วิกฤตพนักงานดีเด่น

"ถ้ามึงยังเอามือถือขึ้นมาไถติ๊กต็อกอีกล่ะก็ รอบนี้กูจะเอามาม่าหมูสัดยัดใส่รูจมูกมึงให้ถึงสมองส่วนหน้าจริงๆ ด้วย!" เสียงคำรามต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของเก่ง ไม่ได้ทำให้เทพแอรีสสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต (ที่ปัจจุบันกลายเป็นคนว่างงานอาศัยซุกหัวนอนใต้โต๊ะทำงานสำนักงานกู้โลก) ยังคงเคี้ยวเส้นมาม่าดิบกร้วมๆ เสียงดังสนั่นห้องพักพนักงานแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของเอกสารเก่าและกลิ่นเหงื่อบูด "โอย... มึงจะเครียดไปไหนวะไอ้เก่ง แค่ไม่ได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าแผนก ชีวิตมันก็ไม่ได้พังซะหน่อย เดี๋ยวค่อยไปปล้นธนาคาร... เอ้ย ไปกู้เงินนอกระบบมาใช้ก็ได้" แอรีสพูดพลางใช้ตะเกียบพลาสติกที่หักครึ่งเขี่ยเศษผงรสหมูสับออกจากคาง เก่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลมหายใจนั้นร้อนผ่าวกว่าเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ ดวงตาคมกริบใต้แว่นหนาเตอะจ้องมองกระดาษประเมินผลงานบนโต๊ะด้วยแววตาร้าวราน ตัวเลขเงินเดือนที่แทบจะไม่พอจ่ายค่ามาม่าห่อละหกบาทในสิ้นเดือนนี้คือแรงผลักดันชั้นดี แต่สิ่งที่แย่ยิ่งกว่าคือ "ตัวฉันในอดีต" ที่โผล่มาทิ้งปมประสาทแดกไว้เมื่อวานยังลอยวนเวียนอยู่ในหัว *“จำไว้... ถ้าม5นาทีข้างหน้ามึงยังไม่สร้างผลงานระดับตำนาน บริษัทจะถูกยุบแล้วมึงจะต้องไปเป็นยามเฝ้าศาลพระภูมิ!”* คำพูดของไอ้หน้าโง่ (ที่หน้าตาเหมือนเขาทุกกระเบียดนิ้วแต่ใส่เสื้อกล้ามขาดๆ) ยังคงหลอนประสาท เก่งกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นี่ไม่ใช่เรื่องตลก บริษัท ‘รับจ้างกู้โลกจำกัด (มหาชน)’ กำลังจะประเมินผลงานประจำไตรมาส และถ้าเขาไม่ได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าแผนก เขาจะไม่มีอำนาจเบิกงบซื้อกระดาษทิชชูในห้องน้ำสำนักงาน ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาต้องใช้กระดาษหนังสือพิมพ์รายวันแทนไปตลอดกาล! "กูต้องทำผลงาน... ผลงานที่ยิ่งใหญ่ ชนิดที่ท่านประธานมองแล้วต้องคุกเข่ากราบกรานขอร้องให้กูรับตำแหน่ง" เก่งพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าซีดเซียวเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความเครียดขั้นสุด "งั้นมึงก็ไปปราบสัตว์ประหลาดจากต่างมิติที่กำลังอาละวาดอยู่แถวตลาดสดสิฟะ" แอรีสเสนอหน้าเข้ามาใกล้ "กูเห็นป้าขายปลาทูบ่นว่ามีเอเลี่ยนหน้าตาเหมือนปลาหมึกยักษ์แอบเนียนมาแย่งที่จอดรถแผงลอยแถมยังไม่ยอมจ่ายค่าคุ้มครอง" "ปัญญาอ่อนน่าแอรีส