จดหมายจากชายผู้เป็นสามี

“บอกมาว่าใครเป็นคนส่งเบาะแส! ถ้าเจ้าไม่ซัดทอดออกมา ทางเราเกรงว่าเจ้าจะต้องไปอธิบายเรื่องสินค้าเถื่อนพวกนี้ในห้องขังของกองอำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อยด้วยตัวเอง!” เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วห้องสอบสวนคับแคบกลิ่นอับชื้น หัวหน้าชุดตรวจการกรมการค้าปัดแฟ้มเอกสารกระเด็นด้วยความโมโห หลินว่านจินไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองห่อกระดาษไขสีน้ำตาลที่บรรจุ 'ผักวิเศษ' จากมิติฟาร์มของเธอซึ่งถูกยึดไว้บนโต๊ะ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ตลาดมืดแห่งนี้เปิดทำการมาเป็นปีโดยเจ้าหน้าที่รัฐแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เหตุไฉนวันนี้ถึงได้มีการกวาดล้างครั้งใหญ่ แถมยังพุ่งเป้ามาที่แผงสินค้าของเธอกับเฒ่าเฉินอย่างพDดิบพอดี “ท่านเจ้าหน้าที่ พูดจาให้เกียรติกันด้วยนะครับ” หลินว่านจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายชะงัก “สินค้าพวกนี้คือผักสวนครัวธรรมดาที่ปลูกด้วยน้ำพักน้ำแรง ข้าเพียงแต่นำส่วนเกินมาแลกเปลี่ยนกับพี่น้องชาวบ้านเพื่อประทังชีวิต ผิดกฎหมายข้อไหน หรือว่าการทำให้ชาวบ้านมีผักสดกินในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ กลายเป็นความผิดร้ายแรงในสายตาพวกท่านไปเสียแล้ว?” “เจ้า! ปากกล้านักนะนังนี่! คิดว่าไม่มีหลักฐานแล้วข้าจะทำอะไรเจ้าไม่ได้อย่างนั้นเรารึ!” ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าห้องสอบสวน ประตูไม้เก่าแก่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มปรากฏขึ้นท่าย์แสงสว่างยามบ่าย ไหล่กว้างและแผ่นหลังที่ตรงแน่วแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างชัดเจน “ใครบอกว่าไม่มีหลักฐาน... แล้วใครบอกว่าภรรยาของผมทำผิดกฎหมาย?” น้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น ทันทีที่หลินว่านจินเงยหน้าขึ้นมอง เธอก็ต้องนิ่งงั้นไปชั่วขณะ ลู่เฉิงหยวน! สามีผู้ควรจะประจำการอยู่ที่ค่ายทหารชายแดนห่างไกลนับพันลี้ เหตุใดเขาจึงมายืนอยู่ตรงนี้ ในเวลาที่วิกฤตที่สุดเช่นนี้! ชายหนุ่มไม่ได้มองหน้าเจ้าหน้าที่ผู้ตรวจการด้วยซ้ำ สายตาคมกราบกวาดมองภรรยาและลูกน้อยที่นั่งรอด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่เขาจะก้าวฉับๆ เข้ามาดึงร่างบางของหลินว่านจินให้ลุกขึ้นยืนเคียงข้างกาย มือหนาอันหยาบกร้านจากการจับอาวุธคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธออย่างปกป้อง พร้อมกันนั้น นายทหารติดตามด้านหลังก็ก้าวเข้ามาวางเอกสารตราประทับสีแดงฉานลงบนโต๊ะเสียงดังปั้ง! “นี่คือใบอนุญาตพิเศษสำหรับการทดลองเพาะPลกและจำหน่ายผลผลิตทางการเกษตรเพื่อกอง ทัพ... และผมคือนายกองลู่เฉิงหยวน สามีโดยชอบด้วยกฎหมายของหลินว่านจิน สินค้าทั้งหมดนี้อยู่ภายใต้การดูแลของกองกำลังชายแดน พวกคุณคนไหนมีปัญหา เชิญไปคุยกับผู้บังคับบัญชาของผมที่ค่ายใหญ่ได้ทันที!” หัวหน้าชุดตรวจการหน้าซีดเผือกทันทีเมื่อเห็นตราประทับ รีบโค้งตัวคำนับลนลานจนเอกสารแทบจะปลิวหลุดมือ ใครจะไปคาดคิดว่าแม่ค้าตลาดมืดรายย่อยที่พวกเขาหมายตาจะพัวพันถึงนายทหารระดับสูงจากแนวหน้า! รถม้าบรรทุกสินค้าและตัวของหลินว่านจินได้รับการปล่อยตัวอย่างรวดเร็วโดยไม่มีข้อแม้ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ในตลาดมืดที่มองมาด้วยความตะลึงงัน หลินว่านจินนั่งเงียบอยู่เบาะหลังของรถจี๊ปทหาร โดยมีเป่าเป่านั่งซุกตัวแปะอยู่ข้างอกผู้เป็นพ่อที่ใบหน้ายังคงบึ้งตึงไม่คลาย ตลอดเส้นทางกลับบ้าน ไม่มีบทสนทนาใดหลุดออกมาจากปากของลู่เฉิงหยวน จนกระทั่งรถจอดเทียบท่าหน้าบ้านไม้ทรุดโทรมของตระกูลลู่ แม่สามีจอมสูบ (นางจาง) ที่ชะเง้อมองคอยท่าอยู่รีบวิ่งปรี่เข้ามาหวังจะด่าทอเรื่องที่สะใภ้ถูกจับ แต่พอเห็นว่าเป็นรถทหารและลูกชายคนรองก้าวลงมาพร้อมใบหน้าถมึงทึง นางก็กลืนน้ำลายลงคอแล้วถอยกรูดทันที ลู่เฉิงหยวนไม่แม้แต่จะชายหางแลมารดาตัวเอง เขาจูงมือภรรยาเดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องพักปิดประตูลงกลอนแน่นหนา ก่อนที่ความเย็นชาทั้งหมดจะมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงแววตารื้นไปด้วยความรู้สึกผิดและห่วงหาอาทรอย่างสุดซึ้ง “ว่านจิน... คุณเจ็บตรงไหนไหม? ผมกลับมาล่าช้าไป... เกือบจะปกป้องคุณไม่ได้อยู่แล้ว” เสียงของชายหนุ่มสั่นพร่าเล็กน้อยขณะดึงร่างของภรรยาเข้ามากอดแนบอกแน่น อ้อมแขนแกร่งที่เคยใช้ต้านทานข้าศึกในยามสงคราม บัดนี้กลับสั่นเทาด้วยความกลัวที่จะสูญเสียภรรยาและลูกไป หลินว่านจินซบหน้าลงกับแผงอกกว้างสูดกลิ่นอายบุรุษและกลิ่นดินกลิ่นฝนที่คุ้นเคย ความเหนื่อยล้าทั้งหมดมลายหายไปสิ้น เธอยกมือขึ้นโอบกอดเอวสอบของเขาไว้แน่น พลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “คุณนี่นะ... จู่ๆ ก็โผล่มาอย่างกับเทพลงมาจากสวรรค์ บอกฉันมาเสียดีๆ ว่าแอบหนีค่ายทหารมาใช่ไหม?” ลู่เฉิงหยวนส่ายหน้าเบาๆ เขายิ้มกว้างออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมเข้มดูอบอุ่นจนใจละลาย มือหนาควักหยิบซองจดหมายหนาปึึกออกจากกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบ พร้อมกับปึกธนบัตรใบใหญ่หลายสิบใบยัดใส่มือของเธอ “ผมไม่ได้หนีทหาร... นี่คือจดหมายฉบับแรกที่ตั้งใจจะส่งมาหาคุณ พร้อมกับเงินเดือนก้อนโตก้อนแรกที่ผมได้รับจากการปฏิบัติภารกิจพิเศษ และเงินรางวัลจากการเลื่อนขั้นเป็นนายกอง... ทุกหยวนนี่เป็นของคุณ เก็บไว้ให้หมด” หลินว่านจินก้มมองเงินจำนวนมหาศาลในมือ สลับกับซองจดหมายที่มีลายมือแข็งแรงแต่องอาจจารึกชื่อของเธอไว้ ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังจะพลิกอ่านข้อความหวานซึ้งที่สามีเขียนบรรยายความในใจ สายตาก็เหลือบไปเห็นรอยเปื้อนสีแดงคล้ำคล้ายคราบเลือดจางๆ ที่มุมซองจดหมายด้านหลัง ซึ่งถูกปิดผนึกทับด้วยครั่งลับเฉพาะของหน่วยรบพิเศษ... และกลิ่นอายพลังงานประหลาดบางอย่างจากมิติฟาร์มในหัวใจของเธอก็สั่นกระตุกวูบขึ้นมาอย่างรุนแรง ราวกับกำลังเตือนภัยถึงบางสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังข้อความรักเหล่านี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครทุกตัวด้วยกันนะครับ