การประชุมผู้ถือหุ้นมิติที่ 4

“ถ้ามึงเหยียบพลาดอีกแค่ก้าวเดียว กูจะยอมให้ไอ้เหวที่แยกอยู่นี่กลืนมึงลงไป เพราะอย่างน้อยมึงจะได้ไม่ต้องมาพรีเซนต์แผนกู้โลกห่วยๆ นี่ต่อหน้าบอร์ดบริหารระดับจักรวาล!” เทพแอรีสในชุดเสื้อกล้ามย้วยๆ สกรีนลาย ‘I survived the Olympus’ กึ่งตะโกนกึ่งถีบส่งผมให้พุ่งหลาไปข้างหน้า ผมทำได้เพียงเกาะขอบเหวที่สั่นสะท้านราวกับโลกกำลังจะแตกดับ มือสั่นเทาของผมกำพอร์ตโฟลิโอหนังหมูยู่ยี่ที่แปะโพสต์อิทคำว่า ‘แผนกู้โลกฉบับประหยัด’ ไว้แน่น ข้างหน้าผมไม่ใช่ห้องประชุมที่มีโต๊ะไม้โอ๊คหรือเครื่องโปรเจกเตอร์ แต่มันคือช่องว่างระหว่างมิติที่หมุนวนเป็นพายุสีรุ้งแสบตา ใจกลางพายุนั้นคือโต๊ะกลมยาวเหยียดที่ดูเหมือนทำจากกระดูกมังกรหลอมละลาย และผู้ที่นั่งอยู่บนนั้นคือ ‘เทพเจ้าจอมดุ’ สามตนที่แค่ปรายตามามอง ผมก็รู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างไปเป็นปุ๋ยหมัก “เอาล่ะ ไอ้มนุษย์” เทพซุส (ที่ดูเหมือนคนขี้โมโหกำลังแย่งรีโมททีวีกับเมีย) ตวาดเสียงก้องจนเหวใต้เท้าผมยิ่งขยายตัว “มึงมีเวลาสามนาที ก่อนที่กูจะดีดนิ้วให้มึงกลายเป็นฝุ่นผง… เริ่ม!” ผมสูดหายใจเข้าลึกจนเกือบสำลักลมที่เหม็นกลิ่นกำมะถัน รีบเปิดไฟล์พรีเซนต์ที่ทำใน Excel แบบกากๆ “คือ... ท่านครับ” ผมเริ่ม เสียงสั่นจนเกือบฟังไม่เป็นภาษา “สถานการณ์โลกตอนนี้… งบประมาณเราเหลือไม่ถึงสามร้อยบาท ซึ่งผมคิดว่าการกู้โลกด้วยการส่งกองทัพเทพไปปราบปีศาจมันใช้ต้นทุนสูงเกินไป เราควรใช้วิธี… การตลาดแบบ ‘ปั่นประสาท’ แทนครับ” เทพีอธีนาที่นั่งข้างๆ เลิกคิ้วมอง ผมเห็นประกายไฟแลบออกมาจากดวงตาของเธอ เธอหยิบปากกาขนนกขึ้นมาจดอะไรบางอย่างพลางพึมพำ “ปั่นประสาท? นี่คือกลยุทธ์ทางยุทธวิธีใหม่ของมนุษย์งั้นรึ?” “ครับ!” ผมได้ใจขึ้นมาหน่อย “เราจะส่งสแปมข้อความหาปีศาจพวกนั้น บอกว่าพวกมันถูกรางวัลที่หนึ่งแต่ต้องกดลิงก์ยืนยันตัวตนก่อน พอมันกดปุ๊บ เราก็แฮกบัญชีมัน… เอ่อ คือ… เราจะใช้พลังเทพของท่านแอรีสสร้างมาม่าซองจำลองไปล่อหลอกให้พวกมันสับสนว่านี่คือมื้ออาหารสุดท้ายก่อนโดนรีเซ็ตระบบจักรวาลครับ” แอรีสที่ยืนอยู่ข้างหลังผมทำหน้าเอือมระอา “ไอ้เวรเก่ง นี่มึงเอาความคิดตอนหิวมาพรีเซนต์ให้เทพเจ้าเนี่ยนะ?” “เงียบ!” เทพซุสคำรามจนโต๊ะสะเทือน “ไอ้มนุษย์… มึงรู้ไหมว่าการจะกู้โลกน่ะ มันต้องใช้ความเกรียงไกร ไม่ใช่มาม่าถ้วย!” “ท่านครับ!” ผมตะโกนสวนขึ้นมาด้วยความกลัวจนลืมตัว “ความเกรียงไกรกินไม่ได้ครับ! แต่ความกาวที่ผมเสนอเนี่ย มันทำให้ปีศาจงงจนเลิกบุกโลกได้แน่นอน! ถ้าท่านไม่เชื่อ… ผมขอทดสอบเดี๋ยวนี้เลย!” ผมควักเอาโทรศัพท์มือถือที่แบตเหลือ 3% ออกมา กดส่งสติกเกอร์ไลน์ ‘น้องแมวเต้นระบำ’ ไปยังรอยแยกมิติที่เชื่อมต่อกับรังของจอมมารที่กำลังจะบุกโลกในอีก 5 นาทีข้างหน้า บรรยากาศนิ่งสนิทไปสามวินาที... ก่อนที่เสียง ‘ตึ้ง!’ ของการแจ้งเตือนจะดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วจักรวาล จากนั้น รอยแยกมิตินั้นก็ค่อยๆ หุบลงเหมือนคนกำลังนั่งงง และเสียงที่ดังกลับมาไม่ใช่เสียงคำรามของสัตว์ร้าย แต่เป็นเสียงจอมมารที่ตะโกนออกมาจากอีกมิติว่า “ใครส่งมาวะ? น่ารักดีว่ะ… พักยกก่อน เดี๋ยวค่อยบุก!” เหล่าเทพเจ้าบนโต๊ะนิ่งค้างไป อธีนาวางปากกาลงช้าๆ พลางมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เดาอารมณ์ไม่ออก ส่วนแอรีสอ้าปากค้างจนมาม่าที่แอบซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อเกือบหล่น “ไอ้เก่ง...” แอรีสกระซิบ “มึงเพิ่งทำให้จอมมารของจักรวาลติดสตั๊นด้วยสติกเกอร์แมวเต้น... มึงมันเป็นไอ้บ้าที่อัจฉริยะที่สุดเท่าที่กูเคยเห็นมาเลยว่ะ” “การประชุมนี้... ถือว่าอนุมัติ” เทพซุสพึมพำพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยหน่าย “แต่ถ้ามึงทำพลาดแม้แต่นิดเดียว กูจะส่งมึงไปเป็นพนักงานคอลเซ็นเตอร์ในขุมนรกชั้นที่ลึกที่สุดตลอดกาล” ผมถอนหายใจยาว โล่งอกจนตัวแทบทรุดลงไปในเหว แต่ทว่า... วินาทีที่ความตึงเครียดกำลังจะจางหายไปนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือผมก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงไลน์ปกติ... มันคือเสียงสัญญาณเตือน ‘ภัยพิบัติระดับพระเจ้า’ ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน หน้าจอโทรศัพท์สั่นระริก ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และมีข้อความปรากฏขึ้นว่า: *‘สวัสดีคุณพนักงานเก่ง... ผู้ถือหุ้นรายที่ 4 ของบริษัทเพิ่งล็อคอินเข้าสู่ระบบ และกำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อขอยกเลิกกิจการของคุณ’* เงาสีดำทมิฬค่อยๆ ก่อตัวขึ้นด้านหลังที่นั่งของเทพซุส รัศมีของมันเย็นเยียบจนผมรู้สึกเหมือนเลือดในกายกลายเป็นน้ำแข็ง และเมื่อเงานั้นก้าวออกมา ทุกคนในห้องประชุม—แม้แต่ซุส—ก็พากันยืนขึ้นด้วยความเคารพอย่างสูงสุด “ใครน่ะ?” ผมถามเสียงสั่น แขนขาเริ่มไร้เรี่ยวแรง “คนที่คุณไม่อยากเจอที่สุดในฐานะพนักงานออฟฟิศไงล่ะ” แอรีสพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเป็นครั้งแรก “ฝ่ายบุคคล... ของสภาจักรวาล” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ครับ รี้ดเดอร์ทุกท่าน! - ฮาไม่จำกัด