เมื่อแมวดำพูดได้กลายเป็นไกด์

"ถ้าแกยังไม่หยุดทำเสียงเหมือนคนสำลักมาม่าแบบนั้น ฉันจะสาปให้แกกลายเป็นกระสอบทรายให้พวกอสุรกายซ้อมไปตลอดชาติไอ้เทพกระจอก!" เสียงแหลมเล็กที่ดูทรงพลังเกินตัวดังขึ้นกลางห้องนั่งเล่นที่แสนจะรกเรื้อ เก่งสะดุ้งสุดตัวจนซองมาม่าในมือร่วงลงพื้น หันไปมองบนโซฟาเก่าๆ ที่มีแมวดำขนฟูฟ่องตัวหนึ่งนั่งไขว่ห้าง... ใช่ครับ ฟังไม่ผิดหรอกครับ แมวมันนั่งไขว่ห้าง ดวงตาสีอำพันของมันวาวโรจน์จ้องมองเทพแอรีสที่กำลังสำลักเส้นบะหมี่จนหน้าเขียว "เจ้า... เจ้าแมวผีสิง! แกไปเรียนภาษามนุษย์มาจากไหน แล้วทำไมต้องด่าข้าว่าเป็นเทพกระจอกด้วย!" แอรีสวางถ้วยมาม่าลงแรงๆ จนน้ำซุปกระเด็นใส่กางเกงยีนส์ขาดๆ ของตัวเอง เขาทำท่าจะชักดาบที่เหน็บข้างเอวออกมา แต่แมวดำตัวนั้นเพียงแค่ตวัดหางเบาๆ ดาบของเทพสงครามก็กลายเป็นกล้วยหอมหวีโตในมือเขาแทน เก่งยกมือกุมขมับ พลางถอนหายใจยาว "ใจเย็นๆ ก่อนครับทั้งคู่... นี่เรากำลังจะไปกู้โลก หรือกำลังจะมาตั้งคณะตลกในบ้านร้างหลังนี้กันแน่ครับเนี่ย?" "ไอ้มนุษย์หน้าจืด" แมวดำหันมามองเก่งด้วยสายตาเหยียดหยาม "ในฐานะที่ฉันถูกอัญเชิญมาเพื่อเป็น 'ไกด์' ให้กับทีมกู้โลกที่สติสตังไม่ครบองค์ประชุมนี้ ฉันขอแจ้งให้ทราบว่า ภารกิจแรกของพวกแกน่ะ มันพังพินาศตั้งแต่ยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ เพราะแผนที่ในมือแกมันคือใบเสร็จค่าน้ำค่าไฟเดือนที่แล้ว!" เก่งรีบก้มลงมองกระดาษที่เขาถืออยู่ทันที... มันคือใบเสร็จค่าน้ำจริงๆ ด้วยครับ ความซวยนี่มันติดตัวเขามาเหมือนเงาตามตัวเสียจริง "เอาล่ะ" แมวตัวเดิมกระโดดลงจากโซฟา เดินนวยนาดมาหยุดตรงหน้าเก่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความร้ายกาจ "ฉันชื่อ 'ลูซิเฟอร์' (อย่าทำหน้าแบบนั้น แค่ชื่อซ้ำกับเจ้าแห่งนรกเฉยๆ) หน้าที่ของฉันคือพาพวกแกไปที่ 'หุบเขาแห่งความเงียบงัน' เพื่อไปเอาผลึกแห่งแสงมา ไม่อย่างนั้นโลกใบนี้ได้กลายเป็นสนามเด็กเล่นของพวกมารร้ายภายใน 48 ชั่วโมงแน่" แอรีสโยนกล้วยหอมในมือทิ้งอย่างหัวเสีย "หุบเขาแห่งความเงียบงัน? ที่นั่นมีแต่ปีศาจกินคนกับกัปดักโบราณ แกจะให้พวกเราไปตายหรือไงเจ้าแมวขี้เรื้อน!" "ดีกว่านั่งกินมาม่ารอวันโลกแตกไม่ใช่เหรอครับ?" ลูซิเฟอร์หันไปมองแอรีสด้วยสายตาที่ทำให้เทพสงครามถึงกับชะงัก "หรือว่าเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่กำลังกลัวกับดักพรรค์นั้น? ถ้ากลัวก็ถอดชุดเกราะแล้วไปสมัครเป็นพนักงานล้างจานที่ร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยเถอะครับ น่าจะรุ่งกว่า" ผมมองการโต้เถียงนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก สองคน... ไม่สิ หนึ่งคนหนึ่งเทพหนึ่งแมว เริ่มต้นออกเดินทางโดยที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ คือการมีไกด์ปากร้ายแบบนี้ ชีวิตการทำงานกู้โลกของผมน่าจะเต็มไปด้วย 'ความบันเทิง' มากกว่าความขลังอย่างแน่นอน ระหว่างทางเดินเข้าป่าทึบ ลูซิเฟอร์เดินนำหน้าด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย ผิดกับแอรีสที่คอยระแวงซ้ายขวา ส่วนผมก็ได้แต่เดินตามพร้อมกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์กู้โลก... ซึ่งส่วนใหญ่เป็นน้ำดื่มกับขนมปังกรอบ "หยุด!" ลูซิเฟอร์ร้องสั่งกะทันหัน ทุกคนหยุดชะงักทันที "อะไร? เจอกับดักเหรอ?" แอรีสคว้ากระบองขึ้นมาเตรียมพร้อม "ไม่ใช่" แมวดำเงยหน้ามองฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือด "สิ่งที่แย่กว่ากับดักกำลังมา... พวกแกเตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะสิ่งที่อยู่หลังพุ่มไม้ตรงนั้น มันไม่ใช่แค่ปีศาจ แต่เป็นอดีตเพื่อนร่วมงานของฉันที่เพิ่งถูกไล่ออกจากนรกมาหมาดๆ" พุ่มไม้เบื้องหน้าสั่นไหวอย่างรุนแรง กลิ่นไหม้ของกำมะถันโชยเข้าจมูกจนผมแทบสำลัก เงาดำทะมึนขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด ดวงตาสีแดงฉานหกคู่จ้องมองมาที่พวกเราด้วยความหิวโหย ลูซิเฟอร์ถอยหลังมาใกล้เท้าผม "เก่ง... เตรียมตัวให้ดีนะ เพราะนี่ไม่ใช่การกู้โลกแบบปกติแล้ว แต่มันคือการพิสูจน์ว่าแกจะ 'รอด' จากวันนี้ไปได้หรือเปล่า" ร่างเงาดำนั้นหยุดนิ่งก่อนจะเปล่งเสียงที่คุ้นเคยออกมา มันคือเสียงของคนที่ผมรู้จักดีที่สุดในบริษัทที่ผมเพิ่งถูกไล่ออกมา... ใช่ครับ เสียงของหัวหน้าแผนกที่เคยสาปแช่งผมไว้ก่อนจะจากมา และตอนนี้เขากำลังถืออาวุธที่ผมจำได้แม่นว่ามันเป็นอุปกรณ์สำนักงานที่ถูกสาป! "เจอตัวแล้วนะ ไอ้พนักงานดีเด่น... แกคิดว่าหนีมาเป็นฮีโร่แล้วฉันจะปล่อยแกไปงั้นเหรอ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 22 นี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!