจ้าหนี้คุณขึ้นมาตงิดๆ เลย" ข้างๆ ผม เทพแอรีสในชุดเสื้อกล้ามตัวเก่าที่คอเริ่มย้วยกำลังนั่งโซ้ยมาม่าต้มยำกุ้งน้ำข้นเสียงดังสนั่น เขายกชามซดน้ำจนหมดจดก่อนจะใช้หลังมือเช็ดปาก แล้วถลึงตาใส่ชายแปลกหน้าคนนั้นอย่างไม่เกรงใจ "ไอ้หนู" แอรีสวางชามลงกระแทกโต๊ะจนน้ำซุปกระเด็น "ถ้ามึงยังไม่เอาตีนออกจากโต๊ะหัวหน้ากูภายในสามวิฯ ข้าจะให้มึงได้ลองสัมผัสกับความหมายที่แท้จริงของคำว่า 'เทพสงครามตกงาน' ว่ามันจะทำให้อวัยวะส่วนไหนของมึงหลุดออกจากร่างก่อนกัน" ชายคนนั้นไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สูงกว่าผมเกือบหนึ่งช่วงหัว ไหล่กว้างของเขาดูราวกับถูกฝึกมาอย่างดีในโรงเรียนทหารชั้นนำ เขาปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่เสื้อ แล้วกวาดสายตามองไปรอบออฟฟิศโทรมๆ ของเรา ก่อนจะหยุดลงที่หน้าจอโฮโลแกรมที่ผมยังปิดไม่ทัน "หน้ากากเหล็กนั่น... คุ้นตาดีใช่ไหมครับ คุณเก่ง?" เขาพยักพเยิดไปที่หน้าจอ ภาพของชายปริศนาที่สร้างความเสียหายระดับหมื่นล้านเมื่อวานยังคงฉายค้างอยู่ "นั่นคือ 'ดาร์ค ไซด์ โซลูชั่น' คู่แข่งที่แท้จริงของคุณ และขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าเราไม่ได้มาเพื่อทักทาย" "พวกคุณคือพวกเดียวกับไอ้ตัวปัญหาเมื่อวานงั้นเหรอ?" ผมถาม พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น "ปัญหา? เปล่าเลยครับ" เขาเดินเข้ามาใกล้ผมจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลชวนอึดอัด "เราคือคนจัดการปัญหา ในขณะที่พวกคุณคือ 'ความเสียหายข้างเคียง' ที่ต้องถูกกำจัดทิ้งเพื่อให้ตลาดนี้สะอาดขึ้น... กฎกติกาของการดวลครั้งนี้เรียบง่าย เราจะไปจัดการ 'ภัยพิบัติระดับเอส' ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีก 48 ชั่วโมงข้างหน้า ใครทำผลงานได้แย่กว่า หรือเกิดความเสียหายต่อทรัพย์สินมากกว่า อีกฝ่ายจะต้องประกาศปิดบริษัทถาวร... กล้าพอไหมครับ?" บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงฉับพลัน เสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ ดังขึ้นมาในความรู้สึกของผมอย่างชัดเจน ความกลัวพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจ ผมไม่ใช่ฮีโร่ ผมแค่พนักงานกินเงินเดือนที่อยากใช้ชีวิตไปวันๆ แต่ถ้าผมปฏิเสธ ชื่อเสียงที่เพิ่งสร้างมานิดหน่อยก็จะพังทลาย และที่สำคัญ... แอรีสที่กำลังกำหมัดแน่นข้างกายผมนั่นเริ่มขยับตัวด้วยสัญชาตญาณนักฆ่าแล้ว "ตกลง" ผมโพล่งออกไปก่อนจะทันได้คิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา "พวกเราจะรับคำท้า" ชายชุดสูทแสยะยิ้มที่ทำให้ขนลุกซู่ เขาล้วงนามบัตรสีดำสนิทออกมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตู "ตัดสินใจได้ดีครับ แต่ผมเตือนไว้ก่อนนะ... พรุ่งนี้คุณอาจจะต้องพบกับสิ่งที่น่ากลัวกว่าแค่การล้มละลาย" เขาก้าวพ้นประตูไป ทิ้งไว้เพียงความกดดันที่ยังอบอวลอยู่ ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม หยิบเศษนามบัตรนั้นขึ้นมาดู บนนามบัตรไม่มีชื่อบริษัท มีเพียงตราสัญลักษณ์เป็นรูปเคียวที่ไขว้กับดาบหัก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่ติดอยู่บนชุดของไอ้ชายหน้ากากเหล็กในภาพโฮโลแกรม ผมพลิกด้านหลังนามบัตร ปรากฏตัวอักษรสีแดงสดที่เริ่มขยับตัวได้ราวกับมีชีวิต มันเขียนไว้ว่า: *'ยินดีด้วย คุณได้ผ่านเข้าสู่รอบคัดเลือกของความตายแล้ว'* ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบโฮโลแกรมก็ดังลั่นจนแสบแก้วหู แผนที่ดาวเทียมปรากฏขึ้นกลางห้อง พร้อมกับจุดสีแดงขนาดมหึมาที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ใจกลางเมืองหลวงที่พวกเรากำลังยืนอยู่! และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือ มีเสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังลอดออกมาจากลำโพงของระบบที่ผมเพิ่งซ่อมไปเมื่อเช้า "ฮัลโหล... คุณเก่งครับ... ได้ยินผมไหม? นี่คือผู้ว่าจ้างที่คุณเซ็นสัญญาไปเมื่อวานนี้ไงครับ... พอดีผมลืมบอกไปนิดนึงว่า ของที่ผมทำพังเมื่อวาน... มันเป็นแค่กับดักล่อให้คุณเซ็นสัญญาเป็น 'ตัวตายตัวแทน' ในการรับผิดชอบภัยพิบัติที่ใหญ่กว่าเดิมอีกสิบเท่า... เริ่มนับถอยหลังได้เลยนะครับ!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความกาวในครั้งนี้นะครับ