เมื่อปีศาจมีปัญหาเรื่องความรัก

"ถ้านายยังไม่หยุดใช้มาม่ารสหมูสับทำเป็นเครื่องสังเวยเรียกความรักแบบนี้ ฉันจะลาออกไปเปิดร้านขายลูกชิ้นปิ้งแล้วนะไอ้เทพตกกระป๋อง!" ผมกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในออฟฟิศที่ดูเหมือนโกดังเก็บขยะมากกว่าฐานบัญชาการกู้โลก แอรีส—เทพสงครามผู้มีกล้ามเป็นมัดแต่ดันทำตัวเหมือนเด็กติดเกม—นั่งยองๆ อยู่บนเก้าอี้พลางใช้ตะเกียบเขี่ยเส้นมาม่าให้เป็นรูปหัวใจอย่างตั้งใจ "เฮ้ย เก่ง นายไม่เข้าใจศิลปะแห่งสงครามและความรักหรอก" แอรีสเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาที่ควรจะดุดันเหมือนนักรบกลับฉายแววหม่นหมอง "ปีศาจ 'มอร์กอธ' ตนนั้นน่ะนะ มันเป็นปีศาจระดับ S-Class ที่เคยเผาเมืองมาแล้วเจ็ดอาณาจักร แต่ดันมาตกม้าตายเพราะสาวออฟฟิศฝ่ายบัญชีที่ชื่อ 'น้องกิ๊ฟ' นี่มันโศกนาฏกรรมชัดๆ!" ผมกุมขมับ พยายามเรียบเรียงเหตุผลในหัว "มอร์กอธ? ปีศาจกินคนเนี่ยนะ? จะไปจีบสาวฝ่ายบัญชี? แล้วทำไมพวกเราต้องไปเกี่ยว? งานกู้โลกของเราคือการขัดขวางหายนะ ไม่ใช่เป็นพ่อสื่อให้เจ้าปีศาจปากเหม็นนั่น!" "ก็ถ้ามอร์กอธอกหัก มันจะระเบิดอารมณ์ด้วยการเปิดประตูมิติอเวจีกลางสี่แยกอโศกน่ะสิ!" แอรีสวางถ้วยมาม่าลง แล้วคว้าใบปลิวโฆษณาคลินิกเสริมความงามขึ้นมาดู "นี่คือภารกิจ 'กู้รักกู้โลก' เราต้องทำให้มันสมหวัง ไม่งั้นอโศกกลายเป็นนรกขุมที่ 9 แน่" ผมถอนหายใจยาวเหยียด ชีวิตพนักงานออฟฟิศที่ต้องมาแบกรับชะตากรรมโลกยังไม่พอ นี่ต้องมาเป็นที่ปรึกษาความรักให้ปีศาจที่สูงสองเมตรครึ่งเนี่ยนะ? --- หนึ่งชั่วโมงต่อมา เรามาโผล่อยู่ที่หลังตึกบริษัทแห่งหนึ่ง มอร์กอธในร่างชายหนุ่มสูงใหญ่แต่มีเขางอกออกมาจากขมับเล็กน้อยกำลังยืนซ้อมยิ้มหน้ากระจกเงาที่บิ่นๆ ของมัน ท่าทางมันดูเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปน "เก่ง... ข้าควรพูดว่าอะไรดี? 'เจ้ามนุษย์ ผู้ครองหัวใจข้า จงเป็นคู่ครองของข้าตลอดกาล' ดีไหม?" มอร์กอธถาม เสียงแหบต่ำเหมือนก้อนหินบดกัน "นั่นมันคำประกาศสงครามชัดๆ มอร์กอธ!" ผมตบหน้าผากตัวเอง "ฟังนะ นายต้องลดระดับความดาร์กของนายลง ลองทักทายแบบปกติ พูดเรื่องลมฟ้าอากาศ เรื่องโปรเจกต์ที่ทำอยู่ หรือไม่ก็เรื่องสวัสดิการบริษัท... เอ้อ ลืมไป นายเป็นปีศาจ เอาเป็นว่าชมชุดที่เขาใส่ก็พอ" "ชมชุด..." ปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ทวนคำพลางจดลงบนฝ่ามือด้วยเล็บแหลมคม "เจ้ามนุษย์... ชุดของเจ้าดู... สะท้อนแสง... ข้าชอบ?" "นั่นมันชมว่าเขาเหมือนป้ายจราจรหรือไงวะ!" แอรีสโวยวาย ก่อนจะคว้าคอเสื้อปีศาจมาใกล้ๆ "ฟังนะไอ้ลูกสมุนแห่งความมืด นายต้องทำตัว 'นุ่มฟู' เข้าไว้ ลองพูดประมาณว่า 'วันนี้อากาศดีนะครับ ผมว่าคุณดูสดใสเหมือนแสงแดดเลย'" มอร์กอธทำหน้าพะอืดพะอมเหมือนกินยาขม "ข้า... ข้าเกลียดแสงแดด" "ก็เลยต้องพยายามไง! อยากได้เมียก็ต้องแลก!" ผมตะคอกกลับเพื่อปลุกใจ จังหวะนั้นเอง 'น้องกิ๊ฟ' หญิงสาวรูปร่างเล็กที่ดูเป็นคนอ่อนโยนแต่แววตาดุ เดินถือแก้วกาแฟออกมาจากตึก เธอหยุดกึกเมื่อเห็นชายหนุ่มสองคนยืนล้อมปีศาจที่แต่งตัวด้วยชุดสูทคับเปรี๊ยะจนกระดุมแทบกระเด็น "ขอโทษนะคะ... พนักงานใหม่เหรอคะ?" กิ๊ฟเอ่ยถามด้วยความสงสัย มอร์กอธตัวแข็งทื่อ มันหันมามองผมด้วยสายตาอ้อนวอนราวกับจะบอกว่า 'ช่วยข้าด้วย ข้าจะตายแล้ว' "เอ่อ... ใช่ครับ พนักงานฝ่าย... ฝ่ายบริหารจัดการความสัมพันธ์ระหว่างมิติครับ" ผมรีบแถสีข้างถลอก "พอดีน้องคนนี้เขาเป็นเด็กใหม่ครับ กำลังหัดจีบ... เอ้ย! หัดเข้าสังคมน่ะครับ" กิ๊ฟเลิกคิ้ว มองมอร์กอธตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหลุดขำเบาๆ "อ๋อ... เป็นเด็กใหม่ที่ดู 'แน่น' ไปนิดนะคะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ สู้ๆ นะคะพี่" เธอยิ้มให้แล้วเดินจากไป มอร์กอธที่ได้ยินคำว่า 'สู้ๆ' ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น ดวงตาสีเพลิงของมันมีน้ำใสๆ คลอเบ้า "นาง... นางยิ้มให้ข้า..." มอร์กอธพึมพำ "เออ ยิ้มให้แล้วก็จบสักที!" แอรีสเตะก้นมอร์กอธเบาๆ "ไปพาเขาไปเลี้ยงกาแฟดิ่ ตามกฎของโลกมนุษย์น่ะ" แต่ทว่า ในจังหวะที่มอร์กอธกำลังจะก้าวเท้าตามไปนั้น บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปฉับพลัน อากาศที่เคยร้อนระอุกลับเย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอ เงาดำมืดเริ่มขยายตัวออกจากพื้นดินรอบๆ ตัวมอร์กอธที่ไม่ได้ตั้งใจควบคุมพลัง เสียงกระซิบที่ฟังดูดุร้ายและทรงอำนาจดังแว่วมาจากความว่างเปล่า: *"มอร์กอธ... เจ้าปีศาจทรยศ... การที่เจ้าลดตัวมาเล่นขายของกับมนุษย์ คือการดูหมิ่นต่อราชาแห่งอเวจี..."* เงาดำนั้นไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ปีศาจหนุ่ม แต่มันพุ่งเข้าใส่ 'กิ๊ฟ' ที่เพิ่งเดินพ้นมุมตึกไปไม่กี่เมตร! มอร์กอธแผดเสียงคำรามลั่น ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นจนชุดสูทขาดกระจุย เขาสองข้างงอกยาวออกมาจนทะลุหลังคารถที่จอดอยู่ข้างๆ ผมกับแอรีสหันมองหน้ากันด้วยความตกใจ นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องการจีบสาวแล้ว นี่มันคือการประกาศสงครามกลางกรุง! กิ๊ฟที่ล้มลงกับพื้นมองเห็นมอร์กอธในร่างปีศาจเต็มตัวด้วยสายตาเบิกโพลง กรีดร้องลั่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ไม่นะกิ๊ฟ! อย่ามองข้าแบบนั้น!" มอร์กอธพยายามยื่นมือที่เต็มไปด้วยกรงเล็บแหลมไปหาเธอ แต่เงาดำที่พุ่งเข้าใส่กลับกลายเป็นหนวดสีหมึกที่รัดตัวเธอไว้แน่น ผมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมโทรหาหัวหน้า... ไม่สิ ผมไม่มีหัวหน้า! ผมตะโกนใส่แอรีส "ไอ้เทพ! มึงบอกว่าเป็นภารกิจง่ายๆ ไง! ทำไมกลายเป็นงี้วะ!" แอรีสชักดาบสายฟ้าออกมาจากกระเป๋ากางเกง (ไปเอามาจากไหนของมัน?) "เรื่องนั้นช่างมันก่อน! ปัญหาคือ... มีคนอื่นที่อยากได้ตัวปีศาจตัวนี้ไปเป็นเครื่องมือ และพวกมันไม่ได้มาเพื่อกู้โลก แต่มันมาเพื่อ 'กำจัด' พยานรัก!" ท่ามกลางความโกลาหล ชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาคนหนึ่งเดินแหวกความมืดออกมา ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่ดวงตาประหนึ่งเพชฌฆาต เขาหยุดเดินข้างๆ ร่างที่ถูกหนวดมืดรัดเอาไว้ แล้วมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ขนลุกซู่ "ขอโทษที่ขัดจังหวะการออกเดทนะครับ แต่มอร์กอธ... นายไม่มีสิทธิ์มีความรัก ถ้าเจ้าของนายไม่ยินยอม" เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว... พื้นดินที่ผมยืนอยู่ก็แยกออกเป็นเหวขนาดมหึมา! --- *ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยสุดกาวนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!*