อุปสรรคจากคู่แข่งทางธุรกิจ

กลิ่นหอมของแป้งสาลีหมักยีสต์ที่อบอวลด้วยไอน้ำร้อนจัด ลอยคละคลุ้งตัดกับกลิ่นอายดินหลังฝนของหมู่บ้านหง H-15 ยามบ่าย แต่บรรยากาศหน้าแผงค้าของหลินว่านจินในตลาดมืดตำบลหงหยางกลับไม่ได้หอมหวานละมุนละไมเหมือนกลิ่นซาลาเปาไส้หมูเห็ดหอมที่เธอกำลังนึ่งอยู่เลยแม้แต่น้อย "ระวังตัวไว้เถอะ! ของกินพวกนี้ใช้สารเคมีเร่งโตแน่ๆ ชาวบ้านเขาลือกันทั่วว่ากินแล้วท้องร่วง หน้าตาซีดเซียวเหมือนผีดิบ!" เสียงแหลมสูงของเฒ่าจู พ่อค้าขายธัญพืชเจ้าเก่าประจำตลาดดังก้องขึ้น จงใจตะโกนให้ลูกค้ามุงนับสิบชีวิตหันมามอง รอบตัวเขาคือลูกน้องสองคนที่ถือตะกร้าเปล่าทำทีเป็นเดินตรวจตรา แต่สายตากลับจดจ้องไปยังแผงซาลาเปาแป้งเนียนนุ่มและขวดน้ำผักผลไม้สกัดเย็นสีสันสดใสของหลินว่านจินด้วยความริษยา หลินว่านจินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงใช้คีบไม้หนีบซาลาเปาลูกอวบใส่ใบตองสะอาดอย่างใจเย็น เส้นผมสีดำสนิทที่รวบไว้ด้วยปิ่นไม้เรียบง่ายขยับไหวตามจังหวะการก้มตัว ใบหน้างามสงบเรียบเฉยจนเฒ่าจูรู้สึกหงุดหงิด "พูดพล่อยๆ ระวังลิ้นจะเน่าหนอนนะครับ เฒ่าจู" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง ลู่เฉิงหยวนที่เพิ่งกลับจากการตรวจคลังสินค้าของกองพล ก้าวเข้ามาประชิดภรรยา ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามสมชายชาตรีแผ่รังสีคุกคามจนเฒ่าจูต้องถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์จ้องมองพ่อค้าปากเสียราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คะ... 谁พล่อย! ฉันพูดความจริงสะใภ้ลู่! มีคนกินฟาร์มเธอแล้วป่วยเข้าโรงพยาบาลอนามัยตำบลเมื่อวานนี้!" เฒ่าจูยังคงแข็งข้อ เสียงสั่นพร่าแต่พยายามยื้อหน้า ชาวบ้านเริ่มซุบซิบกัน หลายคนลังเลที่จะหยิบเงินในกระเป๋าขึ้นมาจ่าย เพราะในยุค 80 ข่าวลือเรื่องความปลอดภัยของอาหารเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย หลินว่านจินเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแวววาวระยับราวกับนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังสนุกกับการทดลอง "ป่วยเหรอครับ? น่าสนใจจัง..." ว่านจินหยิบกระดาษไขแผ่นหนึ่งออกจากย่ามสะพาย มันคือใบรับรองคุณภาพจากห้องปฏิบัติการวิเคราะห์การเกษตรของอำเภอที่เธอแอบนำตัวอย่างไปตรวจเมื่อสามวันก่อน "แปลกจังเลยนะครับเฒ่าจู ผลวิเคราะห์จากสถานีอนามัยและหน่วยงานควบคุมโรคระบุชัดเจนว่า ผักและธัญพืชจากฟาร์ม 'จินหยวน' ของเรามีปริมาณวิตามินสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานถึงสามเท่า และไร้สารเคมีตกค้างร้อยเปอร์เซ็นต์... แต่ใบปลิวโจมตีที่นายถืออยู่ในมือซ้ายน่ะ กระดาษแผ่นนั้นมาจากโรงพิมพ์ใต้ดินของ 'เฒ่าจู' เองไม่ใช่หรือครับ? หมึกพิมพ์มีส่วนผสมของสารตะกั่วและสารเคมีอันตราย... ถ้าใครกินข้าวแล้วมือสั่น