รับมือแม่สามีที่ตามมาวุ่นวาย

"ถ้าพวกแกกล้าก้าวเข้ามาเหยียบธรณีประตูบ้านฉันอีกก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" เสียงตวาดก้องของนางจาง แม่สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาและเห็นแก่ตัวดังลั่นบ้านพักข้าราชการทหาร แต่น่าเสียดายที่เป้าหมายของนางในวันนี้ไม่ใช่การมาขับไล่สะใภ้ตัวดีเช่นเคย กลับเป็นเสียงที่พยายามตะโกนข่มขวัญเพื่อกลบเกลื่อนความละโมบของตนเองเสียมากกว่า หลินว่านจินยืนกอดอกพิงกรอบประตูครัว สายตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดจ้องมองร่างท้วมของแม่สามีที่กำลังยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียดอยู่กลางลานบ้าน ด้านหลังมีสะใภ้รองที่คอยถือตะกร้าพลาสติกใบโตเตรียมกอบโกยของตามคำสั่งผู้เป็นแม่ยาย กลิ่นหอมกรุ่นของพะโล้ตุ๋นยาจีนและหมูสามชั้นทอดกระเทียมพริกไทยที่ว่านจินเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ยั่วยวนน้ำลายผู้คนรอบข้าง แต่มันกลับเป็นเสมือนเชื้อเพลิงที่โหมกระหน่ำความโลภในใจของนางจางให้ลุกโชนขึ้นไปอีก "ว่าanจิน! แกมันนังลูกสะใภ้อกตัญญู!" นางจางแผדเสียงแหลมสูงจนสุนัขข้างบ้านเห่ารับ "ผัวแกส่งเงินเดือนมาให้ตั้งเท่าไหร่ ทำไมช่วงนี้แกถึงร่ำรวยจนมีเงินซื้อจักรเย็บผ้าและแป้งสาลีขาวๆ มาทำซาลาเปาทุกวัน! ของพวกนี้มันควรจะเป็นสมบัติของตระกูลลู่ ไม่ใช่เอามาผลาญเล่นในบ้านอกตัญญูของพวกแกสองแม่ลูก!" เป่าเป่าวัยสี่ขวบที่กำลังนั่งระบายสีอยู่มุมห้องสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ เด็กน้อยรีบวิ่งมาหลบหลังชายกระโปรงของมารดา มือเล็กๆ กำผ้ากันเปื้อนของว่านจินไว้แน่น ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ว่านจินก้มลงลูบศีรษะลูกชายเบาๆ ส่งกระแสจิตเชื่อมโยงกับมิติฟาร์มเพื่อดึงเอาพลังงานความอบอุ่นมาโอบอุ้มจิตใจของเด็กน้อยให้อุ่นใจขึ้น จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้น สมุมปากยกยิ้มเยาะหยันอย่างไม่นึกเกรงกลัว "สมบัติของตระกูลลู่?" ว่านจินทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "แม่สามี... ตอนที่พวกเราสามคนแม่ลูกเกือบอดตายในฤดูหนาวปีที่แล้ว พวกท่านเคยส่งข้าวมาให้สักเมล็ดไหม? ตอนที่เฉิงหยวนบาดเจ็บกลับมาจากชายแดนแล้วพวกท่านมาไถเงินค่ารักษาจนหมดกระเป๋า พวกท่านเคยคิดว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกันบ้างหรือเปล่า?" คำพูดแทงใจดำทำให้นางจางหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด นางถลึงตาใส่สะใภ้ตัวดีที่พักนี้ต่อปากต่อคำเก่งขึ้นผิดหูผิดตา "นั่นมันเรื่องอดีต! ตอนนี้ลูกชายฉันเป็นถึงนายกอง เงินเดือนเขาก็ต้องเป็นของแม่ผู้ให้กำเนิดสิ แกเป็นแค่สะใภ้ที่ซื้อมาด้วยเงินห้าสิบหยวน มีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องเหตุผลกับฉัน!" นางจางสะบัดหน้าส่งสัญญาณให้สะใภ้รองบุกเข้าไปในครัวทันที "เข้าไปขนของออกมาให้หมด! ทั้งแป้ง ข้าวสาร และหมูในไห สะใภ้ไร้ประโยชน์อย่างมันไม่มีสิทธิ์กินของดีๆ แบบนี้หรอก!" สะใภ้รองทำท่าจะก้าวเท้าพุ่งเข้าไปในครัวด้วยความโลภ แต่ทว่า... *ป้าบ!