เปิดตัวฟาร์มครบวงจรลู่หลิน

เสียงตอกหมุดไม้กระทบกับผืนดินแห้งแล้งดัง "ปั๊ก! ปั๊ก!" เป็นจังหวะหนักแน่น สะท้อนความมุ่งมั่นของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นนายกองหนุ่มแห่งกองทัพ ลู่เฉิงหยวนในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยกล้ามเนื้อแกร่งชุ่มเหงื่อ เขากำลังตอกป้ายไม้สักแกะสลักด้วยลายมือคมเข้มว่า "ฟาร์มลู่หลิน" ลงบนเสาประตูทางเข้าแปลงเกษตรสาธิตแห่งแรกของตำบลปิงหยาง สายตาของชาวบ้านนับสิบคนที่มายืนมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ต่างจับจ้องไปยังแปลงผักสีเขียวขจีที่เติบโตงอกงามราวกับต้องมนต์สะกด ท่ามกลางฤดูแล้งที่พืชผลของบ้านอื่นต่างเหี่ยวเฉาตายซาก แต่แปลงผักของครอบครัวลู่กลับอวบอิ่ม ใบสีเขียวสดใสสะท้อนแสงแดดยามสายราวกับเคลือบด้วยหยดน้ำค้าง "ท่านลู่... ผักกาดขาวพวกนี้ท่านเอาเมล็ดพันธุ์มาจากไหนกัน ถึงได้หัวใหญ่และใบกรอบขนาดนี้ สัปดาห์ก่อนข้ายังเห็นดินตรงนี้เป็นสีแดงแห้งผากอยู่เลยไม่ใช่หรือ" เฒ่าแก่หลี่ พ่อค้าคนกลางประจำตลาดอำเภอเอ่ยปากถามด้วยความประหลาดใจแกแกมทึ่ง สองมือลูบเคราตัวเองไปมาด้วยความสนอกสนใจ หลินว่านจินที่กำลังก้าวเดินออกมาจากโรงเรือนเพาะชำ พร้อมกับถือตะกร้าไม้สานบรรจุแตงกวาญี่ปุ่นผิวเนียนละเอียด ส่งยิ้มละมุนให้ผู้มาเยือน นางสวมชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนสะอาดตา ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มมั่นใจ แววตาสดใสสะท้อนประกายปัญญาที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องยอมสยบ "เป็นเพราะพวกเราใส่ใจเรื่องระบบชลประทานและการบำรุงดินด้วยปุ๋ยหมักสูตรพิเศษค่ะ... อ้อ ขออภัยค่ะ พอดีข้าติดปากพูดคำว่าค่ะ... ด้วยสูตรปุ๋ยหมักชีวภาพที่ข้าคิดค้นขึ้นมาเองครับท่านเฒ่าแก่หลี่" หลินว่านจินรีบปรับน้ำเสียงและสรรพนามของตนเองทันทีเมื่อเผลอตัวใช้คำพูดจากโลกยุคศตวรรษที่ 21 ลู่เฉิงหยวนที่วางค้อนในมือลง เดินเข้ามาโอบไหล่ภรรยาคู่ชีวิตอย่างแนบเนียน ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธและจอบเสียมลูบหลังคาภรรยาเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ สายตาคมกริบของนายกองหนุ่มกวาดมองฝูงชนด้วยความเยือกเย็น แต่เมื่อก้มลงมองภรรยาและลูกชายตัวน้อยที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาเกาะชายเสื้อ แววตานั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนแทบจะหยดเป็นน้ำผึ้ง "ท่านพ่อ! เป่าเป่าอยากกินมะเขือเทศลูกนั้นแล้วครับ มันแดงแจ๋เหมือนแก้มของเป่าเป่าเลย" เด็กชายตัวน้อยชี้ไปยังแปลงมะเขือเทศสีแดงสดที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ยั่วยวนใจ "ได้สิลูกชายของพ่อ เดี๋ยวให้แม่เขาเก็บมาทำน้ำผลไม้คั้นสดให้เจ้าดื่มนะ" ลู่เฉิงหยวนอุ้มเด็กน้อยขึ้นมานั่งบนบ่ากว้างอย่างง่ายดาย การเปิดตัว "ฟาร์มลู่หลิน" ในวันนี้ ไม่ได้เป็นเพียงแค่การประกาศศักดาความสำเร็จของการทำการเกษตรยุคใหม่ แต่ยังเป็นการตบหน้าตระกูลลู่สายใหญ่และนางจาง แม่สามีผู้เคยขับไล่พวกเขาสองคนสามีภรรยาออกมาราวกับหมูเหมือนหมาอย่างเจ็บแสบที่สุด เพราะในขณะที่บ้านเดิมของตระกูลลู่กำลังเผชิญกับวิฤตหนี้สินและข้าวยากหมากแพง ฟาร์มลู่หลินกลับมีคำสั่งซื้อล่วงหน้าจากสหกรณ์การเกษตรอำเภอเข้ามาจนผลิตแทบไม่ทัน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและการโวยวายที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาฝูงชน นางจางในชุดเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ ใบหน้าย่นยู่ด้วยความริษยาและโกรธเกรี้ยวพุ่งแหวกวงล้อมเข้ามา พร้อมกับสะใภ้รองที่คอยถือหางอยู่ไม่ห่าง "หลินว่านจิน! นังตัวดี! แกชุบมือเปิบเอาที่ดินรกร้างตรงนี้มาเป็นของตัวเองได้อย่างไร! ที่นี่ควรเป็นสมบัติของตระกูลลู่ส ะใภ้อกตัญญูอย่างแกมันผลาญสมบัติชัดๆ!" เสียงแหลมสูงของนางจางแผดก้องไปทั่วบริเวณ ทำให้ชาวบ้านที่กำลังมุงดูต่างพากันเงียบกริบและหันมามองเป็นตาเดียว หลินว่านจินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางวางตะกร้าแตงกวาลงบนโต๊ะไม้ไผ่ช้าๆ หันไปสบตากับแม่สามีด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่เคลือบด้วยความเฉียบคม นางก้าวเท้าเดินออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บรรยากาศรอบตัวพลแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างประหลาด "คุณแม่สามีครับ... ท่านคงจำผิดแล้วกระมังครับ" หลินว่านจินจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' เพื่อตอกย้ำสถานะและสิทธิ์อันชอบธรรม "เอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินแปลงนี้ ทางการอำเภอได้ออกให้แก่ครัวเรือนของลู่เฉิงหยวนอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วเมื่อสามเดือนก่อน ในเมื่อตอนนั้นพวกท่านขับไล่พวกเราสองคนสามีภรรยาออกจากบ้านโดยไม่มีแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อ และตัดขาดความสัมพันธ์ในทะเบียนครัวเรือนอย่างเป็นทางการแล้ว ไฉนเลยวันนี้ท่านจึงหน้าหนามาอ้างสิทธิ์ในหยาดเหงื่อแรงงานของผู้อื่นเล่าครับ?" คำพูดที่ฉาดฉานและตรงไปตรงมาประดุจคมมีดกรีดแทงเข้ากลางใจนางจาง ใบหน้าเหี่ยวย่นเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับแดงด้วยความโกรธจัด นางอ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยด่าทอต่อ แต่ลู่เฉิงหยวนก้าวขึ้นมาขวางหน้าภรรยาไว้ ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารแผ่รังสีอำมหิตที่สั่งสมในสนามรบออกมาเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้นางจางถึงกับถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณ "ถ้าท่านยังไม่อยากให้ผมใช้กฎหมายข้อหาบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลและสร้างความวุ่นวายในที่สาธารณะ เชิญท่านเดินกลับออกไปทางเดิมเสียเถอะครับ" เสียงทุ้มต่ำของลู่เฉิงหยวนไร้ซึ่งความอาทร ไร้ซึ่งความเคารพต่อผู้ให้กำเนิดที่เคยทำร้ายจิตใจภรรยาและครอบครัวของเขาอย่างเลือดเย็น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ชาวบ้านต่างซุบซิบและพากันชี้Oชี้ไม้ไปที่นางจางด้วยสายตารังเกียจ สะใภ้รองรีบเข้ามาดึงแขนแม่สามีให้ถอยร่นออกไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของหลินว่านจินก็เหลือบไปเห็นเงาร่างของชายหนุ่มในชุดสูทจีนสีเทาเข้ม ท่าทางภูมิฐานและสะอาดสะอ้าน กำลังเดินแหวกฝูงชนเข้ามาพร้อมกับผู้ติดตามสองคน ชายคนนั้นมีใบหน้าคมคาย อายุราวสามสิบปลายๆ แววตาสนอกสนใจจดจ้องมาที่ตะกร้าผักในฟาร์มลู่หลิน ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงกังวานและทรงอำนาจ "น่าสนใจยิ่งนัก... ผักกาดและแตงกวาเหล่านี้ ไม่เพียงแต่สดใหม่ แต่ยังมีพลังงานชีวภาพหลงเหลืออยู่สูงมากในระดับที่หาไม่ได้ในตลาดทั่วไป... ขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมได้ยินข่าวลือเรื่องฟาร์มเกษตรยุคใหม่แห่งนี้ เลยอยากจะมาขอเจรจาธุรกิจการค้าล็อตใหญ่... ไม่ทราบว่าเจ้าของฟาร์มตัวจริงอยู่ที่นี่หรือไม่ครับ?" หลินว่านจินชะงักไปเล็กน้อย นางหันไปสบตากับสามี รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของโอกาสครั้งใหญ่ที่กำลังจะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์การค้าของตำบลปิงหยางไปตลอดกาล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" มาโดยตลอดนะครับ