ข่าวลือหนาหูในหมู่บ้าน

เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังปัง! จนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นบนตู้สั่นระริก "เหลวไหลที่สุด! พวกแกสองคนเอาหน้าเอาตาไปไว้ที่ไหน ถึงได้ปล่อยให้สะใภ้รองหลินมันเหยียบหัวตระกูลลู่จนจมดินแบบนี้!" นางจาง แม่สามีจอมเคี่ยว กัดฟันกรอดจนกรามปูดโปน ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาคู่เล็กตี่กวาดมองบุตรชายคนโตและสะใภ้ใหญ่ที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่หน้าเตาฟืน นางเพิ่งกลับมาจากตลาดท้ายหมู่บ้าน และสิ่งที่ได้ยินตลอดทางเดินกลับมาคือเสียงซุบซิบนินทาที่ทำให้นางแทบกระอักเลือด ชาวบ้านต่างพากันพูดหนาหูว่า บ้านรองของลู่เฉิงหยวนตอนนี้กลายเป็นเศรษฐีเงียบไปเสียแล้ว! ผักกาดขาวหัวใหญ่เท่าหม้อข้าว ผิวพรรณเขียวสดราวกับหยาดน้ำค้างเพิ่งเกาะ และที่สำคัญ... มันหวานกรอบจนคนในตลาดมืดแย่งกันจ่ายเงินสดซื้อจนหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม! "แม่ครับ... จะให้ผมทำยังไงเล่า" ลู่เฉิงไห่ พี่ชายคนโต ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือหยาบกร้านเกาหัวด้วยความจนปัญญา "พวกเราไปหาเรื่องมันที่บ้านมาหลายรอบแล้ว มีแต่จะเสียหน้ากลับมา แถมเจ้าเฉิงหยวนมันยัง... มันยังเอาไม้กระบองไล่ตีผมจนเกือบวิ่งหนีไม่ทันด้วยซ้ำ!" "ไอ้ลูกไม่รักดี! แกมันปอดแหก!" นางจางเงื้อมือขึ้นจะตบกบาลลูกชายคนโตสักที แต่สะใภ้ใหญ่เข้ามาขวางไว้ทัน พร้อมกับร้องไห้คร่ำครวญ "แม่เจ้าค่ะ อย่าเพิ่งตีพี่เขาเลย... ตอนนี้ชาวบ้านเขาไม่ได้แค่พูดเรื่องผักนะสิเจ้าคะ" สะใภ้ใหญ่ปาดน้ำตาป้อยๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาจนบิดเบี้ยว "ฉันได้ยินมาว่า... ยัยว่านจินมันแอบซื้อเนื้อหมูสามชั้นติดมันมาทำอาหารกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วตรอกทุกวัน แถมเมื่อวานซืน มันยังซื้อผ้าฝ้ายเนื้อดีสีกลีบัวมาตัดเสื้อผ้าใหม่ให้เจ้าเป่าเป๋าอีกด้วยนะเจ้าคะ! ของพวกนั้น... มันควรจะเป็นของบ้านเราสิเจ้าคะ!" คำว่า "ควรเป็นของบ้านเรา" ทำให้นางจางนิ่งงัดไป ดวงตาเป็นประกายโลภโมโทสันวาววับขึ้นมาทันที ในอดีต สะใภ้รองผู้นี้เป็นเพียงผู้หญิงขี้เกียจสันหลังยาวที่กินแล้วก็นอน รอให้คนอื่นปรนนิบัติ แต่ตั้งแต่ที่มันฟื้นไข้ขึ้นมาครั้งนั้น มันกลับกลายเป็นคนละคน ฉลาดเป็นกรด และที่สำคัญ... มันกุมความลับอะไรบางอย่างไว้แน่ๆ ผักงามๆ แบบนั้น ต่อให้รดด้วยปุ๋ยชั้นดีแค่ไหน ก็ไม่มีทางโตวันโตคืนจนน่ากลัวขนาดนั้นได้หรอก! "หึ! คิดว่าแยกบ้านออกไปแล้ว ปีกกล้าขาแข็งแล้ว จะหนีพ้นเงื้อมมือฉันอย่างนั้นหรือ?" นางจางแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ในเมื่อมันไม่อยากนับญาติ กตัญญูต่อผู้หลักผู้ใหญ่ เราก็ต้องใช้วิธีอื่น... ไป! เตรียมตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่กับถังน้ำตามฉันมา วันนี้ฉันจะไปเยี่ยม 'ลูกสะใภ้กตัญญู' ที่บ้านหลังนั้นด้วยตัวเอง!" ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปไม่ถึงร้อยเมตร ณ บ้านพักหลังเล็กปลายหมู่บ้าน บรรยากาศภายในรั้วบ้านตระกูลลู่ยามสายอบอวลไปด้วยความสุขสงบ หลินว่านจินกำลังงละมุนอยู่กับการคัดแยกเมล็ดพันธุ์ผักคะน้าฮ่องกงในมิติฟาร์ม แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านม่านใบไม้สีเขียวขจี กลิ่นหอมจางๆ ของดินชุ่มชื้นและดอกไม้ป่าช่วยให้จิตใจผ่อนคลายอย่างยิ่ง "แม่ครับ... ผักอันนี้โตไวมากเลย ลูกรดน้ำแค่วันเดียวเองนะ" เสียงใสแจ๋วของเป่าเป๋า ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กป้อมที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาหา มือเล็กๆ ถือกระบองรดน้ำอันจิ๋วที่พ่อของเขาทำให้ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความภาคภูมิใจ หลินว่านจินวางเมล็ดพันธุ์ในมือลง ก่อนจะโน้มตัวลงใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อบนหน้าผากให้ลูกชายเบาๆ นางส่งยิ้มอ่อนโยนที่เปี่ยมด้วยความรัก "เพราะเป่าเป๋าช่วยแม่รดน้ำตั้งใจยังไงล่ะจ๊ะ ผักพวกนี้ถึงได้ตอบแทนด้วยการโตวันโตคืนแบบนี้" หญิงสาวลูบศีรษะเล็กอย่างเอ็นดู "เดี๋ยววันนี้ แม่จะทำเมนูโปรดของลูก... 'ซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดง' ใส่เห็ดหอมจากในมิติฟาร์ม รับรองว่าเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก กินกับข้าวสวยร้อนๆ อร่อยจนต้องเติมสองชามเลยล่ะ" "เย้! ซี่โครงหมูตุ๋นของแม่ อร่อยที่สุดในโลกเลย!" เด็กน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ จนหางเปียสั้นๆ แกว่งไปมา ลู่เฉิงหยวนที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงนาถือเครื่องมือเกษตรก้าวเข้ามาในรั้วบ้านพอดี ภาพภรรยาคนสวยและลูกชายตัวน้อยกำลังหัวเราะต่อกันอย่างมีความสุข ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งเช้าละลายหายไปจนหมดสิ้น รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าคมเข้มของนายทหารหนุ่ม "คุยอะไรกันอยู่หรือ เสียงดังไปถึงหน้าปากซอยโน่น" ลู่เฉิงหยวนเดินเข้ามาใกล้ วางจอบลงพิงผนังบ้านอย่างระมัดระวัง ก่อนจะยื่นมือไปหยิบเหงื่อที่ซึมตามไรผมของภรรยาออกให้อย่างเป็นธรรมชาติ หลินว่านจินช้อนตาขึ้นมองสามี หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ แม้จะผ่านโลกมาสองมิติ และพบเจอผู้คนมามากมาย แต่ความใส่ใจที่บริสุทธิ์และมั่นคงของชายหนุ่มคนนี้ กลับทำให้หัวใจของแพทย์หญิงอัจฉริยะอบอุ่นขึ้นทุกครั้งที่ได้สัมผัส "คุยเรื่องมื้อเที่ยงค่ะ..." นางตอบเสียงนุ่ม แววตาระยิบระยับด้วยความขี้เล่น "วันนี้สามีของฉันเหนื่อยมามากแล้ว ฉันเลยตั้งใจจะทำอาหารบำรุงกำลังชุดใหญ่ให้คุณโดยเฉพาะเลยนะค่ะ... เอ๊ย... นะครับ" นางเผลอหลุดคำสมัยใหม่ออกมาเล็กน้อยจนต้องรีบแก้คำพูด พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้สามีที่หัวเราะร่อด้วยความขบขัน บรรยากาศแสนหวานกำลังจะดำเนินต่อไป หากแต่ความเงียบสงบของยามสายกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่รัวกระชั้นชิด พร้อมกับเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนแผดเข้ามาอย่างไม่เกรงใจใคร "หลินว่านจิน! นังสะใภ้อกตัญญู! แกเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงของนางจางดังลั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ ตามด้วยเสียงผลักประตูรั้วไม้ที่ไม่ได้ลงกลอนอย่างแรง จนมันตีวงเปิดผางออกกว้าง หลินว่านจินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาคมกริบเยือกเย็น นางค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะหันไปตบหลังมือของลู่เฉิงหยวนเบาๆ เป็นเชิงบอกว่า 'ปล่อยให้ฉันจัดการเอง' ที่หน้าประตูรั้ว นางจางยืนเท้าสะเอวใบหน้าบูดบึ้ง ด้านข้างมีลู่เฉิงไห่และสะใภ้ใหญ่ถือตะกร้าเปล่ารออยู่ ท่าทีคุกคามและสายตาโลภโมโทสันที่กวาดมองเข้ามาในบ้าน ราวกับฝูงหมาป่าที่บุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของกวางน้อย ทว่า... พวกเขาคาดเดาผิดถนัด กวางน้อยตัวนี้... มียาพิษเคลือบอยู่ทุกอณูขน "โอ้... ลมอะไรหอบคุณแม่และพี่ใหญ่มาถึงนี่ได้ล่ะครับ?" หลินว่านจินก้าวเท้าเดินออกไปต้อนรับด้วยท่าทีสบายๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย้ยหยัน "หรือว่ากลิ่นซี่โครงหมูตุ๋นของบ้านเรา มันลอยไปเตะจมูกท่านจนทนไม่ไหว ถึงได้รีบเดินมาขอส่วนแบ่งแต่เช้าแบบนี้?" "นัง... นังสารเลว!" นางจางหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัดที่ถูกจี้ใจดำ นางชี้หน้าลูกสะใภ้ที่ตนเคยขับไลไสส่ง "แกยังมีหน้ามาพูดจาอวดดีอีกเรอะ! แกกินดีอยู่ดี ร่ำรวยขึ้นมาจากไหน หลอกลวงชาวบ้านขายของเถื่อนใช่ไหม ถึงได้มีเงินทองซื้อของแพงๆ แบบนี้! ในฐานะแม่สามี ฉันมาที่นี่วันนี้เพื่อทวงความยุติธรรม... ส่งเงินและผักทั้งหมดในบ้านแกมาให้ฉัน เดี๋ยวนี้!" คำพูดที่ไร้ยางอายและเห็นแก่ตัวอย่างไร้ขีดจำกัด ทำให้ลู่เฉิงหยวนที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวออกมายืนบังหน้าภรรยา ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามของนายทหารสนามรบออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที "แม่ครับ กลับไปซะ ที่นี่ไม่ใช่บ้านของแม่ และพวกเราก็ตัดขาดกันอย่างเป็นทางการแล้ว!" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด นางจางสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความกลัวบุตรชายคนเล็ก แต่ความโลภมีอำนาจเหนือกว่า นางเชิดหน้าขึ้นแล้วแค่นเสียงใส่ "ไอ้ลูกเนรคุณ แกเข้าข้างนังเมียตัวแสบนี้สินะ! แกจำไว้เลยนะ หลินว่านจิน... ถ้าแกไม่ยอมยกแปลงผักและเงินครึ่งหนึ่งให้ฉันวันนี้ ฉันจะไปประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าแกเป็น 'ปีศาจจำแลง' ที่นำความซวยมาสู่หมู่บ้านของเรา ให้ทางคอมมูนมาจับแกไปเข้าคุกฐานทำคุณไสย!" สิ้นคำขู่ของนางจาง บรรยากาศรอบด้านพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ ลู่เฉิงไห่และสะใภ้ใหญ่ต่างยิ้มเยาะด้วยความสะใจ รอน้ำตาและท่าทีหวาดกลัวจากหญิงสาว ทว่า... หลินว่านจินกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางก้าวเท้าเดินผ่านสามีออกไปเผชิญหน้ากับแม่สามีจอมสูบตรงๆ ดวงตาคู่สวยประกายแสงวิบวับอย่างเป็นต่อ "ปีศาจจำแลงอย่างงั้นหรือครับคุณแม่?" หลินว่านจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ดังพอจะให้เพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงที่แอบดูอยู่ได้ยินกันถ้วนหน้า "ถ้าฉันเป็นปีศาจ... แล้วคนที่มาขอเศษเงินขอเศษผักจากปีศาจอย่างพวกท่าน จะเรียกว่าอะไรดีล่ะครับ? หรือว่า... เป็น 'ขอทานหน้าด้าน' ที่ไร้ศักดิ์ศรีเสียยิ่งกว่าสุนัขข้างถนน?" "แก... แกกล้าดียังไงมาว่าฉัน!" นางจางกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง เงื้อมือขึ้นหมายจะพุ่งเข้ามาตบหน้าลูกสะใภ้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่มือเหี่ยวย่นกำลังจะพุ่งเข้ามาถึงตัว หลินว่านจินไม่ได้หลบหนี มือเรียวบางกลับคว้าข้อมือของนางจางไว้ได้อย่างแม่นยำ พร้อมกับบีบแน่นด้วยแรงมหาศาลจากมิติฟาร์มที่ถูกหล่อหลอมจนร่างกายแข็งแกร่งเกินหญิงทั่วไป *แกร๊ก!...* เสียงกระดูกข้อต่อลั่นเบาๆ พร้อมกับใบหน้าของนางจางที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจนร้องไม่ออก ในจังหวะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคน พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตกใจก็ดังแทรกเข้ามาจากหน้าปากซอย "แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่แล้วในหมู่บ้าน!" ทุกลมหายใจชะงักงัน นางจางสะบัดมือออกด้วยความตกใจ ลู่เฉิงหยวนหันขวับไปมองตามเสียง ร่างของผู้ใหญ่บ้านวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดหอบแฮกอยู่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับตะโกนเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนกที่ซ่อนไม่อยู่ "เฉิงหยวน! ว่านจิน! รีบไปดูที่ตลาดกลางหมู่บ้านเร็วเข้า! เจ้าหน้าที่จากอำเภอ... เจ้าหน้าที่จากอำเภอกำลังพาตำรวจคอมมูนบุกมาค้นบ้านของตระกูลลู่แล้ว!" หมอภัทรแก้ไขชะตาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ว่านจินและครอบครัวตระกูลลู่มา ณ ที่นี้นะครับ