โดนไล่ล่าด้วยภาษีสังคม

"วิ่ง! อย่าหันกลับไปมองเด็ดขาด ถ้าไม่อยากถูกส่งตัวไปปรับทัศนคติในคุกนรกแบบ Open-Air!" เสียงของแอรีสที่ปกติจะดุดันดั่งเสียงคำรามของสิงโต กลับเปลี่ยนเป็นเสียงแปดหลอดเหมือนคนกำลังถูกหวยรางวัลที่หนึ่งแต่ทำสลากหาย เทพสงครามที่เคยถือหอกสายฟ้าตอนนี้กำลังกอดลังมาม่าต้มยำกุ้งแน่นแล้วพุ่งตัวผ่านตรอกแคบๆ ในย่านสลัมของจักรวาลคู่ขนานราวกับหนูติดจั่น เก่งหอบหายใจจนปอดแทบฉีก วิ่งตามติดแอรีสไปพลางเหลียวมองข้างหลัง "พี่! ฝ่ายบุคคลสภาจักรวาลมันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ แค่มาทวงใบเสร็จค่าอุปกรณ์กู้โลกที่พี่ทำพังไม่ใช่หรือไง!" "แกไม่เข้าใจ!" แอรีสตะคอกพลางกระโดดข้ามกองขยะอวกาศที่ส่งกลิ่นเหมือนถุงเท้าเน่าของเอเลี่ยนสิบปี "พวกนั้นไม่ใช่แค่คนตรวจบัญชี! พวกมันคือ 'หน่วยทวงคืนภาษีวิญญาณ' ถ้าพวกมันจับตัวเราได้ สิ่งที่พวกมันจะยึดไม่ใช่แค่เงิน แต่มันคือ 'ค่าประสบการณ์ชีวิต' แกอยากกลับไปเป็นทารกที่พูดไม่ได้แล้วต้องนอนฉี่ใส่ผ้าอ้อมตลอดกาลหรือไง!" เก่งสะดุดขาตัวเองเกือบหน้าคว่ำ แต่ความกลัวตายกระตุ้นให้เขาลุกขึ้นมาสปริงตัววิ่งต่อแบบไม่คิดชีวิต "ทำไมกฎหมายสภาจักรวาลมันถึงได้เฮงซวยขนาดนี้! นี่มันยิ่งกว่าโดนสรรพากรตามล่าตอนสิ้นเดือนอีกนะ!" ทันใดนั้น แสงสีฟ้าจัดจ้าก็พุ่งผ่านหัวพวกเขาไป กระแทกถังขยะเหล็กข้างหน้าจนระเบิดกลายเป็นผุยผง กลิ่นโอโซนไหม้เกรียมอบอวลไปทั่วอากาศ ร่างเงาสามร่างที่สวมชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ ผิวหนังซีดเผือดเหมือนกระดาษเอกสาร และไม่มีใบหน้า มีเพียงจอภาพ LED ที่ฉายกราฟแท่งแสดงยอดหนี้ค้างชำระลอยเด่นอยู่ตรงกลางศีรษะ พวกเขากำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวกลับสั่นสะเทือนไปถึงดวงดาว "ตรวจสอบพบ: ผู้หลีกเลี่ยงภาระหนี้สินระดับจักรวาล นายเก่งและอดีตเทพแอรีส" เสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบดังออกมาจากเครื่องขยายเสียงที่ติดตั้งไว้บนไหล่ของเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคล "กรุณาหยุดอยู่กับที่เพื่อทำการยึดทรัพย์สินทางชีวภาพและรีไซเคิลจิตวิญญาณเข้าสู่ระบบส่วนกลาง" "รีไซเคิลบ้านแกสิ!" แอรีสขว้างถ้วยมาม่าที่กินหมดแล้วใส่หน้าพวกมันด้วยความแค้น แต่ถ้วยพลาสติกกลับถูกกระสุนแสงของเจ้าหน้าที่ยิงจนสลายกลายเป็นละอองดาวไปในพริบตา "พี่แอรีส! ผมว่าเราไม่รอดแน่ ถ้าขืนวิ่งแบบไร้จุดหมายแบบนี้" เก่งหันไปตะโกนถามขณะพยายามมุดเข้าไปใต้ท่อระบายน้ำข้ามมิติ "งั้นก็ใช้ไอ้นั่น! ไอ้สกิล 'กู้สถานการณ์' ที่แกชอบใช้มั่วๆ น่ะ!" แอรีสกัดฟันกรอด ขณะที่เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเริ่มกางตาข่ายพลังงานสีดำทมิฬออกมา ล้อมรอบตรอกทั้งสองด้านจนทางออกปิดตาย เก่งหยุดกะทันหัน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เขาหลับตาแน่น