* เสียงไม้กวาดทางมะพร้าวฟาดลงกับพื้นดินเฉียดปลายเท้าของสะใภ้รองไปเพียงคืบ ฝุ่นผงฟุ้งกระจายจนอีกฝ่ายต้องกรีดร้องแล้วกระโดดถอยหลังด้วยความตกใจ ว่านจินถือไม้กวาดด้ามยาวไว้ในมือ ใบหน้าสะสวยเรียบเฉยไร้ความกลัว ดวงตาคู่สวยจับจ้องผู้บุกรุกทั้งสองราวกับมองสิ่งปฏิกูลที่น่ารังเกียจ "ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว หัวของพวกแกจะได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจากไม้กวาดด้ามนี้แน่นอน" ว่านจินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยจิตสังหารที่ผ่านการฝึกฝนมาจากการเผชิญหน้ากับผู้ป่วยจิตเวชเคสยากๆ ในศตวรรษที่ 21 พลังกดดันนี้ทำให้นางจางและสะใภ้รองถึงกับผอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว "แก... แกกล้าตีแม่สามีเหรอ นังสารเลว! คนแถวนี้มาดูเร้ว! ลูกสะใภ้รังแกแม่สามี จะฆ่าจะแกงกันแล้ว!" นางจางเริ่มใช้ไม้ยอดฮิตด้วยการร้องแรกแหกระเฌอ หวังจะให้ชาวบ้านแห่กันมามุงดูแล้วรุมประณามความอกตัญญูของว่านจิน ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว "แม่กำลังทำอะไรอยู่ที่นี่ครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำ ทรงพลัง และเย็นชาจนน่าขนลุกดังขึ้น ลู่เฉิงหยวนในชุดเครื่องแบบทหารที่เพิ่งกลับจากการฝึกซ้อมภาคสนามก้าวเข้ามาในลานบ้าน ร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาผาทำให้บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นทันตาเห็น ดวงตาคมกริบกวาดมองมารดาและพี่สะใภ้ด้วยแววตาที่ไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย นางจางเห็นบุตรชายคนโปรด (ที่พักหลังเริ่มแข็งข้อ) กลับมา ก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จทันที "เฉิงหยวน ลูกกลับมาก็ดีแล้ว! ดูเมียแกสิ มันกล้าถือไม้กวาดไล่ตีแม่ผู้ให้กำเนิดแถมยังไม่ยอมแบ่งข้าวของให้เรา แกต้องหย่ากับมันเดี๋ยวนี้!" ลู่เฉิงหยวนไม่แม้แต่จะชายตามองมารดา เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปหาภรรยาและลูกชาย สำรวจความเรียบร้อยว่าไม่มีใครได้รับอันตราย ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับนางจางด้วยแววตาที่ทำให้คนเป็นแม่ถึงกับสะท้านเยือกในสันหลัง "เงินเดือนของผม ผมมอบให้ภรรยาจัดการทั้งหมดตามกฎหมายทหาร และบ้านหลังนี้... ก็ไม่ใช่บ้านของตระกูลลู่ใหญ่ตั้งแต่เราแยกบ้านกันเมื่อปีก่อนแล้วครับแม่" ลู่เฉิงหยวนกล่าวทีละคำอย่างชัดเจน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าแม่ยังไม่หยุดสร้างความวุ่นวายและรังแกภรรยาผม ผมคงต้องแจ้งผู้บังคับบัญชาให้มาช่วยตักเตือนเรื่องการบุกรุกเคหสถานแล้วล่ะครับ" นางจางหน้าซีดเผือด ไม่คิดว่าบุตรชายที่เคยเชื่อฟังนางมาตลอดจะกล้าพูดจาตัดขาดเยื่อใยถึงเพียงนี้ ทว่า ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังจะจบลงด้วยชัยชนะของฝั่งสามีภรรยาตระกูลลู่ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนหอบแฮกของเพื่อนบ้านคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "คุณลู่! หมอหลิน!แย่แล้วครับ! ที่ตลาดมืดตอนนี้พวกสารวัตรทหารและเจ้าหน้าที่กรมการค้ากำลังตรวจค้นอย่างหนัก และสินค้า 'ผักวิเศษ' ล็อตแรกที่พวกคุณฝากวางขาย... ถูกเจ้าหน้าที่ยึดตัวคนขายไปแล้วครับ!" หมอภัทรแก้ไขชะตาขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