นั่นมันปลาหมึกบتษแปลงร่างหรือเปล่า... เดี๋ยวก่อน" เก่งชะงัก สมองอันชาญฉลาด (ที่มักจะคิดลบในเรื่องไม่เป็นเรื่อง) เริ่มประมวลผล "สัตว์ประหลาดจากต่างมิติ... ถ้าเราไปกู้สถานการณ์นั้นได้ มันไม่ใช่แค่ผลงานธรรมดา แต่มันคือการกู้โลกย่อยๆ เลยนะเว้ย!" ว่าแล้ว เก่งก็คว้ากระเป๋าเอกสารคู่ใจ สวมสูทที่เริ่มขึ้นเงาตรงข้อศอก แล้วพุ่งตัวออกจากห้องพักพนักงานโดยไม่รอฟังเสียงท้วงติงของเทพตกอับ แอรีสยักไหล่ ยัดเศษมาม่าเข้าปากคำสุดท้ายก่อนจะคว้าท่อประปาขึ้นสนิมแล้ววิ่งตามหลังไปติดๆ ตลาดสดเทศบาลช่วงบ่ายแก่ๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวปลาและกลิ่นทุเรียนเน่า ทว่าบรรยากาศ ณ แผงขายปลาของป้าสำรวยกลับเงียบเชียบผิดปกติ พ่อค้าแม่ค้าคนอื่นๆ ต่างถอยร่นไปยืนออกันอยู่ห่างๆ ราวกับกำลังล้อมวงดูการประหารชีวิต กลางวงล้อมนั้น มีร่างสีเขียวเมือกสูงสองเมตร หนวดระยงระยาย กำลังยืนกอดอกพิงเสาเขียงหมู ใบหน้าคล้ายปลาหมึกยักษ์ผสมมนุษย์ต่างดาวกำลังพ่นฟองอากาศสีม่วงออกมาทางรูจมูกด้วยความหงุดหงิด มันกำลังส่งเสียงขู่คำรามก้อง "ข้าคือ 'โกลด์กุ้ง' ผู้พิชิตกาแล็กซี่ทางช้างเผือก! จงส่งส้มตำปูปลาร้าที่เผ็ดที่สุดมาให้ข้า ไม่อย่างนั้นดาวดวงนี้จะราบเป็นหน้ากลอง!" ป้าสำรวยเจ้าของแผงปลาทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้น ร้องไห้โฮด้วยความกลัว พนมมือไหว้อย่างลนลาน เก่งสูดหายใจเข้าลึกๆ นี่คือโอกาสทอง! โอกาสที่จะได้เลื่อนขั้น! โอกาสที่จะได้เบิกงบซื้อทิชชูเกรดพรีเมียม! เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้า ยืดอก สลัดความขี้เกรงใจทิ้งลงถังขยะข้างทาง แล้วชี้หน้าสัตว์ประหลาดต่างมิติด้วยมืออันสั่นเทา "เฮ้ย! ไอ้หนวดหมึก! มึงจะกินส้มตำเผ็ดแค่ไหนกูไม่ว่า แต่มึงมาแย่งคิวซื้อก่อนชาวบ้านแถมยังไม่ใส่หน้ากากอนามัยในเขตเทศบาลแบบนี้ มันหยามกันชัดๆ!" โกลด์กุ้งหันขวับมามอง ดวงตาสلوانแปดดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง มันไม่เคยเจอชะตากรรมของมนุษย์คนไหนที่กล้าท้าทายอำนาจแห่งจักรวาลด้วยเรื่อง "ไม่ใส่หน้ากากอนามัย" มาก่อนในชีวิต "มนุษย์โง่เขลา... เจ้ากล้าดียังไงมาสั่งสอนข้า!" สัตว์ประหลาดคำราม เสียงก้องสะเทือนไปถึงตึกแถวข้างเคียง หนวดสีเขียวเมือกพุ่งเข้าหาเก่งด้วยความเร็วสูง "แอรีส! จัดการ!" เก่งตะโกนลั่น หลบวูบลงไปนอนกลิ้งกับพื้นตลาดอย่างไร้ฟอร์ม เทพแอรีสพุ่งตัวเข้ามาขวางพร้อมเหวี่ยงท่อประปาในมือฟาดเข้าใส่หนวดปลาหมึกอย่างแม่นยำ เสียงเหล็กกระทบเนื้อดัง *ปึ้ก!