ภารกิจทวงความยุติธรรมในร้านสะดวกซื้อ

"ถ้าแกกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะเอามาม่ารสต้มยำกุ้งน้ำข้นนี่แหละ ยัดใส่ปากแกจนสำลักตาย!" เสียงเก่งตะโกนก้องผ่านกระจกเงา มือของเขาถือซองมาม่าแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบในงานวัดที่กำลังจะพังพินาศ ชายในกระจก—ร่างแยกที่มีใบหน้าเหมือนเขาเปี๊ยบ ทว่าอาภรณ์นั้นขาดวิ่นและโชกไปด้วยเลือด—ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา มันเพียงแค่เอียงคอช้าๆ ดวงตาคู่ที่ว่างเปล่าจ้องมองมาที่เก่งราวกับกำลังมองดูซากศพที่เดินได้ "คุณเก่งครับ... หยุดทำหน้าเหมือนเจอผีแล้วหันมาคุยกับผมหน่อยได้ไหมครับ" เสียงแหบพร่าของเทพแอรีสเรียกสติกลับมา เก่งสะดุ้งสุดตัวหันขวับกลับมามองด้านหลัง เห็นเทพสงครามผู้ตกงานกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าชั้นวางสินค้าที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ เทพแอรีสหยิบซองพลาสติกเปล่าขึ้นมาสะบัดพึ่บพั่บ "มิติเทพของพวกเราน่ะครับ ของหมดสต็อกแบบนี้มันไม่ตลกเลยนะครับคุณเก่ง ถ้าขืนเทพเจ้าไม่มีมาม่ากินก่อนออกไปรบ ผมเกรงว่าผมคงต้องไปรบกับเจ้าของร้านสะดวกซื้อแทนการกู้โลกแล้วล่ะครับ" เก่งถอนหายใจยาว พลางหันไปมองกระจกอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้ภาพเมืองที่หยุดนิ่งได้เลือนหายไปแล้ว เหลือเพียงเงาสะท้อนของร้านสะดวกซื้ออันรกรุงรัง "คุณแอรีสครับ ตอนนี้ผมว่าเรื่องของหมดน่ะเรื่องรอง แต่เรื่องที่มีไอ้คนหน้าเหมือนผมมาทำท่าทางจะฆ่าแกงกันน่ะ เรื่องใหญ่ครับ!" เทพแอรีสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางตบไหล่เก่งเบาๆ แต่แรงพอจะทำให้กระดูกสันหลังเก่งลั่นกรอบ "เรื่องหน้าเหมือนไว้จัดการทีหลังครับ ตอนนี้สินค้าในสต็อกมิติเรามีแค่ 'น้ำเปล่า' กับ 'มาม่ารสดั้งเดิม' ซึ่งเทพอย่างเราไม่สนหรอกครับ เราต้องการ 'มาม่าต้มยำกุ้งพิเศษ' ไม่งั้นพลังสถิตจะลดลงจนรบไม่ได้นะครับ" "แล้วจะให้ผมทำยังไงครับ? ไปปล้นโกดังบริษัทเหรอ?" เก่งเลิกคิ้วมองอย่างเหลือเชื่อ "เปล่าครับ เราแค่ต้องไป 'ทวงความยุติธรรม' ในร้านสะดวกซื้อแห่งมิติขนาน ที่นั่นมีมาม่าต้มยำกุ้งที่ถูกกักตุนไว้โดยเทพฝ่ายมืดครับ ถ้าเราไม่ไปเอามา สถานการณ์โลกมนุษย์ที่พังอยู่แล้ว อาจจะพังกว่าเดิมเพราะเทพหิวครับ" ทั้งคู่ตัดสินใจเดินทะลุผ่านตู้แช่เย็นไปสู่มิติขนาน บรรยากาศภายในร้านสะดวกซื้อแห่งนั้นช่างแปลกประหลาด สินค้าทุกอย่างวางเรียงรายราวกับงานศิลปะ แต่บนชั้นวางกลับมีมาม่าต้มยำกุ้งวางเด่นเป็นสง่า ทว่าเบื้องหน้าชั้นวางนั้น