พยายามเรียกใช้พลังที่เขาไม่เคยเข้าใจมันจริงๆ สักที—พลังของการเป็นพนักงานออฟฟิศผู้ไร้ทางสู้แต่ดันมีภาระค้ำคอ "ถ้าจะเก็บภาษี... ก็มาเอาไปเลย!" เก่งหยิบแฟ้มเอกสารเก่าๆ ในกระเป๋าสะพายที่เก็บมาจากที่ทำงานเดิมออกมา มันเป็นแฟ้มคำร้องขอลาออกที่ไม่เคยได้รับอนุมัติ เขาฉีกกระดาษในแฟ้มทิ้งแล้วตะโกน "ผมขอทำเรื่องยื่นประท้วงการหักภาษีซ้ำซ้อน!" ทันใดนั้น พื้นที่รอบตัวพวกเขาก็บิดเบี้ยว เอกสารที่ฉีกขาดกลายเป็นพายุหมุนของกระดาษนับล้านใบพุ่งเข้าจู่โจมเจ้าหน้าที่ทั้งสามร่างเหมือนพายุทอร์นาโด กระดาษทุกแผ่นมีข้อความตอกย้ำถึงความเหนื่อยล้าของมนุษย์เงินเดือนและภาระหนี้สินที่ไม่มีวันหมดสิ้น เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลชะงัก จอภาพบนหน้าเริ่มรวน "ข้อผิดพลาดร้ายแรง: พลังงานลบเกินขีดจำกัด... นี่คือความเครียดจากการทำงานระดับ 9,000?" "ไปเลยพี่!" เก่งตะโกนสุดเสียง แอรีสไม่รอช้า เขาคว้าคอเสื้อเก่งแล้วกระโดดทะลุผ่านม่านพายุเอกสาร เข้าสู่ประตูมิติที่เปิดออกอย่างกะทันหัน ความมืดมิดกลืนกินพวกเขาเข้าไปในชั่วพริบตา เมื่อทิ้งระยะห่างออกมาได้ไกลพอจนแสงสีเทาของพวกฝ่ายบุคคลหายไปจากสายตา ทั้งคู่ก็นอนหอบแฮ่กอยู่บนหลังคาของสถานีอวกาศร้างที่ลอยเคว้งคว้างกลางอวกาศ เก่งเหงื่อท่วมตัวราวกับเพิ่งไปอาบน้ำมาทั้งชุด "เรา... เราหนีรอดแล้วใช่ไหมพี่?" เก่งถามเสียงสั่น แอรีสนั่งลงพิงถังออกซิเจนเก่าๆ ใบหนึ่ง เขาขยี้ผมจนยุ่งเหยิง "รอดแค่คราวนี้แหละ แต่การที่แกเรียกใช้ 'พลังแห่งการประท้วง' แบบนั้น... มันจะดึงดูดพวกที่ใหญ่กว่านั้นมา" เก่งขมวดคิ้ว "ใคร? ใหญ่กว่าฝ่ายบุคคลอีกเหรอ?" แอรีสเงยหน้ามองไปยังความว่างเปล่าของอวกาศ ดวงตาที่เคยดุร้ายตอนนี้กลับดูหม่นแสงลงอย่างประหลาด เขาหยิบเศษกระดาษแผ่นหนึ่งที่ติดมาจากการจู่โจมเมื่อครู่ มันไม่ใช่เอกสารของเก่ง แต่มันคือตราประทับสีแดงฉานที่มีสัญลักษณ์รูปดวงตาที่สาม "พวกสภาสูงสุด... พวกที่สั่งการฝ่ายบุคคลอีกที" แอรีสพูดพลางขยำกระดาษนั้นทิ้ง "เพราะการประท้วงของแกเมื่อกี้ มันไปเปิดรอยแยกมิติที่ปิดตายมานานนับพันปีเข้าให้แล้ว" ยังไม่ทันที่เก่งจะถามต่อ รอยแยกบนท้องฟ้าเหนือหัวพวกเขาก็ฉีกออกอย่างช้าๆ เสียงดนตรีคลาสสิกที่แสนเยือกเย็นและน่าสยดสยองดังแว่วมาจากความว่างเปล่านั้น เงาสีดำขนาดมหึมาเริ่มเคลื่อนตัวออกมาจากรอยแยก และที่น่ากลัวที่สุด... คือเสียงที่ดังผ่านโทรจิตเข้ามาในหัวของเก่งโดยตรง: *“ในที่สุด... พนักงานที่ทำเอกสารหายไป ก็ได้กลับมาพบกับผู้จัดการสาขาเสียที”* เก่งตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นบุคคลที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น ชายสวมแว่นตากรอบทองที่เขารู้จักดีที่สุดในโลก... อดีตหัวหน้าแผนกของเขาที่เพิ่งตายไปเมื่อสามเดือนก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับภารกิจกู้โลกที่สุ่มเสี่ยงต่อชีวิตพนักงานออฟฟิศครับ! - ฮาไม่จำกัด