สมองเสื่อม คงไม่ใช่เพราะซาลาเปาผมหรอกครับ น่าจะเป็นเพราะสูดดมสารพิษจากกระดาษที่นายจ้างวานพิมพ์ขึ้นมาเพื่อดิสเครดิตคู่แข่งมากกว่ามั้ง" สิ้นคำพูดของว่านจิน เสียงฮือฮาก็เปลี่ยนทิศทางทันที สายตานับสิบพุ่งเป้าไปที่มือของเฒ่าจูที่กำกระดาษแผ่นนั้นจนยับยู่ยี่ เฒ่าจูหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซก "เธอ... เธอกล่าวหา! หลักฐานอะไร!" "ต้องการหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ไหมล่ะครับ?" เสียงกังวานและเด็ดเดี่ยวของลู่เฉิงหยวนดังแทรกขึ้น พร้อมกับที่เขายื่นมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นมาตรจสอบอย่างมืออาชีพ "ในฐานะนายกองทหารรักษาการณ์ ฉันมีอำนาจตรวจสอบสินค้าและสิ่งพิมพ์ผิดกฎหมายในเขตตลาดมืดแห่งนี้ หากเฒ่าจูยังยืนยันจะกล่าวหาลอยๆ พรุ่งนี้เช้ากองกำลังของเราคงต้องขอเชิญท่านไป 'ดื่มชา' ที่กองพันเพื่อตรวจสอบใบอนุญาตค้าขายและแหล่งที่มาของธัญพืชขึ้นราในร้านของท่านอย่างละเอียดแล้วล่ะครับ" คำว่า "กองพัน" และ "ตรวจสอบอย่างละเอียด" ทำให้เฒ่าจูเข่าอ่อนยวบ ร้านค้าของเขาลักลอบนำเข้าธัญพืชคุณภาพต่ำจากต่างเมืองมาผสมขาย หากถูกทหารตรวจสอบจริงๆ มีหวังคุกถามหาแน่ "ฉ...ฉันเข้าใจผิด! ฉันแค่จำคนผิด!" เฒ่าจูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รีบโบกมือปฏิเสธพัลวันก่อนจะหันหลังเผ่นแนบหายไปกับฝูงชนอย่างรวดเร็วท่าเสียงหัวเราะเยาะของชาวบ้าน บรรยากาศรอบแผงค้ากลับคืนสู่ความคึกคักในพริบตา ลูกค้าที่ลังเลเมื่อครู่ต่างพากันกรูเข้ามาแย่งกันซื้อซาลาเปาร้อนๆ และน้ำผลไม้สกัดเย็นจนหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงสิบนาที เป่าเป่าตัวน้อยที่นั่งยองๆ ช่วยแม่เก็บเหรียญเงินใส่กล่องไม้เงยหน้าขึ้นยิ้มแฉ่ง "ท่านพ่อเก่งที่สุด! ท่านแม่ฉลาดที่สุดเลยครับ!" ว่านจินถอนหายใจเบาๆ ด้วยความโล่งอก เธอหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่ยืนย้อมแสงอาทิตย์ยามเย็น ลู่เฉิงหยวนโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความคลั่งรัก "ภรรยาของผมเก่งกาจถึงเพียงนี้ วันนี้ต้องมีรางวัลพิเศษให้สามีคนนี้หน่อยแล้วกระมังครับ?" ว่านจินยิ้มหวาน ค้อนปะเหลือกใส่สามีหนุ่มเบาๆ "กลับบ้านก่อนเถอะน่า ฉันจะทำเมนูเด็ด 'ไก่ตุ๋นโสมป่า' บำรุงกำลังให้คุณชุดใหญ่เลย" ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะเก็บแผงเพื่อเดินทางกลับบ้านนั้นเอง เงาร่างคุ้นเคยสายหนึ่งก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของตรอกแคบ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไว้ด้วยความอาฆาตมาดร้าย "คิดว่าจะมีความสุขไปได้นานแค่ไหนกัน... นังสะใภ้ตัวดี" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" มาโดยตลอดนะครับ