กลับมีชายชุดดำสวมสูทดูภูมิฐานยืนกอดอกขวางทางอยู่ "จะไปไหนเหรอครับ?" ชายชุดดำเอ่ยเสียงเรียบ "มาม่าลอตนี้ถูกจองไว้ให้ 'ท่านผู้มีอิทธิพล' แล้ว" เก่งขยับแว่นสายตา พยายามทำใจดีสู้เสือ "ผมเป็นพนักงานกู้โลกครับ พอดีว่าเทพข้างหลังผมเริ่มหิวจนจะกินหัวผมอยู่แล้ว ช่วยเห็นใจคนทำงานหน่อยเถอะครับ" เทพแอรีสไม่รอช้า พุ่งตัวออกไปข้างหน้าด้วยท่าทางสง่างาม แต่ดันลื่นคราบน้ำมันบนพื้นร้านจนหัวทิ่มลงกับพื้นเสียงดัง 'ปัง!' "อุ๊ย..." เทพสงครามพึมพำ ชายชุดดำหัวเราะร่วน "นี่น่ะเหรอเทพสงคราม? ตลกดีนี่" ความเงียบเข้าปกคลุมร้านชั่วขณะ ก่อนที่เก่งจะคว้าซองมาม่าในกระเป๋าเสื้อขึ้นมา แล้วขว้างออกไปสุดแรง... ไม่ใช่ไปที่ชายชุดดำ แต่เป็นไปที่ตู้จ่ายไฟฟ้าของร้าน! *เปรี้ยง!* กระแสไฟฟ้าลัดวงจร ไฟทั้งร้านดับวูบลง ความมืดมิดเข้าครอบงำ ท่ามกลางความโกลาหล เก่งไม่สนใจชายชุดดำ เขาพุ่งตัวเข้าใส่ชั้นวางสินค้าอย่างรวดเร็ว กวาดมาม่าทั้งหมดใส่ตะกร้าด้วยทักษะพนักงานออฟฟิศที่ต้องแข่งกับเวลาส่งงาน "คุณเก่ง! เร็วเข้าครับ! ประตูมิติกำลังจะปิด!" เทพแอรีสที่ลุกขึ้นมาได้ ตะโกนเร่งพร้อมกับคว้าคอเสื้อเก่งเตรียมกระโจนกลับ ทว่า ในวินาทีที่พวกเขากำลังจะก้าวข้ามประตูมิติ แสงจากไฟฉายของชายชุดดำก็สาดส่องมาที่เก่งพอดี ชายชุดดำไม่ได้ไล่ตาม เขาเพียงแค่มองมาที่เก่งด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช แล้วยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "แผนการ 'กระจกเงา' เริ่มต้นได้... ตัวสำรองได้ของที่ต้องการแล้ว" เก่งชะงักฝีเท้า มือสั่นเทาขณะกอดห่อมาม่าไว้แน่นเมื่อได้ยินคำนั้น "คุณแอรีสครับ..." เก่งเอ่ยเสียงสั่น "เมื่อกี้เขาบอกว่าผมเป็น... ตัวสำรอง?" เทพแอรีสชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เคยเฮฮากลับกลายเป็นความจริงจังที่เก่งไม่เคยเห็นมาก่อน ท่านเทพหันไปมองชายชุดดำแล้วเอ่ยเบาๆ "คุณเก่งครับ... วางมาม่าลง แล้ววิ่งไปที่รถเดี๋ยวนี้ อย่าหันกลับมามองเด็ดขาด เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... ไม่ใช่คน แต่เป็นสิ่งที่สร้างขึ้นมาเพื่อแทนที่ชีวิตของคุณครับ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังขึ้นจากมุมมืดของร้าน ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่เป็นสิบ! ร่างของคนหน้าเหมือนเก่งนับสิบคนค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด แต่ละร่างมีรอยแผลเป็นต่างกันไป ราวกับเป็นภาพจำลองของเก่งในทุกเหตุการณ์ที่เคยล้มเหลวในชีวิต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันวุ่นวายของเก่งและเทพแอรีสนะครับ!