* สนั่นหวั่นไหว โกลด์กุ้งร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด มันสะบัดหนวดกลับแล้วเตรียมพ่นกรดพิษสีเขียวใส่ทั้งคู่ ในจังหวะความเป็นความตายนั้นเอง เก่งที่กำลังกลิ้งอยู่บนพื้นเหลือบไปเห็นถังพลาสติกใส่ "ปลาร้าบổi" ของป้าสำรวยที่ตั้งอยู่ข้างๆ ด้วยสัญชาตญาณความซวยและไหวพริบเฉพาะตัว เขาคว้าถังปลาร้าขึ้นมาแล้วสาดใส่หน้าสัตว์ประหลาดต่างมิติเต็มแรง! *ซ่าาาา!* กลิ่นปลาร้าหมักบ่มสามปีพุ่งทะยานเข้าสู่ระบบหายใจของโกลด์กุ้งอย่างจัง สัตว์ประหลาดผู้พิชิตกาแล็กซี่ถึงกับเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อ ใบหน้าสีเขียวเมือกเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ สติสัมปชัญญะหลุดลอยในพริบตา มันพยายามจะอ้าปากเถียงแต่ทำได้เพียงส่งเสียงสำลัก "อึก... อุ๋ย... เหม็น... เหม็นฉิบหาย!" ก่อนจะล้มตึงลงไปนอนชักแหง่กๆ กับพื้นตลาด แน่นิ่งสนิทไป ความเงียบสงบเข้าปกคลุมตลาดสดชั่วขณะ ป้าสำรวยอ้าปากค้าง พ่อค้าแม่ค้าคนอื่นๆ อ้าปากค้าง แอรีสอ้าปากค้าง แม้แต่เก่งเองก็ยังยืนอึ้งถือถังปลาร้าเปล่าค้างเติ่งอยู่ท่ามกลางกลิ่นตลบอบอวล "นะ... นี่กู... ชนะแล้ว?" เก่งพึมพำด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา ผลงานระดับตำนานถูกสร้างขึ้นแล้ว! การกู้โลกฉบับบ้านๆ สำเร็จลุล่วงด้วยปลาร้ากระปุกเดียว! ทว่า ในวินาทีที่เก่งกำลังจะแย้มยิ้มด้วยความภาคภูมิใจและเตรียมตัวรับตำแหน่งหัวหน้าแผนก เสียงปรบมือแปะๆ เบาๆ ก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดหลังเสาเขียงหมู "เก่งมาก... ฝีมือใช้ได้เลยนี่ สมกับที่เป็นหัวหน้าแผนกคนใหม่ของฉัน" เก่งสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองตามเสียง ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบ ทรงผมเซ็ตมาอย่างดี และรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากก้าวออกมาจากเงานืด ใบหน้านั้น... คือหน้าของเขาเอง... "ตัวฉันในอดีต" คนเดิม เพิ่มเติมคือถือเอกสารคำสั่งแต่งตั้งที่เปื้อนคราบน้ำปลา "แก... แกต้องการอะไรอีกวะ!" เก่งตะโกนเสียงหลง ถอยหลังกรูดไปชนร่างของแอรีส ร่างอดีตตัวเองยิ้มเหี้ยม ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ช้าๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ยินดีด้วยที่ได้เลื่อนขั้น... แต่ลืมบอกไปอย่าง เงื่อนไขของการเป็นหัวหน้าแผนกที่แท้จริง คือการต้องกำจัด 'ตัวตนในอดีต' ให้สิ้นซาก... และตอนนี้... แกเหลือเวลาอีกแค่สามวินาที ก่อนที่ระเบิดเวลาใต้แผงปลานี่จะทำงาน!" — ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางปล่อยก๊ากไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ —