พนักงานใหม่ที่ซุ่มซ่ามยิ่งกว่าเก่ง

“ยกเลิก? ท่านพูดเล่นหรือเปล่าครับ? นี่เราเพิ่งสู้กับสัตว์ประหลาดจากต่างมิติมาจนออฟฟิศแทบพัง และท่านบอกว่าโปรเจกต์กู้โลกเนี่ยนะ... จบเห่ตั้งแต่นาทีนี้?” ผมวางถ้วยมาม่าที่เหลือเพียงน้ำขุ่นๆ ลงบนโต๊ะทำงานที่พยายามประกอบร่างกลับคืนมาหลังจากถูกเทพแอรีสใช้เป็นโล่กำบังในศึกคราวก่อน เสียงตะโกนของผมสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมที่เต็มไปด้วยเอกสารกู้โลกที่กลายเป็นกระดาษเช็ดปากไปเสียแล้ว แอรีสในชุดเสื้อกล้ามย้วยๆ กับกางเกงเลสีเทาที่เปื้อนคราบซอสมะเขือเทศ ถอนหายใจยาวจนขนจมูกกระพือ เขาไม่ได้มองหน้าผม แต่กลับจ้องมองไปยังซองจดหมายสีแดงฉานที่มีตราประทับรูปสายฟ้าหักกลาง ซึ่งวางเด่นหราอยู่บนโต๊ะ “เจ้าคิดว่าสภาเทพมีงบประมาณเหลือเฟือรึไง เก่ง?” แอรีสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความเหนื่อยล้า “โลกน่ะกู้ไปกี่รอบแล้ว? กู้จนหนี้ท่วมหัว กู้จนข้าต้องลงมาขายประกันชีวิตให้พวกผีพราย นี่คือคำสั่งด่วนจากเบื้องบน... พวกเขาต้องการ ‘ตัวตายตัวแทน’ ที่มีประสิทธิภาพมากกว่าเรา” ยังไม่ทันที่ผมจะได้โต้แย้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—เป็นจังหวะที่ฟังดูนุ่มนวลผิดกับความหายนะที่เราเพิ่งเผชิญหน้า “เข้ามาครับ” ผมตะโกนกลับไปโดยไม่เต็มใจนัก ประตูห้องทำงานเปิดออกช้าๆ หญิงสาวรูปร่างผอมบางในชุดสูทโอเวอร์ไซส์ที่ดูเหมือนหยิบของพ่อมาใส่ เธอสวมแว่นตาหนาเตอะจนตาดูโตเท่าไข่ห่าน ในมือถือแฟ้มเอกสารปึกใหญ่และกล่องใส่ของใช้ส่วนตัวที่ทำท่าจะร่วงแหล่มิร่วงแหล่ “สวัสดีค่ะ... เอ่อ... สวัสดีครับ!” เธอรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นสายตาที่แอรีสมองมาด้วยความอาฆาต “ดิฉันชื่อ ‘กุ้ง’ ค่ะ... ไม่ใช่สิ ผมชื่อกุ้งครับ พนักงานใหม่ที่บริษัทส่งมาทดแทน... เอ้ย! ส่งมาช่วยครับ” กุ้งก้าวเข้ามาได้เพียงสองก้าว ก็สะดุดขาตัวเองจนร่างทั้งร่างถลาไปข้างหน้าเหมือนลูกบอลที่กลิ้งลงจากเขา แฟ้มเอกสารในมือบินว่อนไปทั่วห้องราวกับฝูงนกกระดาษ ส่วนกล่องใส่ของกระแทกเข้ากับโต๊ะทำงานของผมจนปากกาด้ามโปรดของผมกระเด็นหายไปในซอกลึกลับของพื้นห้อง “นี่หรือวะ... ผู้กู้โลกคนใหม่?” แอรีสแค่นหัวเราะพลางคว้ามาม่าถ้วยสุดท้ายขึ้นซด “ดูทรงแล้ว แค่กู้สติให้ตัวเองยังยากเลย” ผมรีบลุกขึ้นไปช่วยกุ้งที่ตอนนี้กลายเป็นก้อนกลมๆ อยู่บนพื้นพรม “ไม่เป็นไรครับคุณกุ้ง... ไม่ใช่สิ คุณกุ้งโอเคไหมครับ?” ผมถามด้วยความเกรงใจตามนิสัย สภาพของคุณกุ้งตอนนี้ดูเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิมามากกว่าผมเสียอีก แว่นตาเบี้ยวไปข้างหนึ่ง ส่วนเนกไทก็หลุดลุ่ยไปอยู่ข้างหลังคอ “ขอโทษครับ! ผมขอโทษจริงๆ!” กุ้งรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น แว่นตาหลุดติดมือออกมาด้วย ทำให้เขากวาดสายตาไปทั่วห้องอย่างเลิ่กลั่ก “ผมแค่ตื่นเต้นครับ... ปกติงานที่เก่าผมดูแลเรื่องเอกสารกู้ระเบิดเวลา แต่ดันลืมถอดสลักทุกครั้ง เลยถูกส่งตัวมาที่นี่ครับ” ผมหันไปสบตาแอรีสที่ตอนนี้หน้าซีดเผือด “กู้ระเบิดเวลาแต่ลืมถอดสลัก... นี่เราเอาตัวซวยมาเพิ่มหรือเอาใครมาฆ่าตัวตายกันแน่ครับเนี่ย?” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่หมุนเอื่อยๆ แข่งกับเสียงหัวใจของผมที่เต้นรัวเหมือนกลองชุด แอรีสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังงานเทพสงครามที่คุกรุ่นเริ่มแผ่ออกมาจนโต๊ะทำงานไม้เริ่มมีรอยแตกร้าว “เก่ง ฟังนะ” แอรีสพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนผมขนลุก “เจ้าเห็นไอ้ซองแดงนั่นไหม? ถ้าคนคนนี้คือกำลังเสริมที่สภาส่งมาเพื่อแทนที่พวกเรา... แสดงว่าเขากำลังมองหา ‘ความวุ่นวาย’ ที่จะทำให้โลกใบนี้พินาศเร็วกว่ากำหนด” กุ้งที่เพิ่งใส่แว่นกลับเข้าที่ได้หันมามองเราด้วยแว่นตาที่ซ้อนทับกันสองชั้น “เอ่อ... แล้วพวกคุณมีอะไรให้ผมทำก่อนไหมครับ? ผมมีสกิลพิเศษนะ... ผมสามารถทำให้ทุกอย่างที่จับ ‘ระเบิด’ ได้ในพริบตา ถ้าผมตื่นเต้นเกินไป” ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่กุ้งค่อยๆ ยื่นมือมาสัมผัสกับ ‘อุปกรณ์กู้โลก’ เครื่องสุดท้ายที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นกล่องควบคุมพลังงานมิติที่ถ้าพลาดไปนิดเดียว... โลกทั้งใบอาจจะหายไปจากแผนที่ “หยุดนะกุ้ง!” ผมร้องลั่น แต่กุ้งดันยิ้มแห้งๆ แล้วนิ้วมือที่สั่นเทาของเขาก็ดันไปกดปุ่มสีแดงฉานกลางกล่องโดยไม่ได้ตั้งใจ เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแสบแก้วหูดังขึ้นทั่วตึก ทันใดนั้น เงาร่างสีดำมืดขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่ากลางห้องทำงานของเรา มันคือสิ่งที่ผมไม่คิดว่าจะได้เห็น... ยานแม่ของสภาเทพที่ควรจะอยู่ห่างออกไปหลายล้านปีแสง กำลังจ่อปากกระบอกปืนเลเซอร์ลงมาที่หัวของพวกเราทุกคน “อ้าว... ผมว่าผมกดผิดปุ่มนะครับ” กุ้งพูดพร้อมรอยยิ้มซื่อๆ ขณะที่เสียงระบบ AI ของยานประกาศก้องว่า: ‘เป้าหมายตรวจพบ... เริ่มต้นกระบวนการลบทิ้งถาวร’ นี่มันไม่ใช่แค่งานบริษัทรับจ้างกู้โลกธรรมดาแล้ว แต่เรากำลังจะเป็นเหยื่อคนแรกในแผนการกำจัดทิ้งที่กุ้งเพิ่งจะเป็นคนกดปุ่มเริ่มทำงานด้วยมือของเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามความกาวของพนักงานออฟฟิศระดับโลกในตอนนี้ด้วยนะครับ ฮาไม่จำกัด ครับ